روايات وقصص ضمن เศษหัวใจที่ไร้ค่า

องค์ชายเจ็ดอ่อนแอ ไร้ค่า ใกล้ตายและว่าที่ชายาก็เป็นเพียงเครื่องประกอบฉาก นางหลับตาลงชั่วครู่ หากเขาไร้ค่าเพียงนั้นจริงวังหลวงจะเสียแรงพระราชทานสมรสทำไม "เสี่ยวเฉียว" "เจ้าค่ะ" "จดจำทุกคำพูดที่ได้ยินวันนี้ไว้"

ภาพความสุข หัวเราะ วันเก่าก่อนหาย เลือนรางไปหมดแล้ว หัวใจฉันจำเพียงคนใจร้ายที่ไล่ฉัน ทั้งที่ฉันไม่ผิด จะผิดก็แค่นิดหน่อย และฉันไม่เสียใจที่วันหนึ่งจะลืมภาพเหล่านั้นให้หมดสิ้น เพราะฉันต้องการทิ้งรัก ทิ้งเยื่อใยเหล่านั้น จะรักทำไมกับคนไม่มีใจ

เตชธรรมหัวเราะเยาะ กวาดตามองเรือนร่างพังยับเยินของอดีตคนรักด้วยแววตาสะใจ “ได้สามพันก็ดีแค่ไหนแล้วน้องไอ เธอก็แค่กะหรี่ยัดไส้ แต่ที่จริงแล้ว พี่ไม่จำเป็นต้องจ่ายเธอสักบาทก็ได้ เพราะเธอมันถูกจนไม่มีราคา ในเมื่อกินฟรีได้ แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่จะจ่ายล่ะ”

นรินทร์ดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความสะใจอยู่ลึกๆ “ถ้าไม่ทำให้เขารู้รสชาติของการถูกทิ้งไว้ในความมืดและความไม่รู้อันเจ็บปวดบ้าง เขาก็จะคิดว่าเราเป็นของตายที่เขาจะป้อนคำโกหกให้เมื่อไหร่ก็ได้ พี่อยากให้เขารู้ว่าหัวใจของคนรอ มันไม่ได้ทนทานเหมือนเหล็กกล้าที่เขาชอบพกติ ดตัวหรอกนะ”

‘ด้ายแดงที่ท่านเทพจันทราได้ผูกท่านกับจางเย่วชิงเอาไว้ในชาติภพนี้ ข้าผู้ที่มาแทนที่ขอตัดมันทุกชาติภพ อย่าได้โคจรกลับมาเป็นคู่สามีภรรยากันอีกเลย บุรุษไร้ใจเช่นนั้นข้าผู้นี้มิขอร่วมทาง’ เสียงรำพันในใจของสตรีที่ไร้พันธะ ด้วยความชิงชังอดีตสวามีไม่ต่างจากที่เขารังเกียจนาง ถึงแม้เจ้าของร่างเดิมจะรักบุรุษไร้ใจผู้นั้น ก็เป็นเพียงอดีตไปเสียแล้ว เพราะนางไม่ขอร่วมทางกับบุรุษที่ไร้ซึ่งความยุติธรรมในหัวใจเช่นนั้นเป็นอันขาด

“เพราะแกเป็นผู้หญิงแสนดีไงบัว คุณเกื้อพลาดแล้วที่ต้องสูญเสียแกไป วันหนึ่งเขาจะต้องรู้ว่าเขาได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปถึงสองอย่าง” บัวบูชาหัวเราะอย่างขมขื่น “คงไม่มีวันหรอก เขาน่ะหรือจะมีหัวใจรักใครเป็น”

จ็บปวด แกอยากให้ฉันไร้ค่า แกอยากให้ฉันเจ็บปวดและพังทลายลง ฮึก แกทำสำเร็จแล้ว เพราะฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ชีวิตของฉันมันไม่มีค่า ไม่มีราคา หัวใจของฉันมันแตกสลายกับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะพูดความจริงสักแค่ไหน ก็ไม่เคยมีใครเชื่อ ไม่มีใครสนใจ ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่แล้ ว ฉันอยากตาย ตายไปให้พ้นโลกที่มันโหดร้ายกับฉัน"

หญิงสาวพลิกตัวนอนคว่ำ เธอควานหาผ้ามาคลุมกาย นอนเม้มปากแน่น ไม่คิดจะตอบโต้ เมื่อรังแต่จะทำให้เจ็บปวดในหัวใจเพิ่มขึ้น. คนเย็นชา ไร้หัวใจอย่างเขา เหยียบย่ำเธอก็เพราะความโกรธเกลียด น้ำตาไหลปริ่ม เสียดายความสาวของตนเองสุดจิต เมื่อแม้แต่สิ่งมีค่าของตนเอง เขายังมองไม่ เห็นความสำคัญ มันไร้ค่าเหมือนฝุ่นที่กองอยู่บนพื้น และถูกเขี่ยทิ้งเมื่อมันหมดประโยชน์

เสี้ยวหนึ่งของความคิด หากภวินท์มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเธอแม้เพียงเสี้ยวเดียว ไม่ได้เห็นเธอเป็นแค่สิ่งของราคาแพงที่ใช้เงินซื้อมา เธอก็คงจะมีความสุขมากกว่านี้ ไม่สิ เธอคงไม่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกไร้ค่าอย่างนี้

จางหย๋าชินหัวเราะเสียงดัง ทว่าท่าทางของนาง นั้นนับว่าเริ่มคุมสติไม่อยู่แล้ว เพราะมันโอนเอนซวนเซยิ่งนัก คนที่คาดหวังสิ่งใดมากๆ เมื่อมันพังลงในพริบตา ย่อมยากจะรับได้ “คนที่มีคุณค่า ต่อให้เคยมีตำหนิ ก็หาได้ลดคุณค่าที่มี ต่างจากคนที่ไร้ราคา ต่อให้เพียรพยายามสร้างราคาแค่ไ หน ก็ยังคงเป็นได้แค่สิ่งไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ”