เสี่ยวอี้ Novels & Stories

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

เขาปิดบังเธอเรื่องที่เขาชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นชื่อเย่เสี่ยวเสี่ยว เธอเป็นคนสนุกสนาน งดงามและสดใส เหมือนเจียงอี่ฮว่าตอนยังไม่ประสบอุบัติเหตุมาก วันต่อมาเธอได้รับข้อความจากเย่เสี่ยวเสี่ยว “เจียงอี่ฮว่า ฉันได้ยินซิวหย่วนบอกว่าขาเธอไม่มีวันรักษาหายแล้วเหรอ? ไหนๆ พวกเธอสองคนก็รู้จักกันมาหลายปี เธอปล่อยเขาไปได้ไหม?”

ลูกน้องก้าวเข้ามากระซิบถาม ‘นายท่านฮั่ว...’ หลงจิ่นเยว่สะดุ้งในใจ เธอปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ฮั่วอี้เฉิน’ เจ้าพ่อมาเฟียแก๊งเขียวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืดของเซี่ยงไฮ้

“ขอโทษนะคะ คุณคือคุณลั่ว ศิษย์พี่ของซูเฉี่ยนเฉี่ยนหรือเปล่า?” ลั่วอู๋ฉางเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “คุณเป็นใคร ทำไมถึงใช้โทรศัพท์ของเฉี่ยนเฉี่ยน?” “ฉันชื่อเสี่ยวเสวี่ย เป็นเพื่อนกับเฉี่ยนเฉี่ยนค่ะ”

บทนำ นางคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ จริงอยู่ที่นางตกลงปลงใจที่จะอยู่ยุคนี้ เป็นหลิวอี้เฟย แต่นางก็ตัดไม่ขาด นางไม่รู้ในเงามืด มีคนแอบมองนางอยู่ อ๋องหยางชงอวี้ เดินออกมาจากเรือนอนุมี่ฮวา อนุอีกนางหนึ่งของเค้า มองเห็นหลิวอี้เฟย เดินไปทางสระบัว สีหน้าไม่ค่อยดี เค้า จึงแอบเดินตามนางมา ไม่คิดว่าจะเห็นนางในมุมนี้

“นางแซ่หลินชื่ออวี่เหยา เป็นสนมของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันพ่ะย่ะค่ะ” เซวียนจิ้งเฉินได้ยินก็นิ่งงันไปชั่วขณะ สีหน้าและแววตาอของแม่ทัพเยี่ยหรงไม่เปลี่ยนแปลง บรรยากาศรอบกายคล้ายเย็นเยียบราวกับอยู่ในฤดูหนาวขึ้นมาทันที

‘เจ้ารู้แล้วหรือ’ ‘รู้แล้วเจ้าค่ะ ทีนี้ท่านพอจะเล่าเรื่องราวให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น’ อี้ห่าวนั้นถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราว ‘ชื่อเต็ม ๆ ของข้าคือ จิ้นอี้ห่าว แต่หากเป็นนามที่ถูกแต่งตั้งก็คือจิ้นเค่อฮ่องเต้ หลังสละราชบัลลังก์ ข้าก็กลา ยเป็นไท่ซ่างหวง ฮ่องเต้คนปัจจุบันก็คือพระราชโอรสของข้า ส่วนจิ้นอี้หลุนก็คือพระนัดดาของข้า’

หวันหวั่นยิ้มเอ่ย เสียนเฟยมองท่าทีของสนมเอกทั้งสามด้วยท่าทีไม่ยี่หระกับภาพสาวงามที่เหลือ นางหยิบภาพวาดสาวงามที่ใช้กระดาษที่มีกลิ่นหอมและลักษณะโดดเด่นกว่าภาพอื่นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด “พี่หญิงกุ้ยเฟย ท่านว่าคนนี้เป็นอย่างไรเพคะ นางชื่อเหวินหยุนซี เป็นบุตรีของ ราชเลขาเหวิน อายุสิบเจ็ดเท่ากับโจวหวาง อีกทั้ง ฉิน ฉี ซู ฮว่า[1] ที่สตรีควรรู้ก็เชี่ยวชาญแตกฉาน คุณสมบัติเพียบพร้อมเช่นนี้หาได้ยากยิ่งเพคะ”

เสี่ยวอี้สั่นสะท้าน คราวนี้เธอโกรธจัด อดีตสามีเธอที่มาเข้าฝันยามนี้ อีกฝ่ายกำลังสวมบทบาท มู่ชิงเฉินเฮ่อ องค์ชายสามแคว้นเหลียงซาน บุรุษที่คนทั้งใต้หล้าอยากสับเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น คือตัวละครที่เธอใช้บุคลิกและท่าทางของแฟนเก่าสร้างขึ้นมา ส่วนเธอคือตัวประกอบที่ม ีนามว่า จ้าวหว่านอี้ มีอยู่เพื่อทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นหมาบ้า และต้องอับอายกับพฤติกรรมที่นางกระทำอย่างไม่เกรงกลัวต่อบาป และจ้าวหว่านอี้ เป็นสตรีซึ่งกล้าสวมเขาให้สามี ทั้งยังชักศึกเข้าบ้านบ่อยครั้ง ซ้ำร้ายยังเป็นสายให้ศัตรูของมู่ชิงเฉินเฮ่อ

สายตาเข้มสีเทาฟ้ามองหน้าคนที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรมนิ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันยุ่งมากขึ้นเนื่องจากยิ่งมองเธอเท่าไหร่ เขายิ่งคลับคล้ายคลับคลามากเท่านั้น เหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน แต่เขากลับคิดไม่ออก ยิ่งคิดยิ่งเบลอหนัก เลยโทษว่าตัวเองคงทำงานหนักไป “เธอเป็นคนที่ นายพลส่งมาเหรอ แล้วชื่ออะไรล่ะ” ดลรวีเริ่มถามประวัติว่าที่แม่บ้านที่เพื่อนรักส่งมา สลัดความสงสัยออกไปจากสมอง “ชื่อดาวค่ะ”