Novel & Cerita ไร้เดียงสา

​ได้แต่ค้อนเขาเมื่อลงมาจากรถ ​เพื่อสาวของเธอทั้งคู่ มีคนหนึ่งเฮ มีคนหนึ่งโฮ เมื่อเห็นหน้าของอโณณา ​“เย้! บอกแล้วว่ามาไหว ยัยเหมียว จ่ายมาสามพัน” ​“โอ๊ย ยัยอ้อน ทำไมแกไม่นอนกกพี่ชลอยู่บ้านฮะ เสียเงินเลยสามพัน” โสภิตาบ่น แต่ก็หยิบเอาโทรศัพท์มาโอนเงินแต่โดยดี เ สียงข้อความว่าเงินเข้าทำให้เขมพรรณยิ้มระรื่น ขณะที่อโณณาเริ่มทุบเพื่อนทั้งสองที่เอาเธอมาเป็นเดิมพันบ้าๆ นั่น

“พี่รักเจ้าถิงถิง รู้ตัวอีกทีพี่ก็กลายเป็นบุรุษที่บ้าคลั่งสับสนตีกับความรู้สึกในใจกับตัวเองเพราะเจ้าทุกวัน พี่กลายเป็นบุรุษที่ไม่มีเหตุผลก็เพราะทนเห็นเจ้าเป็นของบุรุษอื่นที่ไม่ใช่พี่ไม่ได้” “หากท่านทำข้าเสียใจ ข้าจะหนีท่านไปแต่งงานรู้หรือไม่ข้าจะไม่สนใจท่านอีกแค่นี้ข้าก็เสียใจเ พราะท่านมามากเกินพอแล้ว” “พี่ขอโทษถิงถิงของพี่”

พร้าสู้ชีวิตพอกันค่ะ แต่ลิตาแข็งแกร่งกว่ารัญมาก พี่เสือรู้ไหมตอนเข้ามาเรียนใหม่ ๆ เริ่มรู้จักกัน รัญเขาเป็นโรคซึมเศร้าด้วยค่ะ ชนิดที่แบบร้ายแรงมาก ทำร้ายร่างกายตัวเองเลยนะ พี่เห็นแฟชั่นที่แขนข้างซ้ายเขาไหม เขากรีดข้อมือตัวเอง ถ้าวันนั้นลิตาไม่กลับไปพบเร็ว รัญคงไม่ได้มา นั่งพูดคุยกับเราเหมือนวันนี้หรอก”

“เรียบ ๆ ง่าย ๆ เข้ากับห้องสบายตาไม่รก” “แต่แบบนี้ก็ตรงโจทย์ที่คุณให้มาหมดเลยนี่คะ เรียบง่ายสบายตาไม่รกจนเกินไป ” “ครับมันตรงก็จริง แต่ผมอยากให้มันแปลกใหม่ไม่เหมือนใคร”

บทที่ 4 “ไม่รู้ ไม่กล้าคิด ไม่อยากคิด” ทั้งน้ำเสียง สีหน้า แววตา เต็มไปด้วยความแง่งอน เมื่อพี่อิสร์ไม่ยอมตอบคำถามตรงๆ แถมพูดจายอกย้อนคล้ายดั่งต้องการให้เธอคิดมากอีก

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือการทรมานอย่างไม่รู้จบ เมื่อปล่อยวางแล้ว ฉันก็ไม่อยากแบกรับความผิดที่ไม่มีอยู่จริงอีก ฉันอยากจะอธิบายกับเขาครั้งสุดท้าย ฉันกำUSBในกระเป๋าแน่นแล้วเปิดปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เฮ่อซือเหยียน การตายของพ่อนายไม่เกี่ยวกับฉัน นายเชื่อไหม?”

Teesit : ขับรถ Alan : มางานศพญาติที่ญี่ปุ่นว่ะ Marcus : ไอ้วินเงียบเลยนะมึง Gavyn : กูนอน Marcus : นอนตอนกลางวันนี่นะ อารมณ์ไหนของมึง Gavyn : กูเหนื่อยสัส Alan : จัดหนักหรอวะ Gavyn : นั่นก็ส่วนนึง Marcus : แล้วอีกส่วนคือไรวะ Teesit : ไอ้มาร์มึงนี่ชอบเสือกเรื่องของชาวบ้านจังเลยนะ

สียงที่ลูกสาวคนเดียว เป็นบ้า เมื่ออายุครบ 20 ปี เธอทำตามความต้องการของพ่อแม่จนสำเร็จทุกอย่าง จนผู้คนต่างเรียกว่าอัจฉริยะเป็นเพียงสิ่งที่พ่อแม่สร้างขึ้นเพื่อประดับบารมีของตระกูล หญิงสาวปรารถนาจะหลุดพ้นจากกรงทองที่กักขังเธอไว้ เมื่อถึงที่สุด เธอเลือกปลดปล่อยตัวเองจากความทุก ข์ด้วยการกระโดดตึกเพื่อคืนอิสรภาพให้ตัวเอง

'ฉันมาที่นี่เพื่อทิ้งเงิน ทิ้งเงินทั้งหมดของฉัน วางเงิน ขนมปังทั้งหมดนี้อร่อยมาก ใช่ Twerking, twerking เมื่อฉันซื้อสิ่งที่ฉันชอบ ดอลลาร์ ดอลลาร์หล่นลงบนตูดของฉันคืนนี้' “คนบ้าอะไรร้องเพลงเพราะ” “แบบนี้ตั้งลองไปสมัครเวที The Star อิอิ” คนตัวเล็กร้องเพลงอย่างอารมณ์ดี พูดเพ้อไปเรื่อยตามนิส ัยที่ร่าเริง ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปจนหมด

“ผมไม่ได้ทำอะไรครับ เพราะแม่แอบร้องไห้คนเดียวแม่คงไม่อยากให้ผมเห็น” “ถ้าวันหนึ่งบอสตันรู้ว่าพ่อของบอสตันไม่ตาย แต่เขาทิ้งบอสตันไปเพราะความเข้าใจผิดบางอย่างบอสตันจะให้อภัยเขาไหมครับ” “ให้อภัยคืออะไรครับลุงคิม”