ไร้เดียงสา Novels & Stories

เขาพูดออกมาทีละคำ จนใบหน้าของเธอแดงก่ำไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือความละอายใจ ท่ามกลางความเงียบงัน จู่ๆ เขาก็ยื่นบัตรใบหนึ่งมาให้ “เรื่องเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้ และไม่สามารถรับผิดชอบคุณได้ด้วย พี่ได้ยินฉีอี่เ นี่ยนบอกว่าฐานะทางบ้านคุณก็ธรรมดา เงินในบัตรนี้มากพอให้คุณใช้ชีวิตได้อย่างไร้กังวลไปตลอดชาติ ลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไปซะ”

Part2 chapter11 " อีกคำหนึ่ง ทานน้อยแบบนี้ไงถึงได้ผอมหมดแล้ว" นิคบ่นแฟนสาวแกมบังคับพร้อมกับตักอาหารไปจ่อที่ปากของอีกคน ไม่ได้เจอกันหลายเดือนมิลินดูซูบผอมลงมาก

คำพูดแสดงความเฉยชาเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับเขา ไม่ได้เกลียดเพราะปล่อยวาง ไม่ได้ชอบจนทำให้เขารู้สึกว่านางเกลียด

เธอตอบตาใสไม่หลบตาดุดันที่ก้มมองตัวเองด้วยความไม่พอใจ หึหึ เขาแค่นขำในลำคออีกครั้งกับคำพูดใสซื่อของเจ้าหล่อน ‘ช่างไร้เดียงสาเสียจริง’ เขาพึมพำในใจกับตนเอง “รู้ได้ไงว่าฉันเป็นคนดี?”

"ถ้าหากพี่ไม่ได้รักมัน มันจะตายได้ยังไง พี่เองคงไม่รู้สินะ พี่หวั่นไหวกับมันแล้ว" ฉันได้ยินบทสนทนาของสองคนนี้รู้สึกแค่ว่าเหลวไหลและน่าขำ ลู่หลีรักฉัน นี่เป็นเรื่องตลกที่น่าขำมากที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมา

ภูพิงค์เกือบจะขำกับสีหน้าจริงจังของยัยหนูเด็กวัยแปดขวบ ที่โตเกินวัยของแกไปมาก ​“ไปสิคะ ไปขอเงินเดือนพ่อ ถ้าคุณไม่มีเงินในแอป คุณก็ซื้อหนังสือให้หนูไม่ได้ หนูมีเงินสดแต่ไม่มีแอปธนาคาร หนูไม่เอาเปรียบคุณหรอกน่า หนังสือที่หนูซื้ออ่าน หนูจะคืนเงินให้คุณ” ​“อืม...ได้ค่ะ”

ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มบางๆ สะท้อนแสงจันทราที่สะท้อนสาดส่องลงมาอย่างเย็นชา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของนางว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆ “ทว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่…ฝืนดันทุรังไปก็เท่านั้น” ไป๋เสี่ยวหรันกล่าวเสียงแผ่วเบาทว่ากลับชัดทุกถ้อยคำ แท้จริงแล้ว...ไม่ใช่เพราะเส้นด้ายแดงระหว่างเขาก ับนางขาดสะบั้นลงหากแต่...ไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก “…”

เด็กสาวพูดเสียงสั่น ความหวาดกลัวทำให้ความดื้อรั้นลอยหายเข้ากลีบเมฆไปจนหมด “ไร้เดียงสาชะมัด” เขาเบ้ปากยิ้มเยาะ แพรวาหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายเพราะรู้ว่าเขาพูดประชด

“คนเราถ้าลองว่าใจเชื่อไปแล้ว มีตาก็เหมือนไม่มี ต่อให้เห็นตำตาก็เหมือนมองไม่เห็นอยู่ดี” พูดจบเธอก็หมุนตัวพร้อมกับปาดน้ำตาวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง ร้องไห้ให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง เธอทุ่มเทความรักให้กับสามีจนหมดหัวใจ แต่กลับไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา ทุกสิ่งที่มอบให้ไปค ือความไร้ค่าสูญเปล่า

ราชันเย้าต่อ “ไม่มีทางหรอกพี่...” อริยะส่ายหน้าพรืด “ผมทนอยู่กับชีวิตเละเฟะจอมปลอมแบบนั้นไม่ไหวหรอก มันน่าเบื่อซ้ำซาก แถมยังต้องมาปั้นหน้าเข้าหากันไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะพวกสาว ๆ ที่จ้องจะจับผู้ชายรวย ๆ เห็นแล้วน่าสะอิดสะเอียนเป็นบ้า... หาความงามตามธรรมชาติแบบพี่สะใภ้ไม่ ได้หรอก รายนั้นไม่ต้องแต่งแต้มอะไรผมยังมองว่าดูดีกว่าเป็นไหน ๆ”