Novel & Cerita ไร้เดียงสา

ภรรยาไร้ใจ Chapter 22 ด้วยความฉลาดหลักแหลม เด็ดเดี่ยว ไม่กลัวใคร มีสัจจะ ถึงลูกถึงคนและกล้าชนของเจนนาโร่ ทำให้ทอมสันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวเรื่องธุรกิจมืดมานานกว่าสามสิบปียังกลัว ไม่กล้าหักหลังเพราะมีตัวอย่างให้เห็น ไม่ตายดีไม่เท่าไหร่ แต่ก่อนตายนี่สิ ทรมานถึงแก่นความรู้สึ กก็ว่าได้

“ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเธอเลยนะ ไม่ได้เกลียด ไม่ได้โกรธ แต่ฉันแค่ไม่อนุญาตให้ของที่ไม่มีราคา ของที่ไม่เหมาะสมขึ้นไปวางบนหิ้งในบ้านของฉัน เข้าใจใช่ไหม?” อัยวารู้สึกเหมือนคนกำลังจะจมน้ำในตอนนั้น คำพูดแต่ละคำเหมือนโดนลากไปตบกลางสี่แยกให้อับอายผู้คน “ทำไมต้องทำถึงขนา ดนี้คะ?” เสียงสั่น ๆ พยายามถามกลับ

ได้หรือไม่’ ‘เหมันต์ไร้ใจ’ สิ้นเสียงนั้นก็พลันเกิดความเงียบงัน สายลมท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บ ไป๋ซูได้แต่พึมพำเสียงเบาออกมา ‘เหมันต์ไร้ใจ’

เจมส์กระซิบถามอย่างรู้ทัน “บ้า… คนทะลึ่งลามก… บ้ากาม” เกดสุดาว่า หากก็ขยับก้นสู้ด้วยอารมณ์สุดหฤหรรษ์ที่กำลังโลดทะยานพลุ่งพล่านขึ้นไปเกือบถึงขีดสุด ทำให้หล่อนลืมเจ็บ ตอบโต้ได้อย่างถึงพริกถึงขิงจนเจมส์รู้สึกทึ่งกับลีลาของคุณหนูร้อนสวาทคนนี้ “อู้ว... อ๊า... อ� �า... ”

ความว่างเปล่าทำให้เธอยิ่งรู้สึกไร้ค่ารินญาหันหลังกลับออกมาจากโรงแรม ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอะไรเลยนอกจากชุดเจ้าสาวที่เปื้อนฝุ่นและน้ำตา รองเท้าส้นสูงกดลงกับพื้นถนนแต่ละก้าวเหมือนถูกลงโทษ ทุกครั้งที่ก้าวไปเหมือนมีเข็มนับร้อยทิ่มแทงเท้า เลือดซึมออกมาเปื ้อนรองเท้าสีขาวทีละน้อยแต่เธอก็ยังคงก้มหน้าเดินต่อไป

นางก้าวออกจากโต๊ะ เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างบางกลับชะงักงัน มือเรียวยกขึ้นแตะขมับใบหน้าซีดเผือดในฉับพลัน “ข้า… เหมือนจะไม่มีแรง… ” เสียงนั้นแผ่วเบาราวกระซิบ ก่อนที่ร่างของนางจะเอนเอียงและล้มลงกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง “เยว่เอ๋อร์!!”

คำพูดของเสี่ยภูริทัตอาจฟังดูตลกขบขันสำหรับคนที่มีกินมีใช้ แต่ในโลกความเป็นจริงที่ความยากจนมันน่ากลัวกว่าความตาย ความหิวโหยและความไร้ทางออกมักบีบให้มนุษย์ยอมทิ้ง เกียรติเพื่อแลกกับลมหายใจ ข้าวหอมรู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำนั้นถูกประณามว่าหยาบช้า แต่หากเธอยังจมปลักอยู่ก

"ขอเหตุผลค่ะ" คนตัวสูงเงียบเพราะเขาไม่มีเหตุผลจะให้เธอจริง ๆ รู้แค่ว่าไม่อยากให้เธอประกวด

“นั่นไม่ใช่ปัญหา ผมบอกแล้วยังไงว่าจะทำทุกอย่างตามที่น้องชายของผมต้องการ ผมยินดีจะออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปประเทศของผมให้คุณทั้งหมด ถ้ามันจะช่วยให้มาเรียสพ้นจากอาการซึมเศร้าได้” ชายหนุมกล่าวขณะบีบมือบางไว้แน่น ใบหน้าคร้ามเข้มยังคงอยู่ใกล้หญิงสาวเสียจนเขาเองก็เห็นชัดว่าพ ลอยพิชญาเป็นผู้หญิงที่สวยมากแค่ไหน แต่ผู้หญิงยิ่งสวยก็ยิ่งอันตราย เบนคิดในใจกับความรู้สึกบางอย่างที่แล่นปรี่ขึ้นมา

เพล้ง เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บตามด้วยเสียงจานตกลงกระทบกับพื้นจนแตกทันทีที่มะลิพูดจบ ด้วยความไม่ชำนาญทำให้นิ้วของดอกฟ้าเผลอจุ่มลงไปในหม้อจนเกิดความเจ็บและตกใจจนทำให้อีกมือเผลอปล่อยจานใส่เนื้อหมูจนตกลงบนพื้นแตก เสียงของหล่นตกแตกพร้อมกับร่างของดอกฟ้าทรุดลงไปนั่งก