ไร้เดียงสา Novels & Stories

ด้านวินเทอร์ วินเทอร์ที่ตื่นขึ้นมาเมื่อไม่เห็นคนตัวเล็กนอนอยู่ข้างๆจึงหันไปมองบนโซฟาที่กระเป๋าสะพายของเธอวางอยู่เมื่อคืน เมื่อไม่เห็นวางอยู่แล้วจึงคิดว่าเธอคงกลับบ้านไปแล้ว ก่อนเรียวปากหยักได้รูปจะพึมพำออกมา “วันนี้เป็นวันหยุด จะรีบหนีกลับไปทำไม” ว่าแล้วร่างสูงก็ข ยับตัวลุกจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำไป

เสียงสัญญาณเตือนว่าลิฟต์ถึงชั้นบนสุดดังขึ้นกะทันหัน วินเซนโซพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “ไม่มีวันนั้นหรอก” ฟาบิโอชะงัก เขาไม่เข้าใจว่าที่บอกว่า "ไม่มีวัน" นั้น หมายถึงจะไม่มีลูก หรือจะไม่มีวันลำเอียงกันแน่

ชายหนุ่มพูดออกไปด้วยความเกรี้ยวโกรธ วินาทีที่เขาได้ยินเสียงของแตกกระจายหัวใจที่หนักแน่นดั่งหินผาก็มีแกว่งไกวไปวูบหนึ่งเหมือนกัน โชติกาเอาแต่ร้องไห้ส่ายหน้าไปมา ความสูญเสียที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันมันทำให้เธอยอมรับได้ยาก ทั้งเรื่องเบื้องหลังธุรกิจอันแสนโหดร้ายของบิดา เธอนั้นอีก

ชายหนุ่มไม่มีอาการฟูมฟาย ไม่มีการทุบโต๊ะเรียกร้องความยุติธรรม เขาเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ รับรู้ความจริงที่เธอยัดเยียดให้ "เข้าใจแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าและเย็นชาจนจับขั้วหัวใจ ปัณณ์ล้วงกระเป๋าสตางค์ หยิบบัตรเครดิตออกมารูดจ่ายค่าเครื่องดื่มที่โต๊ะโดยไม่สนใจสายตา ของพนักงานที่เดินเข้ามารับบิล

ฉู่เวยเวยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ฉันก็แค่ทำตามกฎของคุณ แล้วตรงไหนที่ฉันไม่ใช่คน?” “หรือว่าในใจคุณ ความสัมพันธ์ทุกอย่างล้วนสูงส่ง ยกเว้นความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราที่ต่ำต้อยราวกับโคลนตม ถึงได้เอาเงินมาแลกเปลี่ยนได้?"

ฉันยิ้มบางๆ อย่างเย้ยหยันออกมาที่ริมฝีปาก ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสงบ แทบจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ว่า "งั้นก็ให้มันกับเธอไปเถอะ ฉันอยากได้อะไรที่เรียบง่ายกว่านี้ อะไรที่...ปกติธรรมดา" แสงในดวงตาเขาจางลงเล็กน้อย ราวกับถ้อยคำของฉันเริ่มลบสีสันจากโลกของเขา “เรียบง่าย... กับธรรมดา? นั่น มันแปลว่าอะไร?”

ร่างหนาถอนหายใจด้วยความโกรธเคือง "มันไม่เกี่ยวอะไรกับแฟรงค์เลย ฉันแค่หมดรักคุณแล้ว ฉันเบื่อ ฉันอยู่กับคุณมันเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเองเลย"

ธอคือกุหลาบคลี่แย้ม แรกผลิ ความงดงามไร้เดียงสาที่น่าหลงไหล พวกเหล่าเสือต่างคิดหมายครองและทำให้เธอเป็นเหยื่อ ทว่า... เธอใช้ตัณหาถักทอพวกเขาไว้ ร้อยรัดด้วยใยแห่งกามาเธอต่างหากที่เป็นคนล่า ไม่ใช่เหยื่อ…

คนที่ใช่ เวลาที่ใช่ สถานการณที่ใช่ เมื่อทุกอย่างมีแต่คำว่าใช่ก็จงพร้อมที่จะก้าวไปพร้อมกับความรู้สึกของหัวใจ ดั่งเช่นความรักของพระนางในเรื่องนี้ค่ะ แม้จุดเริ่มต้นมันดูฉุกละหุกจนเจ็บปวดไปบ้างแต่หลังจากนั้นสิ่งที่ตอบแทนพวกเขาคือความหอมหวาน บิลค่ารักษาพยาบาล ไหนจะค่าใช้จ่าย อื่นๆ ที่รวมกันแล้วเป็นจำนวนมหาศาล มันคือแรงกดดันที่ทำให้หญิงสาวตัวเล็กๆ อย่างราตรีดาวนั่งทอดถอนใจอย่างกลัดกลุ้มอยู่หน้าห้องการเงิน เพราะไม่ว่าจะหันหน้าไปทางไหนคำตอบที่ได้คือความว่างเปล่าไร้ซึ่งหนทางออกแม้แต่ทางเดียว

กวินบอกด้วยน้ำเสียงติดรำคาญอีกครั้ง และแกะแขนเรียวออกอย่างไร้เยื่อใยและเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่หันมามองหญิงสาวแม้แต่หางตา ลลิตาทรุดนั่งลงไปกับพื้นและร้องไห้จนตัวโยน เธอไม่เข้าใจว่าเธอนั้นทำอะไรให้เขาเบื่อ ทำไมเขาต้องเย็นชาและทำท่ารังเกียจเธอได้ขนาดนี้ ไหนว่าจะไม่ทำ ร้ายกันไง ไหนจะคำสาบานที่จะรักเธอไปชั่วชีวิต ตอแหลซะจริง มันคงแค่คำพูดมดเท็จล่ะสินะ