ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย の小説・ストーリー

บัดนี้พวกนางมี ‘บ้าน' ให้กลับแล้ว หากวันหนึ่งมิอาจอยู่บ้านของสามีได้ช่างดีเหลือเกิน “ข้าก็ดีใจ นับจากนี้พวกเราจะมีบ้านเป็นของพวกเราเองแล้ว หากพวกเราอยากจะปลูกผัก เก็บใบชา เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ แล้วก็จะมีแปลงดอกกุหลาบทุกสีที่เจ้าชอบ ข้าจะปลูกมันให้รอบบ้านของพวกเราล้วนทำไ ด้ทั้งหมด ในยามเช้าเจ้าจะได้กลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่เจ้าชื่นชอบเพียงแค่เจ้านั้นเปิดประตูหรือหน้าต่างออกมาก็ชื่นใจของเจ้าได้แล้ว”

บทที่ 15 ปลูกพริกหวานทำพูเเหมือนจะปลูกต้นรัก ตอนปลาย หญิงสาวหยุดมือ พูดตอบเสียงร่าเริง “ไม่เหนื่อยหรอก ข้าชอบปลูกผักมากเลยล่ะ”

จางหมินเอ่ยถามขึ้นมา “ข้าจะปลูกผักเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าซื้อเมล็ดผักมาแล้ว คงต้องรบกวนพวกท่านแล้ว”

“จริงหรือคะ งั้นเราไปกันเลยค่ะ พี่แก้มขา...หายเหนื่อยหรือยัง เราไปปลูกพี่ผักกันเถอะค่ะ” หนูนาร้องตะโกนอย่างดีใจ เด็กน้อยวิ่งไปจับมือของอนรรฆไว้แน่นก่อนจะจูงร่างสูงไปยังแปลงผักที่อยู่ด้านหลังของบ้านพักของพวกเธอ เมื่อเห็นแปลงผักตรงหน้าเจ้าพ่อธุรกิจซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ถึง กับอึ้ง เขาเคยชินแต่การทำธุรกิจไม่เคยชินกับการปลูกผักเลยไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มที่ตรงไหน “ถอดเสื้อสูทของคุณออกก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเลอะ”

ส่วนการปลูกผักนั้นแท้จริงเป็นเพียงความชอบส่วนตัวที่นิยมปรุงอาหารผสมพืชพันธุ์สมุนไพรบำรุงร่างกายให้อายุยืนนาน เหมือนที่เพ่ยหนิงชื่นชอบการปลูกดอกไม้แล้วนำมาแปลงเป็นอาวุธร้ายนั่นแล

มู่เฉินเอ่ยถามอย่างสงสัย ตอนมาเขาไม่ทันได้สังเกตุ "อ๋อ มานี่สิ ตามข้ามาๆ ข้ามีอะไรให้เจ้าดู ข้าหนะเอามาปลูกผักหนะ" "หึ! ฮ่าๆ โอ่งเนี่ยนะปลูกผัก พูดเป็นเล่นน่า" "อ้าวจริง ๆ มาดูนี่สิ"

จากนี้ไปที่นี่จะเป็นบ้านของฉัน ฉันซื้อเมล็ดพันธุ์ดอกไม้และผักมาปลูก ในวันนั้นระหว่างที่ฉันกำลังหว่านเมล็ดพืช ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกชาย

เฉินจางจางยืนกอดอกมองตามขบวนรถลากที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ “เจ้าคงไม่ได้อิจฉาพวกเขาหรอกใช่ไหม” เฉินเฉิงชวนพูดเสียงเรียบ “หึ! ข้านี่นะ จะอิจฉาพวกมัน ข้าได้ที่คืนมาแล้ว และกำลังปลูกผักเพื่อที่จะได้นำไปขายในตัวเมือง อีกหน่อยพอข้าขายผักได้ข้าก็จะมีเงินเก็บเพิ่มมากขึ้ น ข้าไม่จำเป็นต้องดิ้นรนแบบพวกมันด้วยซ้ำ”

มือบางปลูกผักไปด้วย พูดคุยกับแฟนหนุ่มไปด้วย ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศเย็นสบาย “พี่มีความสุขที่เราได้ทำมันด้วยกันแล้วในดาวดวงนี้” “แต่นี่เป็นผักนะเจ้าคะ” หญิงสาวสงสัย “ตามจริงปลูกอะไรก็ได้” หยางหลงจับท้ายทอยแก้เขินอย่างคนทำตัวไม่ถูก

“ไม่คิดว่าเจ้าจะรู้เรื่องผักดีขนาดนี้ ตอนอยู่เมืองหลวงเคยปลูกผักมาก่อนหรือถึงได้เพาะต้นกล้าได้ดีถึงเพียงนี้” หันไปมองมู่เฉินเฟิงพูดแล้วก็ได้แต่ยิ้มจาง ๆ ให้พี่ชาย