Novel & Cerita อ๋องเฟยเกิดใหม่ ท่านอ๋อง ขอหย่ากัน

“เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะให้สัญญากับท่านอ๋องเหมือนกันเพคะ ถ้าในอนาคตข้างหน้าหม่อมฉันมีคนอื่นจนละเลยท่านอ๋อง ถึงยามนั้นท่านอ๋องสามารถมาขอหย่าขาดจากหม่อมฉันได้เพคะ เพื่อที่พวกเราจะได้แยกทางไปใช้ชีวิตของใครของมัน” “…” หยางเฟิ่งเจี๋ยมีสีหน้ามืดครึ้มเป็นอย่างมาก เพราะคำส

"ข้าไม่มีความหมายในชีวิตของเจ้าเลยใช่หรือไม่?" ฉะนั้น หวังเฟิ่งเริ่มตีตัวออกห่าง เริ่มไม่เข้าใกล้เซียวหยางมี่อีกต่อไป และในวันที่เลวร้ายที่สุด วันที่บุตรในครรภ์ของพวกเขาต้องจากไป...

“ไม่เป็นไรหย่าหยากินได้นะ ถ้ายังไม่อิ่มจากที่บ้านน่ะเอาส่วนของเฉิงเฉิงไปเลย" หวงหนิงเฉิงบอกหลี่เฟยหย่า ไม่เป็นไรถ้าเขาใช้พลังกับการเรียนไปหมดแล้ว ค่อยอ้อนให้น้องสาวแบกไปซื้อข้าวกินอีกก็ได้ “ปั๊กก!”

เฟยหมิงดึงภรรยามากอด ชายผู้ทำเป็นแข็งแกร่งโอบประคองไหล่อ่อนแรงของผู้เป็นภรรยาทั้งดวงตาแดงก่ำ เฟยอี้หนิงขอให้ชาติหน้าลูกเกิดมาเป็นลูกของพ่ออีก ขอให้พวกเราสามคนกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน และขอให้พวกเราทั้งสามอย่าได้ต้องจากกันเร็วเหมือนในชาตินี้

"ใช่แล้ว นอกจากจะเป็นวันตายของพระชายาแล้ว วันนี้ยังเป็นวันเกิดของท่านอ๋องด้วย ตั้งแต่พระชายาสิ้นไป ท่านอ๋องก็ไม่เคยจัดงานวันเกิดอีกเลย ท่านอ๋องทรงตรัสว่าวันเกิดของพระองค์คือวันตายของพระมารดา ไม่อาจจัดงานรื่นเริงได้" จินฝูฟังที่พ่อบ้านตู้เอ่ยจบก็ทอดสายตามองไปยังกู้ เหยียนฉีที่นั่งอยู่หน้าหลุมศพด้วยแววตาที่วูบไหว นางไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องมาพบเจอเรื่องราวสะเทือนใจเช่นนี้

เจียวเหม่ยใส่ความอีกฝ่ายเป็นตุเป็นตะทันใด “อีกอย่างข้าได้ยินข่าวลือว่าเขาหย่าร้างกับภรรยาแล้ว จึงอยากจะพูดคุยกับเขาให้คลายความเสียใจ นึกไม่ถึงว่าความหวังดีของข้า ถูกเขาเมินตัดเยื่อใยเสียได้” “เหม่ยเอ๋อร์ เอาไว้ท่านพ่อเจ้าว่างเมื่อไหร่ แม่จะลองพูดคุยถามให้กระจ่างแน่ ทวงความ เป็นธรรมให้เจ้า หรือว่าจะให้แม่เรียกตัวเขามาลงโทษดี” ฮองเฮาไม่พอใจ เมื่อเห็นลูกสาวเพียงแค่คนเดียวร้องไห้เสียใจเช่นนี้

เฟิงหย่าเสวี่ยถาม เฟิงซิ่วเหยาถอนหายใจเบา ๆ “คือว่า…แม่ตัดสินใจจะแต่งงานใหม่…กับชินอ๋อง เออ…เออชินอ๋องก็คือคุณชายจิ้นหลงผู้นั้น”

ตงฟางหลีเลื่อนโต๊ะเตี้ยไปข้างเตียง หยิบฟูกขึ้นมาแล้วนั่งลงตรวจฎีกา “จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง พระชายาอ๋องเฉียนกับอ๋องเฉียนหย่าร้างกันแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่ลืมตา และพูดราวกับกำลังละเมออยู่ “โอ้”

ตงหยางไม่ได้พูดอะไรมาก จะไปบอกว่าไม่ให้เกลียดชังแม่ก็เหมือนจะเป็นการบังคับ ต้องให้เวลาทั้งคู่น่าจะดีกว่าตัวเองเป็นคนรบเร้า "ซิงเหยียน เราหย่ากันแล้ว แต่ตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ พี่ว่าเราควรจัดงานแต่งอีกครั้ง ดีไหม? "

หลี่เหวินหลางที่ได้ยินนางพูดคำต้องห้ามสำหรับตนเองอีกครั้งก็ผุดลุกปฏิเสธไปอย่างรวดเร็วและร้อนรน มองไปที่ไป๋ฟางเซียนด้วยแววตาร้องขอและตื่นตระหนกพลางส่ายหน้าช้า ๆ “หย่าให้ข้าเถอะ กลับถึงจวนแม่ทัพเมื่อไหร่พวกเราหย่ากัน” นางเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ไร้ซึ่งอารมณ์