หาญเยว่ Novels & Stories

“มันเปิดปากแล้วนายท่าน ชื่อจงไห่ เป็นโจรภูเขาจริงซ่องสุมกำลังบนยอดเขาเหนียนซาน แต่ยังไม่ยอมปริปากเรื่องพรรคพวกที่เหลือ” “ส่งหมอรักษาแผล อย่าเพิ่งให้มันตาย รอข้ากลับมาก่อน ออกเดินทางได้” “ขอรับ เดินทาง!!!”

เพื่อนคนหนึ่งพูดแซว “จีบเลย จีบได้กูเลี้ยงเหล้าปีหนึ่งเลยมึง” เพื่อนคนที่แนะนำให้รู้จักกับปยุดาบอก เพราะรู้ถึงความร้ายกาจของสาวสวยทรงเสน่ห์ที่ชื่อ ปยุดา

เยว่ซินพยักหน้าแล้วยิ้มแห้งๆ ชักเริ่มรู้ตัวว่าแสดงออกทางสีหน้ามากไปจนถูกจับได้ “เข้าใจก็ดีแล้ว.… ข้าชื่อ ‘ลี่เหยา’ เป็นหัวหน้าเซียนผู้ดูแลตำหนักอี้เฉิน แล้วเจ้าเป็นใคร มาจากที่ใดหรือ”

"ช่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยว สมกับที่เป็นผู้ถูกเลือก ข้าจะช่วยให้เจ้าเก่งกาจเหนือใคร จนบิดาสารเลวผู้นั้นต้องก้มลงกราบกรานเจ้าสักวันเอง ฮ่าๆๆๆ!!!" หมายเหตุ : คำว่า สุริยัน จันทรา Ri yue อ่านออกเสียงได้ทั้ง รื่อเยว่ และ รวี่เยว่ ไรท์เลือกคำว่า “รวี่เยว่” เพราะดูมีเอกลักษณ์ดีค่ะ ^^

เป็นอย่างนั้น “ฉันชื่อ เยว่จิน ใช่ เยว่จิน” จินบอกเด็กน้อยทั้งสองพลางพยักหน้าไปด้วย เธอจำได้ว่าตอนไปประเทศซีตอนที่อยู่บนรถบัส นักท่องเที่ยวได้เสนอให้ไกด์ตั้งชื่อให้ลูกทัวร์ทุกคนเพื่อที่จะได้กลมกลืนกับคนที่นี่และจะได้อินกับการท่องเที่ยวครั้งนี้มากขึ้น และไกด์ตั้งให้เธอว่า เยว่จิน ซึ่งเป็นการนำคำว่า เยว่ ที่แปลว่าคำว่า พระจันทร์ ซึ่งถอดมาจากชื่อจริงของเธอนั้นก็คือ พราวจันทร์ รวมกับชื่อเล่นที่ชื่อว่า จิน มารวมกัน กลายเป็นเยว่จินนั่นเอง

คำตอบคือไม่! หยางเจี้ยนในฐานะลูกเขยแอบพาวิญญาณโม่เหลียนผู้เป็นแม่ยายในร่างใหม่ของหานจื่อหรานไปพบหมิงเยว่ ซิงเยว่ และลูกๆ ของพวกเขา ครอบครัวจึงรื่นเริงสนุกสนานคึกคักอย่างยิ่ง

คุณนายใหญ่ฮั่วมองเยี่ยฮวนเอ่อร์แล้วชะงักไป “เสี่ยวเยา?” “เยาอะไรล่ะคะ คุณย่า หนูชื่อเยี่ยฮวนเอ่อร์ เป็นรูมเมทและเพื่อนสนิทของหวานหว่าน หวานหว่านเป็นเด็กดีมากเลยค่ะ ทุกคนชอบเธอมากๆ นะ” เยี่ยฮวนเอ่อร์ขยิบตาให้คุณนายใหญ่ฮั่ว หวังว่าคุณนายใหญ่ฮั่วจะไม่หลุดเผ ยความลับออกมา

เสี่ยวเจามองอาหารสองสามจานที่เปล่งรัศมีน่าสะพรึงกลัวออกมาพวกนั้น แล้วกลืนน้ำลาย [1] ฮวาเจียว หรือ พริกไทยเสฉวน เป็นเครื่องเทศที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายในประเทศจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอาหารเสฉวน

คนที่สามคือ อ๋องจิน ชายสูงวัยร่างผอมสูงไว้หนวดเคราที่เริ่มหงอกแล้ว เขาเป็นพี่เขยของฮ่องเต้เพราะเป็นพี่ชายของพระสนมคนหนึ่ง อ๋องจินคือจอมเวทย์ ที่เชี่ยวชาญเวทย์ ด้าน ลม น้ำ สายฟ้าที่เก่งหาตัวจับยาก แถมยังมีข่าวลือว่าอ๋องจินเลี้ยงนักฆ่าเอาไว้ถึงสิบสามคน ฮ่องเต้ไป่ เทียนไอก่อนจะประกาศว่า “ขอบคุณทุกท่านที่มารวมภารกิจส่งองค์หญิงของเราไป อาณาจักรอาเธน่า ขอให้สวรรค์คุ้มครองพวกท่าน คืนนี้ขอให้พักผ่อนให้เต็มที่เราจะเดินทางพรุ่งนี้เช้า” กล่าวจบพระองค์ก็ให้ขันทีเข็นรถกลับเข้าไปในวัง สักพักก็มีขันทีเอาป้ายหยกมาแจกให้ทุกคน

คำว่า ‘เมืองศิวิไล’ มันก็เพิ่งประจักต่อสายตาชญาดาวันนี้นี่เองทั้งแสง สี เสียง มันช่างดูหวือหวาน่าตื่นตาตื่นใจไปเสียหมด “เฌอเอ้ย! เด็ดกะเพราเสร็จหรือยังลูก” เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อดึงชญาดาออกจากภาพความทรงจำเมื่อวันที่เธอนั่งรถเข้าเมืองแล้วทอดสายตามองข้างทางอย่างตื่นตาตื่นใ จ