มาเฟีย Short Stories & Novels

เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคู่หมั้นฉันรู้ดีว่าฉันป่วยเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เธอจึงจงใจผสมเครื่องดื่มชูกำลังที่มีความเข้มข้นสูงลงในแชมเปญของฉัน หลังจากที่ฉันดื่มมันเข้าไป อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นเข้าสู่หัวใจระลอกแล้วระลอกเล่า ด้วยความตื่นตระหนก ฉันรีบแกะซองยาผงฉุกเฉินเพียงซองเดียวที่พกติดตัว แต่ทว่าน้ำที่ใช้สำหรับชงยากลับถูกเปลี่ยนเป็นน้ำมะนาวเข้มข้น ทันทีที่ฉันดื่มมันลงไป ใบหน้าของฉันก็ซีดเผือกทันที จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ล้มลงไปกองกับพื้น “น้ำมะนาวมีวิตามินซีนะ ช่วยแก้แฮงก์และดีต่อสุขภาพมากกว่าอีก” ชาร์ล็อตต์หัวเราะจนตัวงอ เธอกอดอกแล้วหันไปมองคู่หมั้นของฉัน ซึ่งเป็นถึงบอสของแก๊งโรลลิ่งสโตน “อีธาน คู่หมั้นที่เป็นนักแสดงของคุณนี่เล่นงิ้วเก่งจริงๆ เลยนะ” “ฉันเป็นหมอมานานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นใครแค่ดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวแล้วจะมีอาการเจียนตายขนาดนี้เลย” ฉันกัดริมฝีปากจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเพราะความทรมาน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงขากางเกงของอีธานที่อยู่ตรงหน้า “ที่รัก รีบเรียกรถพยาบาลที ฉันไม่ไหวแล้ว” แววตาของอีธานสั่นคลอนไปชั่วครู่ แต่ก็ถูกบรรดาแขกเหรื่อรอบข้างพูดขัดขึ้นเสียก่อน “พอได้แล้ว เลิกแสดงสักทีเถอะ ใครเขาจะตายเพียงเพราะดื่มแชมเปญกับน้ำมะนาวกัน” “นั่นสิ เธอแค่ตาร้อนที่ชาร์ล็อตต์ได้เลื่อนตำแหน่ง เลยไม่อยากชนแก้วแสดงความยินดีกับเขาล่ะสิ?” พริบตานั้น สีหน้าของอีธานก็กลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วสะบัดมือฉันที่จับขากางเกงเขาอยู่ออกอย่างแรง “ชาร์ล็อตต์เป็นหมอ มีเธออยู่ด้วย คุณไม่มีวันเป็นอะไรในงานปาร์ตี้นี้หรอก” ฉันไม่ร้องขออ้อนวอนเขาอีกต่อไป แต่ตัดสินใจส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาพ่อของฉันโดยตรง

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด

ในวันเกิดของฉัน ลูกน้องของสามีกระซิบกับเขาเป็นภาษารัสเซียว่า: "คืนนี้คุณชาชาเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้รอท่านครับ" สามีผู้แสนดีบรรจงตัดเค้กให้ฉันจนเสร็จสิ้น ก่อนจะตอบกลับด้วยภาษาเดียวกันพร้อมรอยยิ้ม: "ลีลาบนเตียงของหล่อนแพรวพราวเป็นบ้า อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป" "แต่ต้องปิดบังภรรยาฉันให้มิดล่ะ ฉันยังไม่อยากถูกเธอทิ้งตอนนี้" ทุกคนในที่นั้นต่างยิ้มอย่างรู้กัน พร้อมกับเอ่ยคำรับรองเป็นเสียงเดียว พวกเขาทั้งหมดหารู้ไม่ว่า ฉันเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก และฉันก็ค้นพบโทรศัพท์ที่เขาซ่อนไว้ในช่องลับตั้งนานแล้ว รวมถึงคลิปวิดีโออันน่าสะอิดสะเอียนระหว่างเขากับชาชาในนั้นด้วย ฉันไม่ได้ตีโพยตีพายทำเรื่องใหญ่ เพียงแค่ติดต่อกลุ่มขั้วอำนาจเก่าของตระกูลซู เพื่อจัดการทำตัวตนและบัตรประชาชนใบใหม่ให้เรียบร้อย อีกสามวันข้างหน้า ตัวตนที่ชื่อซูฉือจะหายสาบสูญไปอย่างถาวร และเขาจะสูญเสียฉันไปตลอดกาล

ปีที่สามของการแต่งงานกับกู้เจ๋อเฟิง จู่ๆ กู้เจียวเจียวน้องสาวบุญธรรมของเขาส่งคลิปหนึ่งมาให้ฉัน ฉันเปิดดู เห็นกู้เจ๋อเฟิงกำลังใช้เนกไทที่ฉันเพิ่งให้เขา ผูกน้องสาวบุญธรรมของเขาไว้ที่หัวเตียง ส่วนน้องสาวบุญธรรมนอนอยู่ด้านล่างตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่า เอาแต่เรียกเขาว่าสามีอยู่อย่างนั้น หลังเสร็จภารกิจ พวกเขากอดกันแน่น กู้เจียวเจียวคล้องคอเขาแล้วพูดอ้อน “ฉันไม่ชอบแหวนที่พี่ให้ เอาไปให้พี่สะใภ้สิ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากน้องสาว” วันต่อมา ฉันนั่งอยู่ในห้องอาหารสุดหรู มองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นผู้ช่วยเข็นเค้กก้อนใหญ่เดินมาหาฉัน “นายท่านติดธุระกะทันหัน เลยฝากฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้คุณ” ในกล่องคือแหวนวงที่น้องสาวบุญธรรมของเขาไม่ต้องการ อีกฝ่ายส่งรูปภาพใหม่มาอีกแล้ว กู้เจ๋อเฟิงไปหาหมอกับน้องสาวบุญธรรมที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เซ็นเอกสารการหย่าอย่างใจเย็น แล้วก็สั่งให้คนไปเตรียมงานแต่งงาน “คุณนาย เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวชื่ออะไรเหรอ?” “กู้เจ๋อเฟิงกับกู้เจียวเจียว” อีกเจ็ดวัน ฉันจะทำให้คนทั้งโลกรู้ว่านายท่านที่ทำตัวเคร่งขรึม แอบเล่นชู้กับน้องสาวบุญธรรมอย่างสุดเหวี่ยงขนาดไหน

ฉันใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของพี่สาวหลิวชิงชิงมาโดยตลอด—ผู้หญิงคนนั้นที่ตั้งแต่เล็กก็ถูกเหล่าทายาทของตระกูลมาเฟียอุ้มชูไว้ในฝ่ามือ เธอไม่รู้เลยว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เหมือนกับชาติที่แล้ว เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนหวานละมุน แล้วให้ฉันเลือกคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก่อน เพื่อให้ตัวเองดูเป็นคนเอาใจใส่และใจกว้าง แต่ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธไปแล้ว ชาติที่แล้ว ฉันไร้เดียงสาและเชื่อไปว่าเธอหวังดีจริง ๆ ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่เธอแนะนำให้—กู้สือเจิ้ง ทายาทคนหนึ่งที่ว่ากันว่าเป็นอัมพาตจากการถูกซุ่มโจมตีครั้งหนึ่ง ฉันสละสิทธิ์ในการสืบทอดตระกูล กลายเป็นผู้ดูแลของเขา เป็นไม้เท้าของเขา และเป็นยาที่เขาใช้ต้านทานความโดดเดี่ยว ไม่ว่าฉันจะมอบความอบอุ่นให้มากเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาอุ่นขึ้นได้ จนกระทั่งถึงวันงานเลี้ยงฉลองการตั้งครรภ์ของพี่สาวฉัน ความจริงอันโหดร้ายก็ถูกเปิดโปงออกมา เมื่อมือสังหารจากตระกูลศัตรูยกปืนเล็งไปที่ท้องของพี่สาวฉัน ชายที่หลายปีมานี้ไม่เคยลุกขึ้นยืนกลับยืนขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ เขาผลักฉันไปทางปากกระบอกปืนอย่างแรง กระสุนทั้งเจ็ดนัดยิงทะลุเข้าไปในมดลูกของฉัน ในวินาทีที่ฉันล้มลง ฉันเห็นเขาโอบกอดพี่สาวไว้แน่น ใช้ร่างของตัวเองบังให้เธอ รับกระสุนนัดสุดท้ายแทนเธอ ตอนนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจ เขาไม่ได้เป็นอัมพาต และก็ไม่เคยถูกตระกูลทอดทิ้งเลย เพราะพี่สาวเลือกคนอื่น เขาจึงแกล้งป่วย เพื่อไม่อยากแต่งงานกับฉัน “ขอโทษนะ หลิ่วถัง ฉันโกหกเธอ แต่ฉันไม่อาจปล่อยให้หลิ่วชิงชิงสูญเสียทายาทที่อยู่ในท้องของเขาได้” “หนี้ที่ฉันติดค้างเธอ ค่อยชดใช้ชาติหน้า” พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็กลับมาถึงวันที่พ่อให้พวกเราเลือกคู่แต่งงานอีกหน ครั้งนี้ ฉันไม่เลือกใครทั้งนั้น แต่พวกเขากลับอ้อนวอน ขอความรักจากฉันอย่างทุกข์ทรมาน

ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันกับเดรเวน พี่ชายต่างแม่ของฉัน ผู้เป็นทายาทตระกูลมาเฟีย คบหากันอย่างลับ ๆ ทุกค่ำคืน มือของเขาจะลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างฉันด้วยความกระหายที่แทบสิ้นสติ แววตาที่เขามองฉันในช่วงเวลาเร่าร้อนเหล่านั้น ทำให้ฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถปลุกไฟปรารถนาเช่นนั้นในตัวเขาได้ จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน…วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ วันก่อนวาเลนไทน์ ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของเขา ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ ผ่านช่องประตูที่แง้มอยู่ ฉันได้ยินเขาคุยกับนีโก้ ที่ปรึกษาประจำตระกูล “ไม่เบื่อเด็กสาวต่างแม่ของนายบ้างเหรอ จัสมิน? งานหมั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว นายไม่ได้หลงรักเธอจริง ๆ ใช่ไหม?” รอยยิ้มโหดร้ายปรากฏบนริมฝีปากของเขา “หลงรักงั้นเหรอ? เธอเป็นเป้าหมายที่ง่าย จะไม่งับก็เสียของสิ” “แม่ของเธอเป็นคนผลักแม่ฉันลงหลุมศพก่อนเวลา หกปีที่ผ่านมานี่แหละคือการชดใช้ และเธอก็สมควรได้รับมันทุกวินาที” “อีกอย่าง ฉันพูดไปแล้ว ภรรยาของฉันจะต้องเป็นบีอังก้า ไทเลอร์เท่านั้น” “การแต่งงานกับเธอทำให้เราได้เส้นทางลักลอบขนของทางท่าเรือของตระกูลไทเลอร์ นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่สำคัญ” สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นความรัก…ก็เป็นเพียงการแก้แค้นที่ถูกวางแผนมาอย่างแนบเนียน ทุกอ้อมกอดของเขา ล้วนเป็นคำโกหกที่ผ่านการคำนวณมาแล้ว งั้นก็ได้ ถึงเวลาที่ฉันกับลูกในท้องจะต้องหายไปจากโลกของเขาตลอดกาล

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

หลังจากน้องสาวเดินทางไปต่างประเทศ ฉันก็แต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟียแทนเธอ ห้าปีหลังแต่งงาน เราต่างเป็นคนที่อีกฝ่ายเกลียดชังที่สุด เขาเกลียดที่ฉันบีบให้น้องสาวต้องจากไป และใช้เล่ห์เหลี่ยมจนได้มาเป็นภรรยาของเขา ฉันเกลียดที่เขาเห็นฉันเป็นเพียงตัวแทนมาโดยตลอด และไม่เคยเปิดเผยสถานะของฉันให้คนภายนอกรับรู้เลยแม้แต่น้อย และเป็นเพราะไม่ได้รับการยอมรับ พ่อแม่ที่รักความฟุ้งเฟ้อของฉันจึงต้องแบกรับคำดูถูกเหยียดหยามสารพัด จนพาลเกลียดฉันเข้ากระดูกดำไปด้วย ในวาระสุดท้ายของชาติที่แล้ว เขาและพ่อแม่ลืมฉันไว้บนภูเขาหิมะ เพียงเพื่อจะไปฉลองวันคริสต์มาสให้น้องสาว ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ฉันและลูกในท้องที่ยังไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกต้องจบชีวิตลงทั้งคู่ ในขณะที่น้องสาวของฉันกลับเสพสุขอยู่กับความโปรดปรานจากทุกคน และได้ใช้ช่วงเวลาคริสต์มาสที่มีความสุขที่สุดในชีวิต เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมายังวันแรกที่น้องสาวเดินทางกลับประเทศ ชาตินี้ ฉันจะไม่ร้องขอความรักจากกู้สืออี้และพ่อแม่อีกต่อไปแล้ว

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

วันที่นัดลองชุดแต่งงานกับจี้เฉินยวน เจ้าพ่อมาเฟียที่คบหากันมาเจ็ดปี ฉันถือผลตรวจครรภ์วิ่งเข้าไปในร้านชุดแต่งงานด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก แต่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของเขากับลูกน้องคนสนิท “เมื่อวานจดทะเบียนสมรสกับเฉียวหนิง เป็นแค่การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า พี่ชายฉันตายเพราะการต่อสู้ระหว่างแก๊ง เธออุ้มท้องทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจี้ ถ้าเธอไม่มีสถานะ เธอกับลูกไม่มีทางใช้ชีวิตในตระกูลจี้ได้” “ทุกคนจะกลั่นแกล้งรังแกพวกเธอ” ปลายนิ้วเขาคีบซิการ์อยู่ เสียงเย็นชามาก ทว่ามีความจำใจแฝงอยู่เล็กน้อย “นอกจากสถานะที่ฉันให้จืออวี่ไม่ได้ อย่างอื่นฉันให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือเงินของฉัน อย่าให้เธอรู้เรื่องนี้เด็ดขาด” ฉันกำผลตรวจครรภ์แน่น เหมือนจิตใจตายด้านไปแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าจี้เฉินยวนจะไม่สามารถหาฉันเจออีก ฉันจึงให้เพื่อนสนิทช่วยสร้างข้อมูลตัวตนใหม่ หลังจากนั้นฉันก็หายไปจากโลกของเขา ในเมื่อเขามอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ฉันกับลูกไม่ได้ งั้นก็จบความสัมพันธ์ที่แฝงด้วยหน้าที่และคำโกหกไว้เพียงเท่านี้ดีกว่า

คนรักเก่าที่เป็นดั่ง "รักแรก" ในใจของสามีหัวหน้ามาเฟียของฉันฆ่าตัวตาย เพียงเพราะเธอรับไม่ได้กับการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูลของเรา หลังจากนั้น หมิงเซวียน ก็แสดงออกถึงความอาลัยรักที่มีต่อเธออย่างเปิดเผยในทุกวัน เราสองคนกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่เกลียดชังกันเข้ากระดูกดำ ทว่าในวินาทีที่ตระกูลสเตอร์ลิงแห่งบอสตันส่งคนมาลอบฆ่าฉัน เขากลับเอาตัวมารับกระสุนแทน พิษร้ายจากกระสุนนัดนั้นซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย เขานอนสิ้นเรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมกอดของฉัน "ฉันช่วยชีวิตเธอไว้แล้ว... บุญคุณที่ติดค้างแม่ของเธอก็ถือว่าชดใช้ให้จนหมดสิ้น" "ชาติหน้าเราอย่าได้เจอกันอีกเลย ฉันไม่อยากเกลียดเธออีกแล้ว ฉันหวังเพียงให้เธอเป็นแค่ 'น้องสาวข้างบ้านของฉันตลอดไป..." "ตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องไปหาซิงรั่วแล้ว..." สิ้นคำพูดนั้น เขาก็จากไปในอ้อมแขนของฉัน ฉันร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะชายตามามองฉันอีกเลยเป็นครั้งสุดท้าย ในวินาทีนั้นเองที่ฉันเพิ่งเข้าใจว่า ความเกลียดชังที่หล่อเลี้ยงเรามาตลอดหลายปีนั้นช่างน่าขันและไร้เดียงสาเพียงใด หลังจากนั้น เมื่อฉันกวาดล้างตระกูลสเตอร์ลิงจนสิ้นซาก ฉันก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองตามเขาไป ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในวัยยี่สิบปี ซึ่งเป็นปีที่ต้องหมั้นหมาย ครั้งนี้ ฉันปฏิเสธคำแนะนำเรื่องการแต่งงานตามคำสั่งของพ่ออย่างเด็ดขาด และเลือกที่จะไปบริหารธุรกิจของตระกูลที่นิวซีแลนด์แทน ชาตินี้ ฉันจะอยู่ให้ไกลจากหมิงเซวียน และหลีกทางให้ความรักของเขากับซิงรั่วได้สมหวังเสียที

ในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นหนุ่มมาเฟีย สั่งให้ลูกน้องขวางทางไม่ให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ แต่เขากลับเดินควงแขนผู้หญิงคนอื่นเข้าสู่แท่นพิธีแทนที่ฉัน เขายักไหล่ให้ฉันผ่านรั้วเหล็ก ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร “เอมิเลีย ตระกูลคอนติต้องการทายาท และคาร์เมล่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของตระกูลรอสซี่” "พอผมใช้อิทธิพลของพวกรอสซี่เสริมอำนาจในตระกูลจนมั่นคงแล้ว ผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมเหมือนเดิม" ทุกคนคิดว่าฉันจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และรอวันที่เขากลับมา ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดจากครอบครัวเพื่อเขา แต่ในคืนนั้นเอง ฉันขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลี เพื่อยอมรับการแต่งงานที่ถูกจัดไว้กับเซย์น เจ้าพ่อมาเฟียแห่งตระกูลเวตโตริ นับจากวันนั้น ฉันก็หายไปจากโลกของไรเดอร์ คอนติ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ สามปีต่อมา ฉันกลับมาที่นิวยอร์กพร้อมกับสามีและลูก เพื่อจัดการกับคนทรยศในตระกูล แต่เซย์นมีธุระด่วนในนาทีสุดท้าย เขาจึงส่งลูกน้องมารับฉัน และฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอใบหน้าจากอดีตอีกครั้ง ไรเดอร์มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไปใช้ชีวิตสนุกมาพอหรือยังล่ะ? ไหน ๆ ก็คลานกลับมาแล้ว ก็ดีเลย ลูกชายของคาร์เมล่าต้องการแม่ครัว คุณเหมาะกับงานนี้พอดีเลย” เดี๋ยวนะ นี่เขากล้าเรียกฉันที่เป็นนายหญิง ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในโลกใต้ดิน ว่าเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ

ตลอดห้าปี ฉันแต่งงานอยู่กับทายาทตระกูลโรมาโน่—ตระกูลอาชญากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี ทุกค่ำคืนเขาจะโอบกอดฉันไว้ แล้วกระซิบซ้ำ ๆ ว่า “แค่ให้ทายาทกับฉันคนหนึ่ง ฉันจะมอบทั้งจักรวรรดิโรมาโน่ให้เด็กคนนั้น” แต่ฉันไม่เคยตั้งท้องเลย และความผิดหวังของหัวหน้ามาเฟียที่มีต่อฉันก็ทับถมเพิ่มขึ้นในทุกๆ เดือนที่ผ่านไป จนกระทั่งฉันรู้ความจริงว่าสามีของฉันแอบสลับกรดโฟลิกที่ฉันกินเพื่อช่วยให้ตั้งท้องสลับเป็นยาคุมกำเนิดแทน ขณะที่ความโกรธยังถาโถมเข้ามาไม่ทันซา ฉันก็เห็นโพสต์จากแฟนเก่าของเขา:ภาพอัลตราซาวด์ แคปชั่นของเธอหวานฉ่ำปนโอ้อวด “สิบสัปดาห์แล้ว วินเซนต์บอกว่าเขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เจอเจ้าตัวน้อย” เมื่อเห็นคำแสดงความยินดีหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย การตัดสินใจของฉันก็ชัดเจนในทันที ฉันเจอข้อมูลการติดต่อของแฟนเก่าฉัน—คนที่พยายามขอคืนดีกับฉันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันส่งข้อความไปหาเขาแค่ข้อความเดียว 【ให้เวลาฉันหนึ่งเดือน แล้วฉันจะไปกับคุณ】

เมื่อเจ้าพ่อมาเฟียร็อกโกแห่งตระกูลฟาลโคน สามีของฉัน ตัดสายโทรศัพท์ของฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันพาร่างกายที่ป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย เดินเข้าไปในห้องทำงานของที่ปรึกษากฎหมายประจำตระกูล "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยื่นเรื่องหย่า" หลังสิบนาทีต่อมา ร็อกโกที่พึ่งได้รับข่าว ก็รีบเข้ามาพร้อมกับคนในครอบครัวของฉัน ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "เพื่อจะป่วนงานเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่งของโซเฟีย คุณถึงกับกล้าใช้เบอร์ฉุกเฉินพร่ำเพรื่อเลยเหรอ? สมองคุณหายไปไหนหมด!" รายงานผลการวินิจฉัยโรคที่ฉันกำไว้ในมือถูกแม่แย่งไปทันที เธอเหลือบมองเพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะออกมา "แกล้งป่วยเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อให้พวกเราหันมาสนใจแก แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกโกหกมาไม่พออีกหรือไง?" โซเฟียน้ำตาคลอเบ้า พร้อมคว้าแขนของร็อกโกไว้ "ขอโทษนะพี่ หนูไม่ควรรับตำแหน่งนี้เลย พี่อย่าทำร้ายตัวเองและทำร้ายร็อกโกอีกเลยนะ!" ฉันเช็ดคราบเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมปาก แล้วหันไปเผชิญหน้ากับทนายความอีกครั้ง "ตอนนี้ฉันไม่เหลือครอบครัวแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาในการเผาศพของฉันในอีกสามวันข้างหน้า รบกวนช่วยจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดด้วยค่ะ"

เมื่อเจ้าพ่อตระกูลสุยถูกลอบสังหารด้วยระเบิดพลีชีพ สุยอวิ๋นสิง สามีของฉันซึ่งเป็นหัวหน้าทีมคุ้มกัน กลับกำลังพาบรรดาผู้คุ้มกันกลุ่มหนึ่งไปส่งเจียงเนี่ยนเนี่ยน เพื่อนสมัยเด็กของเขาดูแฟชั่นโชว์ ฉันไม่ได้กดแหวนสัญญาณฉุกเฉินค้างไว้ แต่กลับพยุงท้องแก่กระโจนเข้าหาเจ้าพ่อ ใช้ร่างกายของตัวเองกำบังระเบิดให้เขา ชาติที่แล้ว ฉันกดมัน สุยอวิ๋นสิงทิ้งเจียงเนี่ยนเนี่ยนแล้วรีบกลับมา เขาช่วยเจ้าพ่อเอาไว้ได้สำเร็จจนได้กลายเป็นมือขวาของตระกูล ทว่าเจียงเนี่ยนเนี่ยนกลับโกรธแค้นที่เขาจากไป เธอวิ่งตัดทางด่วนจนถูกรถชนตาย สุยอวิ๋นสิงดูเหมือนจะไม่พูดอะไร แต่ในวันที่ฉันเจ็บท้องคลอด เขากลับส่งฉันเข้าไปในลานประมูลใต้ดิน “ข้างกายเจ้าพ่อมีทหารคุ้มกันมากมาย ทำไมเธอต้องบังคับให้ฉันกลับมาด้วย ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงและภาพลักษณ์ในตำแหน่งภรรยามือขวาหรอกเหรอ” “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เจียงเนี่ยนเนี่ยนก็คงไม่ต้องตาย ความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับ เธอจะต้องชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!” ฉันทำได้เพียงเบิกตากว้างมองดูอวัยวะของตัวเองถูกประมูลไปทีละชิ้น แม้แต่สายสะดือของลูกก็ไม่เว้น สุดท้าย ฉันก็ตายจากการติดเชื้อระหว่างการผ่าตัดอวัยวะ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันที่เจ้าพ่อถูกลอบทำร้าย

ทุกคืนวันคริสต์มาสอีฟ ทายาทตระกูลมาเฟียมาร์โก—เอเดรียน มาร์โก ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของตระกูล จับสลากหนึ่งใบ เพื่อตัดสินว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับฉันหรือไม่ เพราะฉัน—ไอรีน แคสต์ ไม่ได้เกิดในตระกูลมาเฟีย หากเขาไม่ได้จับได้กระดาษที่มีชื่อฉัน เขาจะไม่มีวันรับฉันเป็นภรรยา ตลอดสี่ปี เอเดรียนจับสลากมาแล้วสี่ครั้ง และไม่เคยมีสักครั้งที่เขาได้ชื่อของฉัน ฉันเคยคิดเสมอว่าเขาต่อสู้กับตระกูลเพราะฉัน— ว่าเขายอมเสี่ยงเสียตำแหน่งหัวหน้ามาเฟีย เพียงเพื่อเลือกฉัน ทุกครั้งที่เขาล้มเหลว เขาจะกอดฉันแน่นและกระซิบว่า “ไม่เป็นไรนะ ปีหน้ายังมีโอกาส” และฉันก็รักเขาจนมันเจ็บปวด เจ็บมากพอจะยอมรอเขา ปีแล้วปีเล่า ปีนี้ ฉันบอกกับตัวเองว่า ถ้าเขายังไม่ได้ชื่อฉันอีก… ฉันจะแอบสลับผลสลาก ฉันย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเอเดรียน และได้ยินน้องชายของเขาถามว่า “บอส… ทุกปีคุณก็จับได้ชื่อไอรีน ทำไมถึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ล่ะ หรือเพราะคุณยังปล่อยเซร่าไปไม่ได้?” แต่เขากลับตอบเพียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เซร่าต้องการความช่วยเหลือด่วนจากฉัน ทำเหมือนเดิมนะ สลับชื่อไอรีนเป็นกระดาษเปล่า” เขาเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา แทนที่จะสลับ เขากลับโยนกระดาษเปล่าลงถังขยะ ทิ้งใบที่มีชื่อฉันไว้บนโต๊ะ แล้วรีบเดินตามเอเดรียนไป ฉันเข้าไป หยิบกระดาษเปล่าจากถังขยะ แล้วสลับกับใบที่มีชื่อฉัน มองชื่อของตัวเองร่วงลงสู่กองขยะ เอเดรียน… ฉันไม่อยากรอเพื่อแต่งงานกับคุณอีกแล้ว ฉันจะให้สิทธิ์ในการเลือกให้คุณเอง

พี่ชายกับพ่อรักพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก และรังเกียจฉัน ในงานเลี้ยง ฉันถูกรังแก เป็นกู้ถิงเฉิน หัวหน้ามาเฟียที่ออกมาช่วยฉันไว้ และประกาศต่อหน้าทุกคนว่าฉันคือคนที่เขารักที่สุด ใครกล้ารังแกฉันอีก เขาจะไม่ปล่อยไว้แน่ กู้ถิงเฉินซื้อปราสาทกลางป่าลึกให้ฉัน ปลูกทิวลิปที่ฉันชอบที่สุดจนเต็มพื้นที่ และจัดงานแต่งงานในปราสาทที่สร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศให้ฉัน ชั่วข้ามคืน ฉันกลายเป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งประเทศต่างอิจฉา เมื่อตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน ฉันไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ แต่กลับเกิดไฟไหม้อย่างกะทันหัน พ่อและพี่ชายที่ลำเอียงพาพี่สาวหนีออกมา ทิ้งฉันเกือบตายในกองเพลิง สุดท้ายเป็นกู้ถิงเฉินที่ช่วยฉันออกมาได้ เมื่อฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจฉันแตกสลาย “ใครให้พวกคุณสร้างไฟไหม้ครั้งนี้” กู้ถิงเฉินหน้าตาเคร่งเครียด “เธอเพิ่งตั้งครรภ์ได้ 7 เดือน พวกคุณก็รีบอยากให้เธอคลอดก่อนกำหนด แบบนี้ไม่ใช่คิดจะฆ่าเหยียนเหยียนกับลูกในท้องของเธอหรอกเหรอ” พี่ชายกับพ่ออธิบายเสียงเบา “อาการมะเร็งเม็ดเลือดขาวของเสี่ยวเสวี่ยรอไม่ได้ หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด ต้องใช้ไขกระดูกของเด็ก……” “ผมเป็นห่วงชีวิตของเสี่ยวเสวี่ยยิ่งกว่าพวกคุณเสียอีก” “ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่แต่งงานกับเหยียนเหยียน” “แต่พวกคุณห้ามทำร้ายเหยียนเหยียนเด็ดขาด ผมก็มีแผนของผมเอง” กู้ถิงเฉินเอ่ยเตือนด้วยความเด็ดขาด “เป้าหมายของพวกเราคือช่วยเสี่ยวเสวี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่สนความเป็นความตายของเหยียนเหยียนเพื่อช่วยเสี่ยวเสวี่ย ผมไม่ยอมนะ” ฉันรีบหนีออกมาจากตรงนั้น อย่างตื่นตระหนก ที่แท้เขาแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะรักฉัน แต่เพื่อช่วยพี่สาว ที่แท้ความดีทั้งหมดที่เขามอบให้ฉัน ก็ล้วนเพื่อพี่สาว ที่แท้เขาก็ไม่ต่างจากพ่อและพี่ชาย ที่ชอบพี่สาวและไม่เคยชอบฉันเลย ในเมื่อไม่มีใครรักฉัน งั้นฉันจากไปก็แล้วกัน

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันทนมันอย่างเย็นชา เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล “มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธอยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแค่ต้องให้เธอคลอดอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยถึงตาเธอ” ฤทธิ์ยานั้นทรมานฉันไม่หยุด ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล เขากระชากคอฉัน บังคับให้ฉันสบกับสายตาที่ด้านชาของเขา “เลิกแสดงได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่พยายามมาแย่งมรดกเท่านั้น” “เพื่อเอาชนะสการ์เล็ตต์ เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง” ใบหน้าฉันซีดขาว ร่างกายสั่นเกร็ง ขณะที่ฉันฝืนพูดกระซิบอย่างสิ้นหวัง “ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนมรดกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รักคุณ และอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!” เขาหัวเราะออกมา “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง และถ้ามีความรักให้ฉันแม้เพียงนิด เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน เพื่อสละสิทธิ์มรดกของลูกเธอหรอก” “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังเธอคลอด เธอก็อุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน” เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งได้เห็นเด็กแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาถึงนึกถึงฉัน ในที่สุดเขาก็ส่งมือขวาของเขา มาร์โก มาปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โกโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ “บอส... คุณผู้หญิงกับเด็ก... หายไปแล้วครับ” ในวินาทีนั้นเอง วีโต้ ฟัลโคน ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง