ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย の小説・ストーリー

ตอนนี้ฉันปรับตัวได้แล้ว พยายามหาอะไรทำ อย่างเช่นปลูกผัก ปลูกดอกไม้บริเวณรอบๆ บ้าน ทำให้สนุกขึ้นมาก ยิ่งเวลาที่ได้เห็นการเจริญเติบโตของพืชผักและดอกไม้ที่ตัวเองปลูก ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข พรุ่งนี้ฉันว่าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อย อยากไปหาซื้อของใช้ที่มันจำเป็นแล้วก็ พวกเนื้อสัตว์เอามาแช่ตู้เย็นไว้ คนงานของพี่ดินจะขึ้นมาที่นี่สองสามวันครั้งหนึ่ง เวลาต้องการอะไรก็สั่งเขาจะซื้อมาให้ แต่ครั้งนี้ฉันอยากไปดูด้วยตัวเองดีกว่า

ย ช่วยกันไถพรวนที่ดินขึ้นมาหนึ่งแปลง นางขุดหลุมลึกพอประมาณ นำมันฝรั่งที่รากงอกหงายขึ้นข้างบน และวางลงในหลุม แล้วก็ใช้แกลบปูทับหน้าดินจนทั่ว รดน้ำให้ชุ่ม รอเวลาให้ต้นมันฝรั่งเติบโตเป็นต้นกล้า ถึงเวลานั้นค่อยนำดินมากลบอีกครั้ง ตอนนี้นางไม่รู้ว่าต้นมันฝรั่งบน เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินว่ามีชาวบ้านบางส่วนเริ่มขึ้นเขาไปหาหน่อไม้และมันฝรั่งเพื่อนำมากินบ้างแล้ว นางได้แต่หวังว่า คนเหล่านั้นจะไม่มักง่ายทำลายแหล่งที่มาของอาหารที่ตัวเองต้องพึ่งพิงจนหมด

"ไม่เลย วัน ๆ ข้าต้องไปดูผักที่ปลูกไว้ไม่มีเวลาให้เบื่อหรอกนะ" "ท่านปลูกผักด้วยหรือ ข้าชักอยากเห็นแล้วสิสตรีที่งดงามเช่นนี้จะปลูกผักได้งดงามเหมือนใบหน้าหรือไม่? "

ตอนนี้ฉันปรับตัวได้แล้ว พยายามหาอะไรทำ อย่างเช่นปลูกผัก ปลูกดอกไม้บริเวณรอบๆ บ้าน ทำให้สนุกขึ้นมาก ยิ่งเวลาที่ได้เห็นการเจริญเติบโตของพืชผักและดอกไม้ที่ตัวเองปลูก ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข พรุ่งนี้ฉันว่าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อย อยากไปหาซื้อของใช้ที่มันจำเป็นแล้วก็ พวกเนื้อสัตว์เอามาแช่ตู้เย็นไว้ คนงานของพี่ดินจะขึ้นมาที่นี่สองสามวันครั้งหนึ่ง เวลาต้องการอะไรก็สั่งเขาจะซื้อมาให้ แต่ครั้งนี้ฉันอยากไปดูด้วยตัวเองดีกว่า

“ข้าเป็นสหายของอ้ายหลินเจ้าค่ะ พอดีวันนี้จะเข้าเมืองไปซื้อของข้าเลยแวะมาเยี่ยมนาง จริงสิท่านป้าข้าเอาผักมาฝากด้วยนะเจ้าคะ ผักนี่ข้าปลูกเองกับมือรับรองว่าอร่อยทุกต้นเจ้าค่ะ” “ขอบใจเจ้ามากนะ อ้ายหลินไปเก็บสมุนไพรน่ะ ใกล้จะกลับมาแล้วล่ะ นางออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

“พืชผักพวกนี้คุณอรอนงค์ปลูกเองหรอครับ” “ใช่ค่ะ ดิฉันปลูกกับป้านุ่มอยากให้ฟ้าได้กินอาหารดีๆ แต่ก็ไม่ค่อยกินหรอกค่ะ ยัยฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ” อรรถพลสะดุดนอกจากตัวเองคงมีแม่สินะที่เรียกว่ายัยฟ้า

"อืมเอาตามนั้นพี่ไม่คิดจะบังคับให้เธอทำงานอยู่แล้วดูแค่ดูแลบ้านปลูกผักกินเองก็พอแล้วที่ดินของพี่มีนี้เราสองคนปลูกผักกันเองกินไม่หมดหรอกครับ พี่ยกร่องทำแปลงผักให้หลายๆแปลง แล้วเริ่มลงดินว่านที่ไปก่อนก็แตกใบให้เห็นแล้วผักบางอย่างของเธอซื้อมาจากในเมืองวันนั้นครับ" "ดินหลั งบ้านพี่ปลูกผักต้องได้ผลดีแน่นอนค่ะเพราะเป็นดินใหม่เรายังไม่ได้ปลูกอะไรมาก่อนพอนำอะไรมาปลูกเหมือนจะได้ผลดีมาก ฉันขุดต้นสมุนไพรบนเขาลงมาปลูกด้วยใกล้แม่น้ำท้ายสวนของบ้านมีหลายอย่างเลยค่ะ ต่อไปไม่ต้องขึ้นเขาเราก็มีกินพี่เห็นด้วยกับฉันไหมคะ"

"ถ้าไม่ไหวก็กลับมาหาย่านะเล..บ้านสวนมันอาจจะร้อนไปบ้างชื้นบ้างไม่สวยเท่าเมืองกรุงแต่ที่นี่มีรากเหง้าของเล มีความรักที่ย่าให้ไม่เคยหมด มีผักผลไม้สดสะอาดให้เลกิน อยากให้ย่าส่งไปให้ไหม~" "...ย่า" "ย่ารักเลนะหลานรักของย่า" ...

“นั่นก็เพราะพ่อแม่ของผมบังคับต่างหาก ที่จริงแล้วน่ะผมชอบการปลูกผักมากกว่านะครับ” “งั้นเหรอคะ ถ้าชอบการปลูกผักฉันเองก็ชอบเหมือนกัน ไหนๆคุณก็มาหาฉันที่บ้านแล้ว คุณอยากปลูกผักไหมคะ” “ได้เหรอครับ”

​ทำไมเธอกลายเป็นคนคิดเยอะ แคร์ความรู้สึกคนมากขนาดนั้นกันนะ ​“ง่ายๆ แค่นี้เอง ผมไปขึ้นแปลงผักต่อนะ ก่อนกลับผมจะต้องได้กินผักที่ผมปลูกเอง แล้วจะขนไปฝากแม่กะพ่อด้วย” ​“จะขนกลับเลยเหรอ” หวานใจถึงกับขำ พ่อน้องชายตัวแสบหันมาขยิบตา แล้วทำงานต่ออย่างขันแข็ง