Romans & histoires เพียงต้องตา

“อาภัทรมั่นใจแน่นะคะ ว่าเห็นทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตาจริงๆ” “...ก็” ณภัทรเห็นเพียงเงาเลือนรางจากแสงสะท้อนเท่านั้น พอถูกพริ้มพราวขึงตาถามย้ำแบบจริงจัง ปากก็หนักขึ้นมาเสียดื้อๆ

"อื้ม อื้ม" ฉันบีบแชมพูใส่มือตัวเองพอประมาณจากนั้นก็เริ่มสระผมให้เขาอย่างเบามือ หลังจากล้างแชมพูออกไปจนหมดฉันก็นวดศรีษะเขาไปด้วยเพื่อให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาหลับตาลงระหว่างที่ฉันนวดศรีษะให้ ตอนนี้เราก็ยังหันหน้าเข้าหากันอยู่มันเลยทำให้ฉันได้มองหน้าเขาได้อย่างใกล้ช ิด แต่จู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้นมาและจ้องมาในตาของฉัน เราสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร แค่สบตากันเท่านั้น เขาเขยิบตัวเองให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิม

"อย่ามาสั่งฉันโรส" ผมตวัดสายตาคมลงไปมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา...นั้นยิ่งทำให้ผมต้องรีบสะบัดขาออกจากการเกาะกุมให้เร็วที่สุด เพราะผมมันเป็นโรคแพ้น้ำตาผู้หญิง "ธาม..."

ขิมนอนอยู่บนเตียงโดยมีผ้าห่มคลุมตัวอยู่ ขิมหลับตาลงเพื่อหลบสายตาของต้องตาที่มองเธออยู่ เธอกลัวว่าจะเผลอทำให้ต้องตาจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ “อย่าเกรงใจเราเลย บางทีที่ขิมเป็นอย่างนี้อาจจะเป็นเพราะเราก็ได้” “เราแค่พักผ่อนไม่เพียงพอ ได้นอนพักสักวันก็คงหาย ต้องตาอย่าคิดอะไ รมากแบบนั้นสิ”

ท้ายประโยคคนน้ำตานองหน้าสะอื้นฮัก แววตาทอประกายร้าวราน “ผมไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น…ยกเว้นคุณ” “แต่ฉันไม่ต้องการคุณ! ไม่ได้ยินหรือไง!”

ร่างเล็กกล่าวทั้งที่ยังไม่หันไปมอง มีเพียงแค่หางตาที่เห็นว่ามันขาวๆ กล้ามแน่นๆ นี่แค่หางตา ยังเซ็กซี่ขนาดนี้ ถ้ามองเต็มตาจะขนาดไหนกัน อย่ามองนะเพียงฝัน ห้ามมองเด็ดขาด เขากำลังอ่อยเธออยู่ เธอเอ่ยเตือนสติตัวเอง อ่านแล้วชอบ อย่าลืมกดใจ และเพิ่มเข้าชั้นให้ไรท์ด้วยน้าาาาาา า

มองนม มองหู มองปาก ไม่ได้หรือไง "ไม่ได้ ต้องมองตา "ยังไม่ทันไรก็เริ่มเยอะแล้ว เกลียดไอ้หน้าหล่อๆนี่จัง โซลจ้องมาที่ฉันแบบไม่วางตา ประมาณว่าต้องทำตามที่มันบอก

เหนือมองภาพตัวเองในกระจก ริมฝีปากบางค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ น้ำตาที่เคยหลั่งกลับกลายเป็นแววตาที่เปล่งประกาย เธอไม่รู้ว่ามันคือความกล้าหรือความรัก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ว่าผมจะยาวหรือสั้น เธอก็ยังเป็น แสงเหนือของทุกคน เหมือนเดิม

“ไม่เอาออกได้ไหม ความจริงพี่อยากต่ออีกสักยกด้วยซ้ำ ยังไม่ได้เปลี่ยนท่าอื่นเลย ได้แค่ท่าเบสิกเอง” ดวงตาคมทำตาละห้อยเหมือนเว้าวอนขอร่วมรักอีกรอบ แต่อีกคนที่ฟังกับยู่หน้าแล้วส่ายหัวปฏิเสธแทนคำตอบ “ไม่ได้ค่ะ แค่นี้ของแก้วก็บวมจะแย่”

แววตาที่กำลังเงยมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่พูดจริง ๆ หนำซ้ำปริ๊นยังกะพริบตาปริบ ๆ ราวกับเด็กน้อยที่ดีใจสุดขีดเมื่อได้กินขนม “อย่ามองพี่แบบนั้นค่ะ” “ทำไมคะ?” ปริ๊นยิ้มกว้างกว่าเดิม “เก็บสายตาอ้อน ๆ แบบนั้นไว้มองแฟนคลับคุณเถอะค่ะ” “ปริ๊นอยากอ้อ นพี่ด้วยค่ะ...ได้มั้ยคะ”