Pendek มาเฟีย Cerita & Novel

ในที่สุดแฟนของฉัน ไมลส์ ก็ชวนฉันไปงานทานมื้อค่ำวันคริสต์มาสของครอบครัวเขา แต่ฉันกลับสลบไปในระหว่างทาง ในสภาพกึ่งรู้สึกตัว ฉันได้ยินเขากระซิบว่า “ขอโทษนะ เอวา พวกนักเลงนั่นบอกว่าเธอเป็นสเปกของเจ้านายพวกเขาพอดี สวยเกินไปก็เป็นภัยกับตัวนะที่รัก โทษความสวยนั่นเถอะ—อย่าโทษฉันเลย” “อย่ากลัวไปเลยนะ ถ้าเธอช่วยฉันใช้หนี้... บางทีพวกมันอาจจะยอมคืนเธอให้ฉัน แล้วฉันจะชดเชยให้เธอไปชั่วชีวิตเลย ฉันสาบาน” เขาเข็นฉันผ่านทางด้านหลังของคาสิโนแห่งหนึ่ง คาสิโนของครอบครัวฉันเอง เจ้านายที่เขากำลังจะขายฉันให้... คือพี่ชายของฉัน นับตั้งแต่พ่อแม่ของเราเสียชีวิตจากการถูกลูกหลงในการปะทะกัน พี่ชายของฉันก็รับผิดชอบดูแลฉันมาโดยตลอด ยิ่งกว่าพี่ชาย เขาเป็นทั้งตัวแทนของพ่อ และเป็นผู้ปกป้อง แฟนโง่ๆ ของฉันควรจะกลัวได้แล้ว—เขาไม่รู้เลยว่าพี่ชายของฉันปกป้องฉันรุนแรงแค่ไหน หรือเขาจะโหดเหี้ยมเพียงใดกับใครก็ตามที่บังอาจทำร้ายฉัน

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

ฉันเกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันก่อนพิธีแต่งงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ฉันทำ? ฉันสลับคู่หมั้นกับน้องสาว ในชาติที่แล้ว ฉันแต่งงานกับจูเลียน เจ้าพ่อวงการเทคโนโลยีที่อ่อนโยนเกินไป เขารับนิสัยอารมณ์ร้อนของฉันไม่ได้ และฉันก็ทนความอ่อนแอของเขาไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตแต่งงานของพวกเราพังทลายภายในปีเดียว น้องสาวของฉัน หญิงสาวที่อ่อนหวานและขี้อาย ถูกจัดการให้แต่งงานกับโรบิน เคน หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก เธอรับชีวิตที่โหดร้ายและวุ่นวายนั้นไม่ไหว ถูกอิซาเบลล่า หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นรักแรกของโรบิน กดขี่ทำร้ายจิตใจ จนในที่สุดเธอก็จมดิ่งลงสู่ห้วงโรคซึมเศร้าและจากไปตลอดกาล ดังนั้นเมื่อฉันได้กลับมา ฉันจึงตัดสินใจ ฉันจะเป็นคนที่แต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียคนนั้นเอง แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าหลังพิธีแต่งงาน หัวหน้ามาเฟียที่เย็นชาและไม่เคยแสดงอารมณ์จะกลายเป็นคนละคน ทุกคืนเขาจะอยู่บนตัวฉัน จูบฉันราวกับหมกมุ่นหลงใหล กระซิบกับริมฝีปากว่า "เด็กดี ฉันจะทำให้เธอรู้สึกดี แค่อีกครั้งนะ ที่รัก?"

ที่บ้านเกิดของฉันในซิซิลีมีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง... หากฉันอายุครบสามสิบปีแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ฉันจะต้องกลับไปเข้าพิธีคลุมถุงชนที่ตระกูลจัดหาไว้ให้ ทว่าเมื่อฉันเล่าเรื่องนี้ให้ แจ็กซ์ แฟนหนุ่มฟัง เขากลับแค่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "บ้านเกิดของเธอขยับไปติดอยู่ในยุคไหนกันฮะ? ยุคกลางหรือไง? คลุมถุงชนเนี่ยนะ? อเลสเซีย... ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ เลิกเอาเรื่องดราม่าน่าเวทนาแบบนี้มาบีบบังคับฉันสักทีเถอะ" พูดจบ เขาก็หยิบแหวนทับทิมสีเลือดนก ออกมาโยนให้ เบียนก้า เลขาส่วนตัวของเขาอย่างไม่ใส่ใจ หล่อนรับมันไว้พลางหน้าแดงด้วยความอาย "ความจริงฉันตั้งใจจะขอเธอแต่งงานคืนนี้แหละ แต่ในเมื่อเธออยากจนตัวสั่นขนาดนั้น ฉันว่าเราสองคนควรแยกย้ายไปสงบสติอารมณ์กันหน่อยดีกว่า" แหวนวงที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานหลายปี... เขากลับโยนมันให้ผู้หญิงคนอื่นง่าย ๆ แบบนั้น หัวใจของฉันพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งทันที แจ็กซ์เดินออกจากห้องทำงานของฉันไปด้วยรอยยิ้มเยาะของผู้ชนะที่อยู่เหนือกว่า เบียนก้าพยายามเลื่อนแหวนวงนั้นส่งคืนมาให้ฉัน ทว่าฉันกลับไม่ได้ปรายสายตามองมันเลยแม้แต่น้อย "เอาไปสิ... มันพอดีกับไซส์นิ้วของเธอไม่ใช่หรือไง?" ใบหน้าของเลขาสาวซีดเผือดลงทันตา ฉันจัดการผลักหล่อนออกไปให้พ้นประตูห้อง และก่อนที่จะสะบัดประตูปิดกระแทกใส่หน้าหล่อน ฉันก็ทิ้งท้ายไว้ว่า..."ไปบอกเจ้านายของเธอด้วย... ว่าเราสองคนจบกัน!" แจ็กซ์ไม่มีวันรู้เลยว่า... พวก 'ผู้เฒ่าผู้แก่' ในตระกูลที่กำลังบีบบังคับให้ฉันเข้าพิธีแต่งงานครั้งนี้ คือกลุ่มมาเฟียที่นำโดยเจ้าพ่อมาเฟียที่โหดเหี้ยมและทรงอิทธิพลที่สุดในซิซิลี และการ 'นัดบอด' ที่เขาสมเพช... แท้จริงแล้วคือข้อตกลงหมั้นหมายกับ มาเฟีย ผู้เป็นนายใหญ่ควบคุมห้าตระกูลมาเฟียแห่งอเมริกาเหนือ!

สามวันก่อนถึงวันแต่งงาน เอเดรียนบอกเลิกงานแต่งเป็นครั้งที่ห้าสิบสอง เขาเดินทางมาที่เวิร์กช็อปในปาแลร์โมเพื่อตรวจรับงานปักตราประจำตระกูลบนชุดเจ้าสาวของฉัน แต่ทันทีที่ฉันก้าวออกมาจากม่านห้องลองชุด เขาก็คว้าซองปืนและวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที “พวกตระกูลโตริโน่ถล่มไร่องุ่นของเบียงก้าแล้ว แถมยังล้อมคฤหาสน์ไว้หมด ลีอาขวัญเสียมาก ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้ งานแต่งยกเลิกไปก่อน” หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรั้งเขาไว้และคาดคั้นเอาคำตอบว่าใครสำคัญกับเขามากกว่ากัน ระหว่างฉันกับเบียงก้า แต่ครั้งนี้ ฉันกลับปล่อยเขาไปง่ายๆ สามสิบนาทีต่อมา เบียงก้าโพสต์สตอรี่อินสตาแกรม: [คุณคือที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียวสำหรับฉันและลูกสาว] ในภาพนั้นเอเดรียนโอบกอดเบียงก้าไว้แนบกาย โดยมีลีอาอยู่ในอ้อมแขนและเรียกเขาว่า 'แดดดี้' พวกเขาดูเหมือนครอบครัวที่สมบูรณ์แบบจริงๆ พ่อแม่ของฉันถอนหายใจ “เซราฟิน่า งานแต่งที่ฮาวายยกเลิกอีกแล้วเหรอ? เราส่งคำเชิญไปให้ทุกตระกูลดังในอิตาลีหมดแล้วนะ เรื่องนี้จะทำให้เกียรติยศของตระกูลเบลลินี ป่นปี้แค่ไหน?” ฉันส่ายหน้า พลางเคาะนิ้วลงบนการ์ดเชิญสำรอง "งานแต่งยังคงมีอยู่ค่ะ ในอีกสามวันข้างหน้า ลูกจะยังคงเป็นเจ้าสาว เพียงแต่ไม่ใช่เจ้าสาวของเอเดรียน"

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฉันคบหาอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า "เร็กซ์" เขาเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงที่ฉันรู้จักผ่านทางออนไลน์เท่านั้น เรากำลังอยู่ในช่วงที่ความสัมพันธ์กำลังดื่มด่ำสุดๆ มันคือช่วงโปรโมชันที่ทุกคืนโทรศัพท์ของฉันจะสั่นรัวด้วยข้อความที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "คิดถึงนะ ที่รัก" "เมื่อคืนฝันถึงคุณอีกแล้วนะ คุณนัวเนียผมไม่ห่าง แถมยังอ้อนวอนขอ 'มัน' จากผมอีกด้วย" ฉันกำลังจะเสนอว่าเราควรนัดเจอกันจริงๆ สักที แต่แล้วเขาก็ส่งรูปถ่ายโต๊ะทำงานของเขาแบบทีเล่นทีจริงมาให้ และฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่คุ้นตา มันคือตราประจำตระกูลมาเฟียฟัลโคน และฉันก็ดันทำงานอยู่ในบริษัทที่มีพวกฟัลโคนเป็นเจ้าของด้วย ตลอดสามเดือนมานี้ ฉันแชทสยิวกับผู้ชายอันตรายระดับสมาชิกตัวจริงของมาเฟีย ซึ่งเขาอาจจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เอง และในขณะที่ฉันกำลังพยายามสืบหาว่าเขาเป็นใคร ฉันก็ได้เห็นสิ่งนั้น กระดุมข้อมือโอนิกซ์สีดำสั่งทำพิเศษที่ฉันเป็นคนเลือกให้ "เร็กซ์" กับมือ... มันกำลังประดับอยู่ที่ข้อมือของมาร์โก้ เจ้านายของฉันเอง

เมื่ออาดรีอาโน โมเรลลี ตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้ส่งคำร้องขอใช้จ่ายในบ้านเลยตลอดสามวัน เขาก็โทรหาฉันด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน “เซราฟิน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและอดทน “เรื่องที่คลินิกเรียบร้อยแล้วนะ แฟ้มของคุณกลับมาอยู่ในลำดับความสำคัญอีกครั้ง เห็นไหม? เมื่อคุณหยุดทำให้ทุกอย่างยุ่งยากและเรียนรู้ว่าครอบครัวนี้ทำงานอย่างไร ผมก็จะดูแลคุณให้ดี" เขามักจะฟังดูอ่อนโยนที่สุดยามที่เขากำลังย้ำเตือนว่าใครคือผู้ถือครองอำนาจ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในวินาทีที่ชื่อของเขาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ เอกสารการหย่าของฉันก็ถูกร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากมองจากภายนอก ฉันมีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา: เพนต์เฮาส์ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา คนขับรถที่เรียกใช้ได้ตลอดเวลา เสื้อผ้าแบรนด์เนม และนามสกุลของชายที่น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งในเมือง แต่เกือบจะไม่มีอะไรเลยที่เป็นของฉัน บัตรเครดิตถูกตรวจสอบ เงินสดต้องได้รับอนุมัติ เหล่าพนักงานรับคำสั่งจากวิเวียน่า คอสต้า ก่อนจะฟังฉันเสียอีก แม้แต่งบประมาณตู้เสื้อผ้า ตารางเวลาของฉัน และการเข้าถึงห้องทำงานของครอบครัว ทั้งหมดล้วนต้องผ่านมือของเธอทั้งสิ้น อาดรีอาโนเรียกสิ่งนี้ว่าความสะดวกสบาย เมื่อสามวันก่อน ฉันถูกนำตัวส่งคลินิกเอกชนอย่างเร่งด่วน เลือดซึมทะลุชุดเดรสของฉัน ในขณะที่หมอบอกว่ายังมีโอกาสช่วยเด็กได้ หากจ่ายเงินมัดจำฉุกเฉินทันที ฉันโทรหาอาดรีอาโนจนมือสั่น แต่วิเวียน่าประวิงเวลาการโอนเงิน ตอนแรกเธอบอกว่าไม่มีการอนุมัติโดยตรง ต่อมาเธอบอกว่าจำนวนเงินมากเกินไป จากนั้นเธอก็อ้างว่า อาดรีอาโนกำลังประชุมและไม่ควรถูกรบกวนด้วยเรื่องที่อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรง กว่าเงินจะโอนมาถึง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ลูกจากไปแล้ว ฉันยอมอยู่กับอาดรีอาโนด้วยเหตุผลสองประการ: ฉันรักเขา และฉันเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่สำคัญจริงๆ เขาจะเลือกฉัน ฉันคิดผิดทั้งสองอย่าง ลูกของเราตายก่อน และความสัมพันธ์ของเราก็ตายตามไปพร้อมกัน

ทุก ๆ วันเมษาหน้าโง่ วิลสัน เฮล และโคลอี้ เมอร์เซอร์ จะเปลี่ยนวันครบรอบของเราให้กลายเป็นเรื่องตลก คำขอแต่งงานจอมปลอม แหวนหลอก ๆ และห้องที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และทุก ๆ ปี วิลสันก็มั่นใจเหลือเกินว่าฉันรักเขามากเกินกว่าจะเดินจากไป ปีนี้ ครีมเค้กไหลลงมาตามใบหน้าของฉัน แหวนของฉันร่วงกระทบพื้นหินอ่อน ส่วนเขายังคงยิ้ม ราวกับว่าพอถึงเช้าวันพรุ่งนี้ ฉันก็จะยกโทษให้เขาเหมือนเดิม แต่เขาลืมไปเรื่องหนึ่ง ฉันไม่ใช่ วิเวียน เกรย์ เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวและไม่มีที่ไป แต่ฉันคือ วิเวียน เวสคารี ลูกสาวของตระกูลมาเฟียที่ผู้คนหวาดกลัวที่สุดบนชายฝั่งตะวันออก ฉันเคยทิ้งโลกใบนั้นไว้ข้างหลัง เพราะอยากถูกรัก ก่อนที่ใคร ๆ จะรู้ว่าฉันเป็นใคร ตลอดหกปีที่ผ่านมา ฉันเคยคิดว่าวิลสันคือผู้ชายคนนั้น จนกระทั่งได้รู้ว่า แม้แต่คำขอแต่งงานครั้งแรกของเขา ก็เป็นเพียงการเดิมพันในวันเมษาหน้าโง่ เพราะฉะนั้น ฉันจึงเลิกเป็นตัวตลก และกลับบ้าน

สามีมาเฟียของฉัน อเลสซิโอ กำลังมีความสัมพันธ์ลับกับโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของเขา ในรถ ห้องทำงาน ห้องน้ำ แม้แต่บนโต๊ะอาหาร พวกเขาทิ้งร่องรอยความสัมพันธ์สกปรกไว้แทบทุกที่ “โซเฟีย ไม่ต้องกังวล พอฉันสร้างความมั่นคงของตำแหน่งในตระกูลได้เมื่อไหร่ ฉันจะมอบทุกอย่างให้เธอ” “แบลร์… เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้รักษาอำนาจของตำแหน่งฉันเท่านั้น” ตลอดแปดปีของการแต่งงาน เขาเคยกระซิบถ้อยคำหวานที่สุดในโลกให้ฉันฟัง แต่ตอนนี้ ความภักดีของเขาไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้โวยวาย ฉันเลือกทำข้อตกลงในตลาดมืดแทน อีกสองสัปดาห์ แบลร์ เกรโก จะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

หลังจากทำสงครามประสาทใส่กันด้วยความเงียบงันมาสามวัน คู่หมั้นของฉัน ผู้ดำรงตำแหน่งคาโปแห่งตระกูลมอเรตติ ก็พาเบลล่าที่เป็นผู้ช่วยของเขาไปพักร้อนบนเกาะ เขาคาดหวังจะเห็นฉันคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวงเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด แต่เมื่อเขากลับมาที่วาลมองต์ในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง เขากลับได้พบกับผู้หญิงที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาบังคับให้ฉันสละห้องทำงานหัวมุมของฉันไป ฉันไม่ได้ขัดขืนเขาเลย ฉันแค่เก็บข้าวของแล้วส่งมอบมันให้แต่โดยดี เพื่อที่จะดันหลังเบลล่าขึ้นมา เขาทำลายความน่าเชื่อถือของฉันต่อหน้าหุ้นส่วนคนสำคัญในงานประชุมประจำปีของตระกูล เพียงเพื่อให้เธอได้โดดเด่น ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ฉันแค่ยอมรับคำตำหนิจากคนในตระกูลและรับบทลงโทษไป เมื่อลูคัสต้องการให้เบลล่าเข้ามาดูแลธุรกิจที่ทำกำไรได้มากที่สุดของตระกูล ฉันไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ฉันส่งมอบเอกสารที่จำเป็นทั้งหมดให้โดยไม่มีการโต้แย้ง ปล่อยให้เขาจัดสรรอำนาจใหม่ตามที่เขาเห็นชอบ เบลล่าแสดงท่าทางเหิมเกริม "เห็นไหมคะ? ฉันบอกคุณว่ายังไง?" "ผู้หญิงแบบเธอน่ะต้องเจอไม้แข็ง แค่ไปเที่ยวเกาะทริปเดียวก็กลัวจนตัวสั่นว่าจะเสียคุณไป ดูสิคะว่าตอนนี้เธอว่านอนสอนง่ายขนาดไหน" ลูคัสเชื่อสนิทใจ เขาพูดชมเบลล่าในความช่างสังเกตของเธอ ในการตัดสินใจที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาให้สัญญาว่าจะมอบงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่เสียจนกลายเป็นตำนานในโลกใต้ดินของวาลมองต์ให้กับฉัน แต่เขาคงจะลืมสัญญาการยกเลิกข้อตกลงที่เขาเซ็นไปแล้ว ใบที่ฉันสอดใส่มือเขาไปทันทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อไปพักร้อนด้วยกัน ฉันได้ตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาไปเรียบร้อยแล้ว ฉันกำลังจะจากไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

เพื่อทดสอบความซื่อสัตย์ของคนรักตั้งแต่สมัยเด็ก น้องสาวต่างแม่ของฉันจึงวางยาเขา จากนั้นก็ผลักฉันเข้าไปในห้องของเขาแล้วปิดประตู เพราะทนเห็นกู้เหวยโจวต้องทุกข์ทรมานไม่ไหว ฉันจึงยอมเสียสละเป็นยารักษาให้เขาด้วยความเต็มใจ น้องสาวต่างแม่โกรธมากจึงประชดด้วยการทิ้งเขาไปแต่งงานกับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียที่โหดเหี้ยม หลังจากฉันตั้งครรภ์ กู้เหวยโจวก็โดนบังคับให้แต่งงานกับฉัน ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มเกลียดชังฉันขึ้นมา ตลอดระยะเวลาสิบปีอันแสนยาวนานที่แต่งงานกัน เขามักจะทำตัวเย็นชาไม่เหลียวแลฉันกับลูกชายอยู่เสมอ แต่วันที่ไปต่างประเทศแล้วเกิดเหตุน้ำท่วมฉับพลัน เขากลับเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อพาฉันกับลูกชายขึ้นไปบนฝั่ง ฉันคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ทัน ก่อนเขาจะจมลงไปในน้ำ เขามองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้าย้อนเวลากลับไปก่อนจะเกิดเรื่องทุกอย่างได้ อย่าเสียสละตัวเองช่วยฉันอีกเลย” ฉันเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีดหัวใจ ก่อนจะสลบเหมือดไป ตอนที่ลืมตาตื่นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนเวลากลับมาวันที่น้องสาวต่างแม่วางยาปลุกเซ็กที่ฤทธิ์รุนแรงให้กู้เหวยโจว แล้วขังพวกเราสองคนไว้ในห้องด้วยกัน

ในคืนวันครบรอบสามปีของเรา คิลเลียนพลาดมื้อค่ำอีกครั้ง เขาพิมพ์ข้อความมาบอกว่าติดงานดึกอยู่ที่อู่ซ่อมรถ ฉันมองเค้กราคา 5.90 ดอลลาร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นเค้กราคาลดล้างสต็อกที่ฉันต้องไปเบียดเสียดกับผู้คนมากมายในซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อแย่งซื้อมา ฉันกลืนก้อนความขมขื่นลงคอไปอย่างยากลำบาก เราต้องเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านจริงๆ ในบรูคลิน ฉันบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะเก็บเค้กเข้าตู้เย็น ฉันกระชับเสื้อโค้ทราคาถูกเข้าหากันแน่น แล้วเดินออกไปในอากาศหนาวเหน็บเพื่อส่งอาหารเดลิเวอรี่รอบดึกหาเงินเพิ่ม ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้มาเจอ "สามีผู้ยากจน" ของตัวเองที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในแมนแฮตตัน เขาเดินลงมาจากรถโรลส์-รอยซ์ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบ พลางโยนธนบัตรใบละร้อยดอลลาร์ให้พนักงานนำรถไปจอดอย่างไม่ใส่ใจ หญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่สวมทับทิมเลือดนกพิราบราคาประเมินค่าไม่ได้เดินตามหลังเขามา พร้อมกับคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทสนม "คิลเลียนคะ หิมะตกหนักขนาดนี้ คุณจะกลับไปบรูคลินเพื่อเล่นบทผัวเมียกับยัยภรรยาบ้านนอกซื่อบื้อนั่นจริงๆ เหรอคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คิลเลียนมองแหวนเงินราคาถูกและหมองคล้ำบนนิ้วของเขา แววตาที่เย็นชาของเขามีร่องรอยความอ่อนโยนปรากฏขึ้นชั่วครู่ "สามปีมานี้ เธอทำงานวันละห้าอย่างเพื่อชดใช้หนี้ปลอมๆ ที่ฉันกุขึ้นมา แม้แต่ตอนที่ป่วย เธอก็ยังไม่ยอมไปหาหมอเลยด้วยซ้ำ" "พอเถอะค่ะ เธอผ่านบททดสอบของคุณแล้วนี่คะ เมื่อคุณจัดการพวกหนูในตระกูลได้แล้ว ก็ค่อยบอกความจริงกับเธอเถอะค่ะ มอบเกียรติยศที่เธอควรได้รับในฐานะนายหญิงของคุณให้เธอสักที" หญิงสาวกัดริมฝีปาก "แล้วถ้าเกิดเธอรู้ว่าคุณเป็นถึงเจ้าพ่อมาเฟีย แล้วเธอเข้ามาเพราะหวังเงินของคุณล่ะคะ? ทำไมไม่ลองบอกเธอไปว่าคุณป่วยระยะสุดท้ายดูล่ะคะ... ดูซิว่าเธอจะยอมทุ่มเงินเก็บทั้งหมดที่มีเพื่อช่วยชีวิตคุณไหม ทดสอบเธออีกสักครั้งเถอะค่ะ..." คิลเลียนนิ่งเงียบไปนาน ในที่สุด เขาก็พยักหน้า "บททดสอบสุดท้าย หลังจากนี้ ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอ" ลมหนาวพัดกรรโชก ฉันกำถุงกระดาษใส่อาหารในมือแน่น น้ำตาร่วงหล่นลงมาโดยไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย ฉันพอแล้ว... กับความรักที่เต็มไปด้วยคำโกหกและความเย่อหยิ่งของเขา

ปีที่ห้าหลังจากแต่งงานกับเจ้าพ่อมาเฟีย ฉันเริ่มรู้สึกเวียนหัวทุกครั้งที่พกเครื่องรางที่เขาให้ติดตัว ฉันจึงแกะเอาเม็ดยาที่ซ่อนอยู่ด้านในออก แล้วนำไปตรวจที่โรงพยาบาลของตระกูล หลังจากแพทย์ตรวจวิจัยอยู่พักหนึ่ง กลับบอกว่านี่ไม่ใช่ยาช่วยให้นอนหลับ แต่เป็นยาพิษฤทธิ์เรื้อรัง ถ้าสวมไว้นานๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้เป็นหมัน แต่ยังส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างมาก ฉันร้องออกมาอย่างเสียสติ "เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นของที่สามีฉันให้มา เขาชื่อ วินเซนโซ คอร์เลโอเน และเบื้องหลังเขา เขาก็เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย" แพทย์ทำหน้าสงสัย "คุณผู้หญิง ลองไปตรวจที่แผนกจิตเวชหน่อยไหม? คุณวินเซนโซกับภรรยาของเขาผมรู้จักดี ทั้งคู่รักกันมาก และภรรยาของเขาก็เพิ่งจะคลอดลูกไปไม่นาน ตอนนี้พวกเขากำลังดูลูกอยู่ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะ" ขณะที่พูด เขาก็กดเปิดรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ในรูปถ่าย วินเซนโซสวมชุดสูทสีดำที่เป็น สัญลักษณ์ของตระกูล ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเขานั้น ผู้หญิงคนนั้นฉันรู้จักดี เธอชื่อว่า คลาวเดีย เธอก็คือน้องสาวบุญธรรมที่วินเซนโซมักจะพูดถึงอยู่เสมอ

ข้อตกลงระหว่างสองตระกูลบีบบังคับให้คู่หมั้นของฉัน มาร์โก คอร์วินี ต้องแต่งงานกับฉัน พ่อแม่ของฉันจากไปตั้งนานแล้ว ส่วนหัวใจของเขา…ไม่เคยมีที่ว่างให้ฉันเลย มันถูกครอบครองโดย อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ ท้ายที่สุด มาร์โกกลืนกินอาณาจักรของครอบครัวฉันอย่างเงียบงัน และปล่อยให้ฉันร่วงหล่นท่ามกลางฝูงหมาป่าเพียงลำพัง เขาควงอิซาเบลลาไว้ข้างกาย ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ช่วงชิงมาด้วยชัยชนะ ยี่สิบปีผ่านไป ฉันนอนอยู่บนเตียงแห่งวาระสุดท้าย ลูกชายของฉัน—เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา— คือคนที่ถือถ้วยยาพิษในมือ เขาบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ บอกว่าพ่อของเขาต้องการอำนาจจากตระกูลฟัลโคเน่ แล้วความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาแล้ว… กลับมายังวันที่ทำสัตย์สาบานด้วยเลือด ครั้งนี้ เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน ฉันจะไม่ลงชื่อตัวเองในพันธะนั้นอีก ฉันเซ็นชื่อของเธอแทน อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ ส่วนฉัน…ฉันนำมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ติดตัว แล้วหายไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบงัน ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ยอมหลั่งเลือด เพื่อผู้ชายที่ไม่เคยเป็นของฉันอีกต่อไป.

ในวันเกิดครบรอบสิบหกปีที่แสนหวานของฉัน พี่ชายทั้งสามคนกลับมาบ้านพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อซิลวี่ พวกเขาบอกว่าฉันต้องปฏิบัติกับเธอให้เหมือนคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก ทว่าหลายปีต่อมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เจซ พี่ชายคนเล็กสุดของฉัน ผลักฉันตกบันไดเพื่อเธอ ส่วนแอชเชอร์ พี่คนโตที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันตลอดไป กลับไล่ให้ฉันไสหัวไป ฉันจึงจากมา อย่างเงียบเชียบที่สุด พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจ เลยพาซิลวี่ไปฝรั่งเศส โดยไม่แม้แต่จะเสียเวลามาห่วงใยหรือเช็กดูว่าฉันเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ฉันได้เซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับหนึ่ง สัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับศัตรูตัวฉกาจของตระกูล ในฐานะนักเคมีที่อายุน้อยที่สุดของพวกเขา ด้วยพันธะสัญญาลายลักษณ์อักษรที่ระบุไว้ชัดเจน ฉันคงไม่มีวันกลับบ้านได้อีก ในคืนที่พวกเขารู้ความจริงว่าฉันจากไปตลอดกาลจริงๆ น่ะเหรอ? พวกเขาพังทลาย แหลกสลายกันไปหมดทุกคนนั่นแหละ

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

ตอนที่ฉันตั้งท้องได้สามเดือน รูบี้...ผู้หญิงคนที่สามีระดับหัวหน้ามาเฟียของฉันเรียกว่า 'น้องสาวบุญธรรม' ก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน หน้าท้องที่นูนเด่นของเธอเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามไปได้ "นายหญิง ในเมื่อฉันใกล้จะคลอดแล้ว ฉันเลยคิดว่าคุณควรจะรู้เอาไว้... ว่าทายาทของหัวหน้ามาเฟียอยู่ในท้องของฉันนี่" เธอกางหลักฐานทุกอย่างลงตรงหน้าฉัน ทั้งภาพถ่ายแสดงความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเคเลบ บันทึกการโอนเงินรายสัปดาห์ที่เขาส่งให้เธอ หรือแม้กระทั่งโฉนดคฤหาสน์หรู วันที่ที่เก่าแก่ที่สุดในหลักฐานพวกนั้นย้อนกลับไปถึงตอนที่ฉันสูญเสียลูกคนแรกไป ตอนที่หมอบอกกับฉันว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่ฉันจะตั้งท้องได้อีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องอดทนต่อสู้กับการทำเด็กหลอดแก้ว พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะอุ้มท้องลูกของเราอีกสักครั้ง ในขณะที่เขากลับไปสำมะเลเทเมาอยู่กับยัยน้องสาวบุญธรรมคนนี้ เอาเถอะ ถ้าเคเลบอยากได้ผู้หญิงคนอื่นมากนัก เขาก็เอาเธอไปเลยแล้วกัน ยังไงฉันก็ไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ต่ออยู่แล้ว เพราะฉันน่ะ วางแผนที่จะจากไปตั้งนานแล้ว

อันโตนิโอสังเกตว่าฉันไม่ได้เอ่ยปากขอเงินจากเขามาหนึ่งสัปดาห์แล้ว นาน ๆ ครั้งเขาถึงจะส่งข้อความมาหา แต่คราวนี้กลับเป็นคำชม “ที่รัก ในที่สุดคุณก็รู้จักวางตัวเป็นภรรยาเจ้าพ่อที่เหมาะสมเสียที” “ยาพิเศษของแม่คุณสัปดาห์นี้ ผมให้คนไปส่งแล้ว แค่คุณเชื่อฟัง อย่าโลภมาก ผมให้คุณได้ทุกอย่าง” เขาไม่รู้เลยว่า ตอนที่ฉันอ่านข้อความนั้น ฉันกำลังสั่งพิมพ์สัญญาหย่าอยู่ ฉันยังสวมเดรสเก่าจากเมื่อสามปีก่อน ไม่มีใครเชื่อหรอกว่า ภรรยาเจ้าพ่อที่ดูสง่างามในสายตาคนนอก แท้จริงแล้ว แม้แต่เงินซื้อผ้าอนามัยแบบสอด ยังต้องไปขอจากเอเลน่า ที่ปรึกษาของเขา แม้แต่การจะออกไปข้างนอก ยังต้องยื่นคำขอล่วงหน้าสามวัน อันโตนิโอมักพูดเสมอว่านี่คือการปกป้องฉัน “ข้างนอกมันอันตรายเกินไปนะ ที่รัก คุณแค่อยู่บ้านดี ๆ ก็พอ” แต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนที่แม่อาการทรุดหนัก ฉันขอร้องเอเลน่าให้ช่วยข้ามขั้นตอนพวกนั้น ทว่าเธอกลับจงใจยื้อเวลาอยู่ถึงห้าวัน กว่าจะยอมให้ฉันออกไป ก็หลังจากที่แม่สิ้นลมหายใจไปแล้ว ยาพิเศษงั้นเหรอ…? แม่ฉันตายไปแล้ว ฉันจะไม่ทนอีกต่อไป

ฉันคือที่ปรึกษามือหนึ่งของตระกูลฟัลโคน เป็นมันสมองของพวกเขา และวันนี้... ฉันกำลังจะเดินจากไป ฉันส่งมอบบัญชีธุรกิจถูกกฎหมายทั้งหมดที่ฉันดูแลอยู่ เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์เสี้ยวสุดท้าย ผู้ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด "คุณคืออนาคตของตระกูลนี้นะ ออเรเลีย คุณจะทิ้งมันไปดื้อ ๆ แบบนี้ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอันขื่นขม พวกเขาไม่รู้หรอกว่า ฉันแต่งงานอย่างลับ ๆ กับมาเฟีย 'วิตตอริโอ ฟัลโคน' มานานถึงสามปีแล้ว ฉันเคยคิดว่ารูปร่างหน้าตา สติปัญญา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันมอบให้เขา มากเพียงพอจะเอาชนะใจและได้รับความรักทั้งหมดจากเขา แต่เหตุการณ์ลอบสังหารที่ท่าเรือเมื่อสามเดือนก่อน ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันโดนยิง อาการสาหัส ฉันต้องให้ศัลยแพทย์ประจำตระกูลเป็นคนรักษา ซึ่งนั่นต้องได้รับคำสั่งโดยตรงจากวิตตอริโอ ฉันโทรหาเขาเป็นสิบ ๆ สาย แต่เมื่อเขารับสายในที่สุด สิ่งที่ฉันได้ยินกลับเป็นเสียงอันแผ่วเบาจากฝั่งของเขา "วิตตอริโอคะ เรายังไม่ได้ตัดเค้กวันเกิดของฉันเลย จับมือฉันแล้วมาตัดเค้กด้วยกันนะคะ?" เสียงนั้น... คือเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่วิตตอริโอเคยตกหลุมรัก... คาริน่า ในเซฟเฮาส์ ฉันที่อ่อนแรงจากการเสียเลือด ต้องงัดเอาหัวกระสุนออกด้วยตัวเอง และให้ลูกน้องคนหนึ่งรีบพาฉันไปที่คลินิกของตระกูล ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเข็นฉันเข้าห้องผ่าตัด วิตตอริโอก็พังประตูเข้ามา—พร้อมกับอุ้มคาริน่าไว้ในอ้อมแขน เธอข้อเท้าแพลง ต้องการหมอเดี๋ยวนี้ ศัลยแพทย์ของฉันถูกลากตัวออกไป เพราะยาปฏิชีวนะมาถึงช้าเกินไป บาดแผลจึงเริ่มติดเชื้อ ฉันต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอยู่นานนับสัปดาห์ เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันจ้องมองไปยังโทรศัพท์ ไม่มีข้อความส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว ในที่สุดน้ำตาฉันก็ไหลรินออกมา ฉันเข้าใจแล้ว... ฉันก็แค่ผู้หญิงที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานด้วย หลังจากที่เขาโดนวางยาและหลับนอนกับฉัน เพียงเพื่อระงับเรื่องอื้อฉาว สิ่งเดียวที่เขาสนใจ คือผลประโยชน์ที่เขาได้จากฉันและชื่อเสียงของเขาเอง แล้วฉันล่ะ? เจ้าหญิงที่ยอมปกปิดตัวตนจากตระกูลรอสซี คนที่ยอมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อมาสร้างอาณาจักรให้เขา... โดยที่ไม่ได้รับอะไรตอบแทนกลับมาเลย ดังนั้น ฉันจึงเตรียมของขวัญสั่งลาเอาไว้สี่ชิ้น เพื่อเฉลิมฉลองให้กับการพังพินาศของเราทั้งคู่ และหลังจากนี้ เขาจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก