Novel & Cerita เพียง (พอ) รัก

งั้นหรือ? “ใช้คำนั้นได้เหรอพ่อ ผมกับนิดเราต่างก็ไม่ได้เลือกกันและกันแต่แรก แต่เป็นพ่อกับอาเดชที่จับคู่ให้ ผมแต่งงานกับเธอก็เพราะความต้องการของพ่อ นิดเองก็ไม่ต่างกัน จะใช้คำว่ารักได้จริงๆ เหรอ”

ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มฉบับแบดบอยหันมามองสบตาฉัน เขากดยิ้มมุมปาก โชคดีที่เขาไม่ได้พูดประโยคนี้เสียงดังนัก ทว่าพอให้ฉันได้ยินเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น. ‘สาวน้อยร้อยรัก’ มันเป็นชื่อหนังไทยเรตอาร์ที่คนกำลังกล่าวถึงกันในตอนนี้ ฉันก็พอเคยเห็นผ่านตามาบ้าง พอนึกจินตนาการตามใบหน้า จึงแดงจัดรู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก

"นอกจากนอนด้วยกันไปวัน ๆ คุณเคยรู้สึก 'รัก' ฉันบ้างไหม" "ถ้าฉันตอบ แน่ใจเหรอว่าเธอจะสบายใจที่ได้ยิน" สุดท้าย...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เธอก็ไม่ใช่คนที่เขาเลือกอยู่ดี

แค่นั้นจริงๆ ซูฮวาเห็นเพียงลูกกระเดือกตรงลำคอหนาๆ ของเขาขยับขึ้นแล้วลงเพียงนิด แค่เพียงเท่านั้น... แต่เพียงแค่นั้น นางถึงกับอมยิ้ม

“...จ้ะ” “มิใช่ว่ารอฟังจากปากข้าหรอกรึ ว่าพ่อครูแสงชอบพวงดอกพุ่มแดงแปลก ๆ ของเอ็งรึไม่”

เดนิมค่อยๆรูดแหวนออกอย่างช้าๆ “Il n'y qu'un bonheur dans la vie C'est, d' aimer et d' être Aime” “มีเพียงหนึ่งความสุขในชีวิตคือการได้รักและได้รับความรัก”

ฉันพูดออกมาแต่ไม่ได้พิมพ์ไปหรอก ("ไคไม่ได้รักเธอ..เขาแค่หลอกให้แกรักเท่านั้น")พออ่านแล้วฉันก็พิมพ์กลับไปทันที "แกรู้ได้ไง"

แพรวาปฏิเสธไม่เต็มเสียงนัก ความรักไงล่ะ ที่หล่อนต้องการจากเขา... แต่เขายังไม่เคยพูดให้หล่อนได้ยินสักครั้งว่าเขารักหล่อน มีเพียงแต่คำว่าคิดถึง และก็ต้องการหล่อนเท่านั้น แต่เท่านี้มันก็ดีเกินพอสำหรับหล่อนแล้ว เวลาที่เหลือหล่อนคงสามารถทำให้เขารักหล่อนด้วยหัวใจได้ หล่อนจะต้องทำใ ห้ได้...

เพียงใด “ทำไมล่ะ” “ปิ่น..ไม่อยากให้พี่ทิ้งปิ่น ปิ่นอยากให้พี่หมึก..รัก..ปิ่นคนเดียว”

เพราะไร้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างหมางเมิน แต่เมื่อได้รัก ทั้ง 'เธอ' และ 'เขา' จึงต่างเร่าร้อนในค่ำคืนแห่งรัก การถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่รัก นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องน่าสนุก แต่ในเมื่อไม่อาจปฏิเสธพ่อและแม่ได้ จึงยอมให้ทุกอย่างเป็นไป แต่บ่าวสาวป้ายแดงยุคสองพันหรือจะยอมลงเอยแบบนี้ง่ายๆ ในเมื่อเขาทั้งคู่ต่างพร้อมใจกันหนีห้องหอ แต่ทว่าพรหมลิขิตกับขีดเส้นให้พวกเขานั้นหนีไปเจอกันเสียนี่