เศรษฐี Novels & Stories

สุกฤตปรึกษาปัญหาที่เกิดขึ้น "ถ้าผมทำอย่างนั้น เงินจะมีค่าน้อยลง ของทุกอย่างจะแพงขึ้นนะครับ" เทพทัตอธิบายเศรษฐศาสตร์แบบง่ายๆ

“เขารวยมาก คนเรียกเสี่ยตั้งแต่หนุ่มๆ เพราะรวยโคตรๆ รวยระดับนอนอยู่บ้านเฉยๆ ก็มีเงินเข้าบัญชีวันละหลักร้อยล้านเชียวนะไอ้จี้” “แล้วไงอ่ะ ในเกมหนูก็รวยเป็นอภิมหาเศรษฐีนีเหมือนกัน เนี่ย มีเพชรตั้งแปดหมื่นล้าน”

รรณกระซิบ เมฆฉานงุนงงว่าแล้วมันน่าตื่นเต้นที่ตรงไหน ระดับ 'มอเรล' ตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆ ของโลก ที่มีทั้งกิจการสายการบิน เรือเดินสมุทร โรงแรม สถานบันเทิง ไล่ไปถึงอสังหาริมทรัพย์แทบทุกมุมโลกอยู่ในกำมือ จะต้องตื่นเต้นกับสินทรัพย์ของใครอีกเล่าแต่ดูเหมือนทุกสิ่งของยัยหนูลีน ี่ทำให้คุณยายของเขาตื่นเต้นไปเสียหมด แต่จะว่าไปเขาก็ตื่นเต้นเหมือนกันที่ได้เจอเธออีกหน หงุดหงิดก็ตรงที่เจ้าหล่อนทำทีว่าไม่รู้จักกันนั่นแหละ

ซูจินเยว่สะบัดมือท่านอ๋องออก แล้วเดินไปยืนประจันหน้ากับเสนาบดีเฒ่า "ท่านเสนาบดี ท่านเข้าใจคำว่าเศรษฐศาสตร์ผิดไปแล้ว การที่ข้ารวย ไม่ได้แปลว่าข้าเอาเงินไปถมที่เล่น แต่ข้าเอาเงินไปหมุนเวียน" นางเริ่มร่ายยาวเกี่ยวกับวิชาเศรษฐศาสตร์กลางท้องพระโรง

👑​👑​TALK​ น้ำชา​ 👑​👑​ หลังจากที่เซ็นสัญญาเสี่ยก็พามาร้านเสื้อผ้า โอ้แม่เจ้า!! เสื้อผ้าแพงๆทั้งนั้น อยากจะกรี๊ดให้คอแตก ให้คอมันแตกไปเลยฮ่าๆๆ ในที่สุดอีชาก็ได้มาดูเสื้อผ้าที่อีชาต้องการ แต่ละชุดราคาแพงทั้งนั้น เอาวะอีชาจะกอบโกยให้ได้เยอะที่สุด ตอนนี้มีติดกระ เป๋าแล้ว 30,000 บาท ยังไงก็คุ้ม ก็แค่เสียซิงเป็นเด็กเสี่ย 1 ปี มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว งานการก็ไม่ต้องทำ ปั้นหน้าหลอกเสี่ย ว่าตัวเองเป็นเด็กมหาลัยก็แค่นั้นเอง

คุณนายจางรู้สึกสังหรณ์ใจ หลิวซือตอนนี้ ไม่ใช่หลิวซือคนก่อนที่เกรงใจแม่ของลูกเขย เพราะเธอเข้าขั้นเป็นเถ้าแก่เนี้ยคนหนึ่ง กิจการผักดองขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เวลาแค่เพียงไม่กี่เดือนทำให้มีเงินฝากหนึ่งหมื่นหยวน นี่ไม่เรียกว่าเศรษฐีจะเรียกอะไรได้อีก

“ข้าเรียนรู้แล้วว่า โลกนี้…ขับเคลื่อนด้วยสิ่งที่เรียกว่า เงิน ข้าจึงหาวิธีให้ตนเองมีอำนาจในโลกเจ้าเร็วที่สุด” “คุณ…ทำอะไรลงไป” มีร่าถามเสียงหลง “ข้าสร้างตนให้กลายเป็นเศรษฐีในพริบตา ผ่านสิ่งที่พวกเจ้าเรียกกันว่า หุ้น และ คริปโต” น้ำเสียงเขาเรียบนิ่ง แต่ในแววตากลับมีประก ายซุกซน

เศรษฐีอีกมาก “เจ้าอดทนไปก่อนซินอี๋ พวกเรามีเงินจากการขายจวนอยู่ที่เมืองหลวงก้อนหนึ่ง ข้าจะนำเงินนี้ไปซื้อจวนเล็กๆ ในตัวอำเภอหลิงซีและจ้างแม่สื่อให้หาคู่แต่งงานให้เจ้า ด้วยรูปโฉมของเจ้า ข้าจะให้เจ้าแต่งเข้าบ้านเศรษฐีในอำเภอ เป็นฮูหยินน้อยที่มีกินมีใช้ตลอดชี วิต ไม่ต้องมาเกลือกกลั้วกับพวกชาวนาพวกนี้” หลี่ซื่อกระซิบปลอบ

ใบบัวถามพร้อมขมวดคิ้ว แค่ทองก็ราคาหลายร้อยแล้ว พระของแท้และเก่าแบบนี้คงแพงกว่าไม่รู้กี่เท่า เธอคิดว่าตนเองไม่เหมาะกับข้าวของที่มีราคาแบบนี้เลย “มึงเลิกทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์เสียที” ราชันเชยคางมนขึ้น “กูอยากให้ มึงไม่อยากได้หรืออย่างไร” “ไม่ใช่ไม่อยากได้จ้ะ แต่ว่ามันแพงเกินไป ไม่เหมาะกับคนอย่างใบบัว”

เซี่ยหยินเหอเร่งเร้าพลางส่งสัญญาณให้คนงานยกชุดน้ำชาไปหยุดตรงหน้าเศรษฐีเหมืองแร่ที่นั่งทำหน้าครุ่นคิด "ลองดูเถิดขอรับท่านเศรษฐี แสงสะท้อนที่ขอบเงินนั่น... หากวางอยู่ในจวนของท่านยามรับแขกบ้านแขกเมือง จะสง่างามเพียงใด" "2,500 ตำลึง!" เศรษฐีเหมืองแร่ทนไม่ไหว ขานราคาเส ียงดัง