ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย の小説・ストーリー

เธอนำอาหารที่ทำไว้มาตั้งโต๊ะให้บิดา ก่อนจะตักข้าวสำหรับตัวเองมารับประทานพร้อมกับท่านและพูดคุยกันไปด้วย “นิภาว่าจะปลูกผักสักหน่อยค่ะพ่อ ผักที่ตลาดสารเคมีทั้งนั้น วันนี้เดินหาผักที่ชาวบ้านปลูกเองแทบไม่เจอเลย ในสวนเราก็มีแต่ผลไม้ทั้งนั้น เมื่อกี้แวะซื้อเมล็ดผักที่ร้านเกษ ตรมา เลยมาถึงช้า”

"พี่สะใภ้ เหตุใดดอกไม้พวกนี้งดงามมากนักขอรับ เพิ่งปลูกเมื่อวานเองมิใช่หรือ" "พี่ก็แปลกใจเหมือนกัน พี่หาอาหารเจอหลายอย่าง เอ่อท่านพี่ที่ดินที่เราเอากลับมาได้ข้าปลูกพริกกับผักกาดไว้หลายแปลง กว่าท่านจะเดินทางคงโตพอจะทำผักดองให้ท่านสักสามสี่ไหเอาไปกินระหว่างตามหาท่านพ่อ" "ที่ดินกว่าแปดส ิบหมู่เจ้าปลูกอันใดหรือเมียข้า"

“ที่แท้ความทรงจำเมื่อครู่คือองค์ความรู้ด้านการปลูกผัก หรือเรียกอีกอย่างว่าเกษตรกรรมนี่เอง ดียิ่ง! อาหงกำลังอยากปลูกผักพอดีเลย!” เจ้าตัวกลมกลับมาร่าเริงอีกครั้ง ปากเล็กฉีกยิ้มจนสองแก้มซาลาเปาเป็นก้อนกลม ๆ

ินแร่ธาตุต่าง ๆ ดูแล้วมันมีประโยชน์มาก ฉันแค่อยากได้มา เพื่อที่จะได้ปลูกผักไว้กินไว้ใช้ ไว้แลกเปลี่ยนเท่านั้นเอง ในเมืองก็ยังไม่คิดที่จะเข้าไปอยู่ คุณได้คิดวางแผนอย่างอื่นบ้างไหม" เพราะเคยใช้ชีวิตในเมืองมามาก พอมาเจออะไรที่มันสบายใจ เธอก็อยากใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่บางครั ้งก็ต้องถามคนที่เป็นสามีด้วยเช่นกัน เพราะตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียว

ฉันมองไปที่เบื้องหน้า ภาพตรงหน้ามีลูกสาวและลูกชายกำลังช่วยกันปลูกพืชผักสวนครัว ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเค้าและส่งยิ้มกว้างให้. เค้ายิ้มตอบรับกลับมาและหันหน้าเข้าท้องก่อนจะกดจูบลงไปแรง ๆ "ตะวันรักลูกจันทร์นะครับ" "ลูกจันทร์ก็รักตะวันค่ะ" ชีวิตมันก็แค่นี้...แค่ได้อยู่กับคนที่เรารักแ ละรักเราก็เพียงพอแล้ว

(เอาไปทำอะไรมันกินไม่ได้นะนั่น) “เอาไปเพาะ” เอมอรเคยรู้มาว่าเขาปลูกผักหวานขายด้วยการเพาะเมล็ดเธอจึงอยากลองดูว่ามันจะงอกจริงหรือไม่

หญิงสูงวัยเดินตามว่าที่คุณแม่มือใหม่ต้อย ๆ อะไรที่อันดาหยิบไปถือไว้ในมือ ก็จะคอยบ่นไปด้วยตามประสาคนที่คาดหวังแล้วไม่ได้ดั่งใจ “จะปลูกผักอีกแล้วหรือ อยากกินอะไรก็บอกสิ ฉันจะได้ให้คนซื้อมาให้ จะมานั่งปลูกเองทำไมให้เมื่อย” “ผมชอบน่ะครับ อย่างน้อยได้มองก็รู้สึกดีแล้ว”

“ถ้าเธออยากปลูกก็ลองดู พรุ่งนี้ฉันจะพาเข้าเมือง จะแวะร้านพันธุ์ผักให้” กรณิการ์ฟังแล้วเผลอยิ้ม มันเป็นสิ่งที่เธออยากลองทำมาตลอด แต่ด้วยที่บ้านพื้นที่ไม่เอื้ออำนวยให้ปลูกอะไร อย่างมากก็ปลูกได้แค่ผักบุ้งจีนในกระถาง พอได้รับคำพูดเหมือนอนุญาต เธอตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้

“พี่ใหญ่พี่รองเจ้าคะ ท่านลุงหลี่ดีใจมากไปหน่อย ก็เลยวิ่งมาจากหมู่บ้านเพื่อมาบอกพวกเรา เรื่องผักที่ทดลองปลูกกันเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ผักงอกออกมาเป็นต้นอ่อนแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เสียนส่งเสียงเอ่ยถามกับหลี่ป้านเพื่อความแน่ใจ “จริงหรือขอรับท่านลุงหลี่! แสดงว่าวิธีการของน้องเล็กประสบผลสำ เร็จและทำได้จริง อีกไม่นานชาวบ้านจะมีผักไว้ทำอาหาร ถ้าปลูกเพิ่มขึ้นก็จะมีผักไปวางขาย นี่เป็นเรื่องดีต่อการค้าในเมืองหย่งชุนเชียวนะ”

นี่ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้วหลังจากที่ลี่อินเข้าเมือง การเตรียมหน้าดินไว้สำหรับปลูกพืชผักก็เหมาะที่จะลงปลูกแล้ว หญิงสาวจึงชักชวนเกาเถียนและเกาอี้ฝานหว่านเมล็ดผัก