All

ในวันเกิดครบรอบสิบสี่ปี นางได้รับความทรงจำของชาติก่อนกลับคืนมา 'ลี่หยวน' คือตัวละครในนิยายที่เคยอ่านจบ ทว่านางไม่ใช่ ‘นางเอก’ หากเป็น ‘ผู้ช่วยของวายร้าย’ ที่มีจุดจบอันน่าอเนจอนาถ! ได้อย่างไรกัน! ทั้งเพียบพร้อมด้วยรูปโฉม ความสามารถ และฐานะ แต่กลับต้องมาตายเพราะหลงรักบุรุษที่เป็นตัวร้ายของเรื่องเนี่ยนะ! จะบ้าหรือ! เรื่องอะไรนางจะยอมเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ในเมื่อสวรรค์มอบความทรงจำให้ นั่นย่อมหมายความว่าหนทางแก้ไขโชคชะตายังพอมีอยู่ ดีล่ะ! หลังจากนี้นางจะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิม ช่างพระเอก เขาอยากจะทำอันใดก็ทำไป ช่างนางเอก นางอยากจะเต้นระบำเปลื้องผ้าที่หน้าห้องอย่างไรก็ช่าง นางต้องหาเส้นทางอันสงบสุข หลบหนีออกจากการมีบทบาทในนิยายเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นเหล่าตัวละครหลักทั้งหลาย ได้โปรดไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!

(ไม่มีนอกกายนอกใจ) แนวพระเอกคลั่งรักแต่ปากแซ่บ คอมเมดี้นิดๆ ดราม่าพอกรุบๆ กรี๊ดดดด!!! ชีวิตอันแสนสดใสของ 'มิรันดา' ต้องมาจบสิ้นเพราะดันตื่นมาแล้วพบว่ามีผู้ชายนอนอยู่ข้างๆ จะไม่รู้สึกเสียใจขนาดนี้ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ใช่...ไอ้สงคราม! ที่เคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตอนเด็กๆ ความบริสุทธิ์ที่เก็บเอาไว้ให้ชายอันเป็นที่รักถูกพรากไปอย่างหน้าไม่อาย แต่แทนที่มันจะสำนึก กลับข่มขู่ต่างๆนาๆ แต่คนอย่างมิรันดามีหรือจะไปยอม ร้ายมาก็ร้ายกลับสิคะ! มันคงกลับมาแก้แค้นที่เธอเคยแกล้งมันตอนเด็กๆ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้ตี๋แว่นที่เธอเคยแกล้ง โตขึ้นจะหล่อ(น่ากิน)ขนาดนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...ต่อให้หล่อแค่ไหนก็สู้ 'พี่อนาคิน' คู่หมั้นของเธอไม่ได้หรอก ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่มันทำแบบนี้เพราะมันต้องการทำลายเธอ หรือ ต้องการทำลายพี่อนาคินกันแน่?

สิ่งที่น่าอับอายสำหรับทุกคนคืออะไร สำหรับผมมันคือการที่ผมเรียกเด็กรุ่นลูกว่าแด๊ดดี้ กลายเป็นเด็กเลี้ยงของเด็กวัยมหาลัย

ฟังโค้ชนะ! เสียใจได้แต่ต้องเสียตัวด้วยถึงไม่ได้ใจอย่างน้อยก็ได้กัu ;⁠-⁠)

ชาติก่อนหลินซูเม่ยเป็นคนดีจนเรียกว่าโง่เลยก็ได้ เพราะสองอย่างนี้มีเพียงเส้นบาง ๆ กั้นไว้เท่านั้น อีกทั้งยังถูกคู่หมั้นหลอกไปขาย จนตายอย่างน่าอนาถ เมื่อสวรรค์ให้โอกาสกลับมาอีกครั้ง เธอสัญญากับตัวเองว่าจะเอาคืนพวกมันทุกคน ชาตินี้หลินซูเม่ยจะต้องพาครอบครัวไปใช้ชีวิตของตัวเองให้ได้ ไม่ยอมให้บ้านใหญ่รังแก หรือถูกคนอื่นหลอกอีกแล้ว

ทุกคืนฉันจะนั่งเขียนนิยายอยู่ริมหน้าต่าง จนกระทั่ง...เขาคนนั้นทำเอาฉันไม่เป็นอันทำอะไร

ระหว่างเลียแค่หัว กับ อมสุดลำ คุณอาชอบแบบไหนคะ? "ซี้ด...คุณอาขาา...แบบนี้ไม่ไหวค่ะเจ้าขาจุก" "เจ้าขา...อือออ...อย่างตอดเลยค่ะเด็กดี"

!! หมับ !! แต่กับถูกมือของเขาล็อกมือแนะดันตัวชิดผนัง “จะตบหน้าฉัน” คนถามยกยิ้มร้ายที่มุมปาก สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “สมควรไหม จู่ๆ นายก็มาจูบฉัน จูบทำไมไหนบอกไม่สวย” เธอมองเขาสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ “ไม่สวยแต่อยาก...จูบ หรือเธอมีปัญหา อะไร ” หึ...ถามได้นะ นี้เขาใช้สมองส่วนไหนคิด จู่ๆ ก็กระชากฉันไปจูบ ถึงวาคิมนายนี้จะมีดีแต่หน้าตาดี นิสัยที่สวนทางกับหน้าหล่อๆ แต่บอกเลย กับผู้ชายปากเสียคนนี้จูบเร้าอารมณ์แค่ไหนฉันไม่อิน ทว่าขณะร่างบางจะเดินหนีนั้น นิ้วชี้ของคนตัวสูงแต่เข้าที่ริมฝีปากบางล่างของเธอ “จะทำอะไร” “เถอะน๊า แค่ดู ที่โดนฉันกัดปากวันนั้นหายยัง” “เป็นหมาหรือไงถึงชอบไล่กัด ปาก” “หมาอย่างฉันไม่กัดเก่งแค่ปาก อย่างอื่นฉันก็กัด เธอเองลองมาแล้วนิ หรือ...คืนนั้นเธอลืม รื้อฟื้นให้หมาตัวนี้หน่อยไหม คืนนี้คอนโดฉัน ยังว่างนะ” ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตัวเล็ก “ถอย วาคิมนายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”

จะผอมได้ยังไงก็ในใจอยากกินแต่เธอ อุตส่าห์หนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาหาความสงบที่ต่างจังหวัดดันมาเจอยัยตัวแสบที่ชอบก่อความวุ่นวายให้ทุกวัน ทั้งปากเสียทั้งพูดมากแบบนี้ต้องเจอของแข็งฟาดปากสักทีจะได้เข็ด

เธอเป็นหมอผีที่ไม่มีคาถาอาคมส่วนเขาเป็นคุณหมอรักษาคนที่ไม่เชื่อเรื่องผีแล้วพรหมลิขิตบ้าบออะไรทำไมถึงส่งเขามาและเธอมาเจอกัน