Novel & Cerita องค์ชายเย็นชาหลงรัก: ฮองเฮาหมอเทวดาไม่ใช่คนที่จะรังแกง่าย

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองนางอยู่ครู่ใหญ่ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก้มหน้าลง จึงทำให้ดูอ่อนน้อมถ่อมตน อยากให้ว่านอนสอนง่ายมากเท่าใดก็จะว่านอนสอนง่ายมากเท่านั้น แตกต่างจากคนที่ยากจะรับมือที่ทั้งแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหนามแหลมในตอนแรกราวกับคนละคน “ตามหมอหลวง ต้องรักษาฉินเสวี่ยเย่ว์ให้ ได้ เจ้าสาม เจ้าก็ออกไปก่อนเถิด” ฮ่องเต้นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยรับสั่ง

กำลังฝังเข็มและทายาลงบนบาดแผลที่แผ่นหลังของนางอย่างเบามือราวกับสตรีตรงหน้าคือลูกหลาน หมอเทวดาเจียงผู้นี้เป็นชายวัยกลางคนที่หน้าตายังคงความหนุ่มแน่น ทว่ามักจะทำตัวคล้ายตาเฒ่าเอาแต่ใจ เขามีกฎเหล็กคือ ไม่อยากรักษาใครก็ไม่รักษา ต่อให้ตายตรงหน้าก็ไม่สน แต่ทว่าเมื่ออยู่ต ่อหน้าหมิงชินอ๋อง เขากลับถูกลากคอมาใช้งานเยี่ยงทาสโดยไม่กล้าปฏิเสธ เรื่องนี้เองที่ทำให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างหวาดกลัว ไม่รู้หมิงชินอ๋องเชิญหมอเทวดาเจียงด้วยวิธีใดกัน ถึงยอมเป็นแมวเชื่องทำตามอย่างว่าง่าย

อย่างลูกศิษย์สูงศักดิ์ของตนผู้นี้ เห็นจะมีก็แต่สตรีอุปนิสัยอบอุ่นอ่อนโยน ใส่ใจผู้คน รู้ระวังหนักเบาเช่นพระนางฮองเฮาเท่านั้น ที่จะสามารถปลอบโยนจิตใจของบุรุษที่สูญเสียหลายสิ่งจนจิตใจบอบช้ำ ทว่าไม่อาจแสดงความอ่อนแอ ทั้งยังไม่อาจยอมแพ้ต่อชีวิต เพราะเบื้องห ลังยังมีคนมากมายคอยพึ่งพา และไม่แน่ว่า ใต้หล้านี้ คนที่เข้าพระทัยพระนางฮองเฮาดีที่สุด ก็อาจ จะมีเพียงเทียนหลงฮ่องเต้ ที่แม้จะเผชิญเรื่องราวมากมายมาต่างกัน แต่ก็นับได้ว่าเป็นผู้ที่ต้องแบกรับอะไรมากมายเอาไว้ไม่ต่างกันสักนิด

ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ หากแต่ถ้าคิดกลับกัน หากไม่มีคุณหนูเยว่ซินอยู่เอินก็ไม่แน่ใจนักว่าคนเหล่านี้จะเป็นเช่นนี้ได้ไหม เลี่ยงหรงที่มีแต่ความโลภและหยาบคายจะสามารถวางทุกสิ่งอย่างเช่นตอนนี้ ฟาหยางที่ขึ้นชื่อเรื่องเย็นชาและไม่สนใครบนโลกยกเว้นตัวเองจะอ่อนโยนได้แบบนี้หรือเป ล่า รวมไปถึงใครอีกหลาย ๆ คนก็ตาม

"และที่สำคัญที่สุด... ข้าคบกับองค์ชายเจ็ด ยังดีกว่าต้องไปเกลือกกลั้วกับพวกคนหน้าไหว้หลังหลอกในเมืองหลวงเป็นไหนๆ! พวกองค์ชายหรือคุณชายตระกูลใหญ่ ดีแต่ใช้ปากพ่นคำกวีหวานหู แต่ซ่อนมีดไว้ข้างหลัง ตีสองหน้าเก่งยิ่งกว่างิ้ว! แต่องค์ชายเจ็ด... เขาถูกเหยียบย่ำ ถูกโบยตี แต่ด วงตาของเขาไม่เคยเสแสร้งและไม่เคยร้องขอชีวิต ข้าชมชอบบุรุษที่เด็ดเดี่ยวและเป็นของจริง มากกว่าพวกสุนัขที่เลียแข้งเลียขาเพื่อลาภยศ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถง ไม่มีใครกล้าเถียงนางที่กำลังสยายปีกปกป้องคนของตนเอง

ย้อนไปก่อนหน้านี้ ‘ยานี้จะช่วยทุเลาอาการของฮองเฮาได้มากพ่ะย่ะค่ะ’ องค์รักเงานามเหมาหลงเอื้อนเอ่ยเสียงไม่มั่นคงนักเพราะรู้ดีว่าการรายงานไปเช่นนี้เท่ากับว่างานที่ได้รับคำสั่งมานั้นไม่สำเร็จ ยานี้ได้มาจากหมอที่เคยศึกษาตำราแพทย์ร่วมกับหมอเฒ่าในอดีตพอจะรู้ยาแก้อยู่บ้าง แต่ก็หาใช่คนบ้าอำนาจจึงมิได้ร่ำเรียนวิชามนตราอย่างเช่นหมอเฒ่า ‘หมายความว่าอย่างไรเหมาหลง แค่ทุเลาอย่างนั้นหรือ’

"มันใช้ความผิดเราที่ไหนกัน ตัวพระองค์เองต่างหากทึ่ไม่เคยมาสนใจเรา" "พระชายาเย็นพระทัยก่อนเพค่ะ หม่อมฉันได้ข่าวมาว่าที่วังอี้หลงมีหมอเทวดาคอยรักษาพระชายาของชินอ๋อง เช่นไรเราไปเชิญให้ท่านมาช่วยตรวจดีมั้ยเพค่ะ"

“หม่อมฉันสังเกตหลายครั้งแล้ว ท่านหมอเหอต้องมีใจให้พระชายาแน่นอน และอีกไม่นานก็จะสารภาพรัก หากท่านอ๋องไม่สนใจพระชายาท่านหมอเหอเป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่น่าสนใจนะเพคะ” “เจ้าพูดบ้าอะไรกัน ข้าเป็นชายาของท่านอ๋องแล้ว ถึงแม้ว่าพระองค์จะไม่สนใจข้าแต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีวันทำให ้พระองค์ต้องเสื่อมเสียพระเกียรติแน่นอน”

หลิงหลิงทำตาโต “ข้าไม่เอาหมอหลวง! คนที่มีหนวดเยอะ ข้าไม่ชอบ!” อี้หลงถอนหายใจเบาๆ แล้วลูบผมนางอย่างอดทน “ได้ ข้าจะหาแพทย์หญิงที่อ่อนโยนและไม่มีหนวดให้”

เชลยรักของฮองเฮาตัวร้าย โดย วันว่างว่างของหญิงใหญ่ องค์หญิงน้อยซึ่งจำต้องก้าวขึ้นเป็นฮองเฮา นางจะหลอกล่อชายหนุ่มให้เป็นเชลยรักและส่งเสริมนางได้อย่างไร นางอยากเป็นฮองเฮาแสนดีมิใช่ฮองเฮาตัวร้ายสักหน่อย ฟากฟ้า ผู้ช่วยผู้จัดการกองถ่ายตื่นขึ้นมาในร่างขอ งองค์หญิงน้อยทายาทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่และจำต้องก้าวขึ้นเป็นฮองเฮา