Novel & Cerita เสี่ยวอี้

เหอหลี่คุนหัวเราะ “เช่นนั้นข้ากลับก่อน พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปเสียนหยางแต่เช้า” เสียนซีหลิวลุกขึ้นก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ในใจของเขาได้แต่ก่นด่าโหลวตงอวี้ แม้อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เขากลับรู้สึกว่าโดนเย้ยหยันอยู่ในที ถุงหอมปักรูปจันทร์เสี้ยวตรงกับชื่อ ‘เย ว่’ ของเสียนฉิงเยว่ที่แปลว่าพระจันทร์ อีกทั้งลายปักสีทองของกิ่งไผ่บนผ้าไหมสีเขียว ยังเหมือนกับผ้าคลุมไหล่ที่บังเอิญเหมือนกันกับเสื้อของโหลวตงอวี้ในงานเลี้ยงวันนั้น

คุณชายหลี่ละล่ำละลัก หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงไม่รู้จัก ‘เซียวอี้’ หรืออดีตเด็กขอทานนามว่า ‘อาเป่า’ ที่ได้รับการชุบเลี้ยงและถ่ายทอดวิชาจากชินอ๋องและพระชายาโดยตรง บัดนี้เขาคือหัวหน้าองครักษ์เงาวัยยี่สิบห้าปี ผู้กุมกำลังเงาของจวนอ๋อง และมีหน้าที่เดียว ในชีวิตคือการเป็น ‘เงา’ ติดตามพิทักษ์ท่านหญิงน้อย “หนึ่ง...” เซียวอี้เริ่มนับเสียงเรียบ มือกร้านจับด้ามดาบแน่น

จากตำนานเล่าขาน หากขอพรจากรูปปั้นเสวียนอู่ เทพดาราประจำทิศเหนือ จะสุขสมหวังทุกประการ เอี้ยนซ่านฉี จึงแกล้งขอเมียไว้นอนกอดสักคน คิดไม่ถึงว่าเทพเสวียนอู่จะทรงนึกเอ็นดู บันดาลให้ตามที่ขอ แต่พอส่งนางมาแล้ว กลับวุ่นวายดีพิลึก! มนต์นภา เพียงแค่เผลอนั่งหลับในศาลเจ้า เทพเสวียนอู่ก็ลักพาตัวนางมามอบให้องค์ชายรองแห่งแคว้นเอี้ยน หล่นตุ้บมาอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันโขมงกลางสนามรบ ในฐานะเชลยบำเรอกาม ของกำนัลสูงค่าอะไรกัน... ถามความสมัครใจของเธอสักคำบ้างก็ดีนะ!

ฟางรั่วเริ่มวิตกกังวลทันที “ยังต้องวางแผนอะไรอีก เขาอยู่ที่เป่ยไห่ จัดการฆ่าเขาเลยไม่ได้หรือ” “เจ้ารู้ไหมว่าฉุยอวี้คือใคร เขาเป็นเจ้าสำนักเซียวเหยา ใช่ว่าเจ้านึกอยากฆ่าก็ฆ่าได้”

…… ชั้นเรียนอัจฉริยะ ระหว่างรับประทานอาหารกลางวัน เด็กผู้ชายคนหนึ่งถือกล่องอาหารกลางวันเดินไปหาเสี่ยวหาน “ฉินจือหาน ผู้หญิงในข่าวที่โกงเงินฟู่สือถิงเป็นหมื่นล้านเป็นแม่ของนายใช่ไหม?!” เด็กผู้ชายที่พูดชื่อว่าเสี่ยวตง แต่เพราะเขามีร่างกายอวบอ้วน ทุกคนจึงเรียกเขาว่าเสี่ยวพ่าง “แม่ของฉันไม่ได้โกง!” เสี่ยวหานโกรธ

หลังจากหลิงหยางหายไปที่ประตู คุณย่าถึงสังเกตเห็นว่ายังมีคนอีกคนในห้อง ไม่คุ้นตาเลยจึงถามซ่งเชี่ยน "คนนี้เป็นใครเหรอ?" ซ่งเชี่ยนแนะนำ "เธอชื่อเจียงอิ่งเสวีย เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยและเพื่อนสนิทของหนูค่ะ" "สวัสดีค่ะคุณย่า" เจียงอิ่งเสวียรีบทักทาย

ในระหว่างที่สวีไท่ฉางกำลังอึกอัก เฟิ่งจิ่วเหยียนรับคำพูดต่อ หันไปคำนับฮูหยินสวีก่อน “สวัสดีพี่สะใภ้ ข้าชื่อซูจิ่ว นี่คือสามีของข้าเซียวลี่” เซียวอวี้ก็ยอมรับชื่อใหม่อย่างเป็นธรรมชาติ เฉินจี๋ที่อยู่ข้าง ๆ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจว้าวุ่น ฝ่าบาทไม่ชื่อ “เซียวเอ้อร์” แล้ว หรือ?

ซูเนี่ยนหรี่ตามองเจ้าเด็กน้อยตัวอ้วน เจ้าเด็กน้อยตัวอ้วนมีชื่อเต็มว่าซูอี่เฉิง ชื่อเล่นว่าเสียวเป่า "ท่านแม่ ท่านตื่นแล้วหรือ เสียวเป่าเป็นเด็กดีเชื่อฟัง ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรเลย หากไม่เชื่อท่านก็ลองถามเสี่ยวฮุยดูสิ" เสียวเป่าชี้นิ้วอ้วนๆ ไปยังเสี่ยวฮุย

เย่เจียนีถามอย่างสงสัย ซางเสี่ยวเฟยเชิดคางขึ้นแล้วพูดว่า "คุณเป็นใคร?" “คุณหนูซาง เป็นคุณจริงๆ ฉันชื่อเย่เจียนี เลขาของผู้จัดการโจวของบริษัท เว่ยฮาว อิเล็กทรอนิกส์”

“ฟ่อ ได้ เดี๋ยวข้าไปดูเอง” “ฟ่อ ได้ ข้าจะเริ่มกินแล้วนะ” “อาเสี้ยว จะทำเยี่ยงไรกับตงเฟยอี้รึ” “ผู้ใดคือตงเฟยอี้รึ คุณชายอี้” “อ้าว ก็ฮ่องเต้แคว้นตงไห่น่ะสิ”