มาเฟีย 短篇故事與小說

ครั้งที่ 99 ที่คู่หมั้นของฉัน—เดรเวน—ตัดสายใส่ ฉันก็ลากร่างที่แทบหมดแรงไปยังโบสถ์ของตระกูล มือกำใบเอกสารแน่นใบที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย “คุณพ่อคะ ดิฉันขอสละสถานะจากตระกูลรอชชี่ และขอยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์” คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับน้องสาวบุญธรรมของฉัน—บิอังก้า พ่อของฉันซึ่งเป็นที่ปรึกษาของตระกูลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบฉันเต็มแรงต่อหน้าบาทหลวง “คู่หมั้นของแกคือมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลในโลกของเรา แต่แกกลับกล้าดูหมิ่นเขาแบบนี้!” “แกกำลังเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลต่อหน้าคนทั้งองค์กร!” แม่กระชากใบวินิจฉัยจากมือฉัน เหลือบดูเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” บิอังก้าเกาะแขนพ่อแม่แน่น เสียงสั่นสะอื้น “ขอโทษนะพี่ พี่เอาที่นั่งในงานกาล่าของหนูไปก็ได้ ได้โปรดเถอะ หยุดสร้างปัญหาให้พ่อกับแม่สักที!” ฉันปาดเลือดที่ไหลจากจมูก ก่อนจะพูดซ้ำกับบาทหลวงอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คู่ควรกับพันธมิตรอย่างตระกูลฟรอสต์” “ฉันจะตายในอีกสามวัน ฉันต้องการให้การหมั้นนี้ถูกยกเลิกก่อนถึงวันนั้น”

เพื่อทดสอบความซื่อสัตย์ของคนรักตั้งแต่สมัยเด็ก น้องสาวต่างแม่ของฉันจึงวางยาเขา จากนั้นก็ผลักฉันเข้าไปในห้องของเขาแล้วปิดประตู เพราะทนเห็นกู้เหวยโจวต้องทุกข์ทรมานไม่ไหว ฉันจึงยอมเสียสละเป็นยารักษาให้เขาด้วยความเต็มใจ น้องสาวต่างแม่โกรธมากจึงประชดด้วยการทิ้งเขาไปแต่งงานกับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียที่โหดเหี้ยม หลังจากฉันตั้งครรภ์ กู้เหวยโจวก็โดนบังคับให้แต่งงานกับฉัน ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มเกลียดชังฉันขึ้นมา ตลอดระยะเวลาสิบปีอันแสนยาวนานที่แต่งงานกัน เขามักจะทำตัวเย็นชาไม่เหลียวแลฉันกับลูกชายอยู่เสมอ แต่วันที่ไปต่างประเทศแล้วเกิดเหตุน้ำท่วมฉับพลัน เขากลับเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อพาฉันกับลูกชายขึ้นไปบนฝั่ง ฉันคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ทัน ก่อนเขาจะจมลงไปในน้ำ เขามองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้าย้อนเวลากลับไปก่อนจะเกิดเรื่องทุกอย่างได้ อย่าเสียสละตัวเองช่วยฉันอีกเลย” ฉันเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีดหัวใจ ก่อนจะสลบเหมือดไป ตอนที่ลืมตาตื่นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนเวลากลับมาวันที่น้องสาวต่างแม่วางยาปลุกเซ็กที่ฤทธิ์รุนแรงให้กู้เหวยโจว แล้วขังพวกเราสองคนไว้ในห้องด้วยกัน

ฉันตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองกลับมาอายุ 28 อีกครั้ง ฉันมีทายาทฝาแฝด และสามีของฉันคือซานติโน่ หัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในเวริเดีย เขานั่งอยู่ในตำแหน่งประธานสภาห้าตระกูลใหญ่ ใบหน้าคมเข้มของเขาปรากฏบนหน้าปกนิตยสาร ระดับเอ็กซ์คลูซีฟที่สุดของโลกใต้ดินติดต่อกันหลายฉบับ แม้แต่ตระกูลวาเลเรียนที่เก่าแก่ที่สุด ต่างก็ต่อแถวรอที่จะประเคนลูกสาวของพวกตนให้เขา ผู้หญิงทุกคนในอัลโทเรียต่างอิจฉาในความโชคดีของฉัน ทว่าสิ่งแรกที่ฉันทำหลังจากตื่นขึ้นมา คือการหยิบใบหย่าที่หมึกยังแห้งไม่สนิท ยื่นให้กับเจสซี่ คนรักสมัยเด็กของเขา "ทนายของฉันจะจัดการเรื่องหย่าเอง ทรัพย์สินและสินทรัพย์ทั้งหมดจะเป็นของเธอ ซานติโน่เป็นของเธอ และพวกเด็กๆ ก็จะเป็นของเธอด้วยเช่นกัน" เจสซี่ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ อเลสเซีย? นี่เป็นลูกไม้อะไรของเธออีกใช่ไหม?" "ผู้หญิงที่ครองตำแหน่งนายหญิงมาถึงหกปี จะยอมสละทุกอย่างไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง?" ฉันหลุบตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ในเมื่อพวกเขาทุกคนเลือกเธอ ฉันก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่ฉันควรจะถอยออกมา" "แค่ให้ซานติโน่เซ็นชื่อ แล้วประทับตราแหวนประจำตำแหน่งลงบนนี้ก็พอ" "เมื่อการหย่าเสร็จสิ้น ฉันจะไปจากเวริเดียตลอดกาล" คราวนี้ ฉันจะไม่ยอมผิดพลาดซ้ำสองอีก ฉันจะไม่มีวันกลับไปเป็นนายหญิงที่มีเพียงแค่ชื่ออีกต่อไป

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

แต่งงานมาแปดปี ฉันได้รับมรดกหลายพันล้านที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ฉันกับสามีที่เป็นมาเฟีย แต่ในขณะที่ทนายกำลังดำเนินการโอนทรัพย์สิน กลับพบว่าทะเบียนสมรสของฉันเป็นของปลอม มรดกมหาศาลทั้งหมด จะตกเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว “คุณเจียง ระบบแสดงว่าคุณได้หย่าร้างไปเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วครับ ตอนนี้ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณโจวจือเหยียนคือ... ซูหว่านฉิงครับ” “ตอนนี้คุณอยู่ในสถานะโสด” “นั่นหมายความว่าคุณโจว จะไม่สามารถมีสิทธิ์ได้รับมรดกในส่วนนี้ได้ครับ” ซูหว่านฉิง คือรักแรกตอนที่คุณโจวไปเรียนที่ต่างประเทศ เมื่อเห็นข้อความที่ทนายส่งมา ฉันจ้องมันอยู่นานอย่างไม่อาจเชื่อสายตา ที่แท้ความรักและการเอาใจใส่ของโจวจือเหยียนตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันเป็นเพียงแค่คำโกหกหลอกลวงทั้งนั้น เดิมทีฉันวางแผนจะบอกเขาในวันครบรอบแต่งงานว่าฉันกำลังท้อง... ลูกคนนี้เป็นสิ่งที่เราทั้งคู่เฝ้ารอคอยมาตลอดแปดปี แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาคงจะไม่ได้รอคอยสิ่งนี้เหมือนฉัน ฉันลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา แม้ลูกแฝดของฉันจะไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร สำหรับสถานที่ที่เต็มไปด้วยคำหลอกลวงนี้ สิ่งเดียวที่ฉันต้องทำคือหนีไปให้ไกลที่สุด

คู่รักในวัยเด็กที่เคยสัญญาว่าทันทีที่ถึงวัยอันสมควรก็จะแต่งงานกับฉัน กลับสวมแหวนให้สวี่จือเซี่ยพี่สาวต่างสายเลือดของฉันต่อหน้าสาธารณชนในวันแต่งงานของเรา ฉู่หยุนเซินทายาทมาเฟียที่ทุกคนต้องยำเกรงคือผู้ที่ก้าวออกมาและประกาศว่าฉันคือคนที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลังแต่งงานห้าปี ทุกความปรารถนาที่ฉันเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจเขาได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นความจริง จนฉันคิดว่าตัวเองคือศูนย์กลางของโลกเขา จนกระทั่งฉันจัดชั้นหนังสือและทำเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในชั้นหนังสือที่ลึกที่สุดของฉู่หยุนเซินตกลงมาโดยไม่ตั้งใจ หน้าแรกคือแฟ้มประวัติของสวี่จือเซี่ย พร้อมลายมือของฉู่หยุนเซินที่เขียนด้วยหมึกสีแดงเข้มและขีดเส้นใต้เน้นย้ำว่า: "ต้องปกป้อง เหนือสิ่งอื่นใด" จากนั้นคือบันทึกภารกิจที่ฉันคุ้นเคยและหวาดกลัวเป็นที่สุด ในคืนนั้น ฉันถูกลอบสังหาร และมีคนเข้ามาช่วยฉันเมื่อเลือดใกล้จะไหลหมดตัว เมื่อตื่นขึ้นที่โรงพยาบาล ฉันจึงรู้ว่าชีวิตเล็กๆ ในครรภ์ของฉันได้จากไปแล้ว ฉันร้องไห้แทบขาดในอ้อมกอดของฉู่หยุนเซิน แต่ฉันไม่ได้บอกเขาเรื่องนี้ เพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วงฉันมากไปกว่านี้ แต่ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่า คืนนั้นสวี่จือเซี่ยเองก็ถูกทำร้ายเช่นกัน และคำสั่งของฉู่หยุนเซินคือ: "ช่วยสวี่จือเซี่ยก่อน" น้ำตาของฉันซึมลงบนกระดาษ ทำให้ลายมือของเขาพร่าเลือนกลายเป็นเงาที่โหดร้าย "ก็ได้" ฉันกระซิบเบาๆ ในความเงียบสงบ เสียงแหบแห้งแต่ชัดเจน "ถ้าการแต่งงานของฉันคือคำโกหกที่คุณจัดฉากขึ้น... ฉันก็จะหายไปจากโลกของคุณตลอดกาล"

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

ใคร ๆ ในอิตาลีตอนใต้ต่างก็รู้ดีว่า ลอเรนโซ โมเรตติ รักฉันแทบบ้า ทว่าเขากลับแอบเลี้ยงดูผู้หญิงที่เด็กกว่ามากไว้ในเนเปิลส์ พวกเขาบอกว่าเธอคนนั้นดูเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิด เขาบอกกับใครต่อใครว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนที่เตือนความจำถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น แถมเขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันรู้เรื่องเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งวันที่ฉันพบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันตั้งใจจะไปหาเขาที่ออฟฟิศเพื่อบอกข่าวดีด้วยตัวเอง แต่แล้วก็ต้องชะงักอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งมาจากข้างใน “ลอเรนโซ... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันดูเหมือนเธอคนนั้นเหรอคะ?” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันมองลอดช่องว่างนั้นเข้าไปและเห็นหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายฉันเหลือเกิน เธอกำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตของเขาและถือแก้วเหล้าของเขาเอาไว้ ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แทบจะหยุดหายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบกลับมา “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นได้อย่างที่เธอเป็นหรอก” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว คืนนั้นฉันโทรหาแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการให้เกิดไฟไหม้” ฉันพูด “ไหม้แบบที่ไม่เหลือใครรอดชีวิต เมื่อทุกอย่างจบลง โซเฟีย โมเรตติ จะต้องตายไปจากโลกนี้”

ในชาติที่แล้ว... เซรีน่า เวก้า พี่สาวของฉันหนีตามผู้ชายไปโมนาโกในคืนก่อนวันแต่งงาน และครอบครัวก็จับฉันยัดใส่ชุดเจ้าสาวของเธอตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาก เดเมียน ลุคเคเซ่ เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มแห่งนิวยอร์ก ยืนรอเธออยู่ตรงแท่นพิธีในโบสถ์ ทว่าในวินาทีที่เขาเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วพบว่าเป็นฉันไม่ใช่เธอ... ความอบอุ่นในดวงตาของเขาก็มลายหายไปกลายเป็นความเย็นชาทันที ตลอดห้าปี... ฉันกลายเป็นภรรยาที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืด โลกใต้ดินต่างรู้ดีว่าเขาแต่งงานแล้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร ส่วนพ่อแม่ก็ตราหน้าว่าฉันเป็นคนแย่งตำแหน่งของเซรีน่า ทั้งยังไร้ความสามารถจนไม่สามารถมัดใจเขาได้ และแล้ว... เซรีน่าก็เดินทางกลับมา คริสต์มาสปีนั้น เดเมียนพาเธอและพ่อแม่ของฉันไปพักผ่อนที่คฤหาสน์บนภูเขา แต่เมื่อพายุหิมะถล่มอย่างรุนแรง ลูกน้องของเขากลับรีบพาทุกคนขึ้นเฮลิคอปเตอร์อพยพออกไป... โดยที่ไม่มีใครจำฉันได้เลยสักคน ฉันต้องหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวในบ้านที่ถูกฝังด้วยหิมะหลังนั้น... พร้อมกับลูกในท้องวัยสามเดือนที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเดเมียน เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เป็นช่วงเวลาที่เซรีน่าเพิ่งจะเดินทางกลับมานิวยอร์กพอดี ทว่าในชาตินี้... ฉันจะไม่ยอมอ้อนวอนขอความรักจากใครอีกแล้ว และในวันที่ฉันเดินจากไปอย่างแท้จริง... พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมานึกเสียใจทีหลัง

ตอนที่พ่อกับแม่หย่ากัน ทนายของทั้งสองฝ่ายได้ร่างข้อตกลงเรื่องสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรขึ้นมา ฉันกับน้องสาวต้องแยกกันอยู่คนละบ้านกับพ่อและแม่ แล้วค่อยสลับบ้านกันทุกครั้งที่เริ่มปีการศึกษาใหม่ พิธีส่งมอบตัวจะจัดขึ้นทุกเดือนสิงหาคมที่ ลา เซราตา ร้านอาหารของตระกูลมอเรตติ ทุกๆ ปี พ่อกับแม่จะทะเลาะกันเพื่อแย่งเวลาอยู่กับโซเฟียให้ได้มากที่สุด "ไปเซนต์บาร์ตส์กับแม่ช่วงวันขอบคุณพระเจ้านะลูก" แม่เอ่ยหว่านล้อม สีหน้าของพ่อพลันบึ้งตึง "ปีนี้โซเฟียอยู่กับผม วันหยุดเธอต้องอยู่กับผมสิ" แม่เปิดตารางนัดหมายขึ้นมาดู "ปีที่แล้วคุณโยนลูกมาให้ฉันตั้งสิบเก้าวัน ฉันต้องได้วันพวกนั้นคืนมา ทุกวันเลยด้วย" "ในนั้นมีสองวันที่เธอไปค้างคืนกับโรงเรียน ไม่นับสิ" โซเฟียเท้าคางข้างหนึ่งพลางส่งยิ้มอย่างจนใจ ราวกับเจ้าหญิงผู้อึดอัดใจในความรักที่ล้นหลามเกินไป "ถ้าหนูแยกร่างได้เป็นสองคนก็คงดีสิคะ" ครึ่งชั่วโมงต่อมา พ่อกับแม่ก็ยอมประนีประนอมด้วยการจองทริปไปด้วยกันทั้งคู่ เมื่อถึงตอนนั้น โซเฟียถึงค่อยปรายตามองมาทางฉัน "แล้วเอมิเลียล่ะคะ" พ่อยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพลางมองข้ามหัวฉันไป "ปีนี้เธอไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน" ในที่สุดแม่ก็สบตากับฉัน "เดือนหน้าเครือโรงแรมจะปิดดีลควบรวมกิจการ แม่ไม่มีเวลามาวุ่นวายเรื่องนี้หรอก เซนต์เกเบรียลยังมีห้องว่างในหอพัก ม.ปลาย ปีนี้ลูกก็ไปอยู่ประจำที่นั่นซะ" เมื่อครู่พวกเขายังนั่งนับเวลากันทุกชั่วโมงที่โซเฟียต้องอยู่ห่างอก แต่พอเป็นเรื่องของฉัน พวกเขากลับยกเวลาทั้งปีให้คนอื่นได้โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา ใต้โต๊ะตัวนั้น ฉันค่อยๆ คลี่ผ้าเช็ดปากที่ตัวเองขยำจนยับคามือออก จังหวะนั้นหน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมา [ครูฮาร์เปอร์: ด้วยผลการเรียนของเธอ โรงเรียนชั้นนำทางฝั่งอีสต์โคสต์หลายแห่งอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมเลยนะ หรือทุนวิจัยของสถาบันเวสต์บริดจ์ก็เหมาะกับเธอมากเหมือนกัน เธอเลือกที่ไหนเป็นอันดับหนึ่งจ๊ะ?] ฉันทอดสายตามองไปยังแคลิฟอร์เนียที่อยู่อีกฟากหนึ่งของแผนที่ แล้วพิมพ์คำตอบลงไป [เวสต์บริดจ์ค่ะ] ระยะทางสามพันไมล์คงไกลพอที่จะทำให้ฉันทิ้งครอบครัวนี้ไปตลอดกาล

ฉันคือหัวหน้าทนายความแก้ต่างให้ดอนนาเทลโล เว็กซิลล์ เจ้าพ่อแห่งตระกูลเว็กซิลล์... และฉันยังเป็นภรรยาลับของเขาด้วย ยามค่ำคืน เขาจะดึงฉันเข้าไปแนบชิด ร่วมรักด้วยความรุนแรงอันป่าเถื่อน ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนตัวฉัน ราวกับเป็นการแสดงสิทธิ์อันโหดร้ายที่ฉันไม่มีวันปฏิเสธได้ ทว่าในยามกลางวัน ฉันเป็นเพียงทนายความของเขา สิ่งเดียวที่เขาหยิบยื่นให้มีเพียงคำสั่งอันเย็นชา เราใช้ชีวิตกันแบบนั้นมาตลอดสามปี และฉันตัดสินใจแล้วว่าพอที แต่เขาจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ตอนที่ฉันยื่นเอกสารหย่าให้เขา โดยตบตาว่าเป็นใบตราส่งสินค้า และเขาตวัดปากกาเซ็นชื่อลงมา ลมหายใจที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากลั้นเอาไว้ ก็ได้พรูออกจากอกในที่สุด ฉันวิ่งตามเขามาเจ็ดปี และแต่งงานกับเขามาสามปี เศษเสี้ยวหัวใจที่เหลืออยู่ของฉันมันตายสนิทลงแล้ว ฉันรู้ดีว่าฉันไม่มีวันได้หัวใจของเขามาครอง เพราะมันเป็นของคนอื่นไปแล้ว... แอนเจลินา น้องสาวของรองหัวหน้าแก๊งของเขา เขาจำร้านอาหารโปรดของเธอได้ เขาเมามายไร้สติด้วยความดีใจตอนที่เธอฟ้องหย่ากับสามีเก่า เขากระทั่งส่งการ์ดคุ้มกันส่วนตัวไปเฝ้าหน้าประตูห้องเธอ ให้เกียรติในแบบที่ฉันไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง ดังนั้น ฉันจึงหลอกให้เขาเซ็นใบหย่า เก็บข้าวของ แล้วอันตรธานหายไป แต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงคือสิ่งที่เขาทำหลังจากที่ฉันจากมา... เขาตั้งค่าหัวนำจับตัวฉันด้วยเงินรางวัลมหาศาลที่สูงลิ่วราวกับค่าไถ่ของราชา และถึงขั้นประกาศให้โลกทั้งใบได้รับรู้ว่า ฉันคือภรรยาของเขา!

ฉันถูกเลือกให้เป็นคู่หมั้นของลอเรนโซ่ ทายาทผู้สืบทอดอำนาจแห่งมาเฟีย ทว่าในงานกาล่าของตระกูล ลอเรนโซ่กลับถูกเคียร่า ลูกสาวของพ่อค้าอาวุธตามตอแยอย่างเปิดเผย เคียร่าไม่เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ที่เคร่งครัดในกฎระเบียบ เธอขับรถสปอร์ตแต่งซิ่งไปตามท้องถนน ใช้มีดพกเกรดทหารตัดปลายซิการ์ และกระดกวิสกี้แรงๆ โดยไม่ผสมอะไรเลย เธอมันดื้อรั้น ไร้การควบคุม และมีไฟราคะบางอย่างที่ทำให้ลอเรนโซไม่อาจละสายตาได้ เขาเคยบ่นกับผู้อาวุโสในตระกูลว่า "ผู้หญิงแบบนั้นจะเป็น 'มารดา' และดูแลคนทั้งตระกูลของเราได้ยังไง?" คำพูดของเขาดูแคลนความมุทะลุของเธอ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เธอ ติดตามทุกการเคลื่อนไหวขณะที่เธอยกแก้วขึ้นดื่ม จนกระทั่งในวันเกิดของลอเรนโซ่ เขาก็ประกาศความตั้งใจที่จะให้เคียร่ามาเป็นอนุภรรยาของเขา แต่เคียร่าปฏิเสธ "ผู้หญิงในตระกูลของฉันต้องเป็นเมียแต่งเท่านั้น ไม่เป็นเมียน้อยใคร และหัวใจของสามีฉันต้องเป็นของฉันคนเดียว" ลอเรนโซ่เดินมาหาฉันด้วยน้ำเสียงอึกอัก "อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี" ขณะที่ฉันยืนลองชุดเจ้าสาว พลันเม็ดคริสตัลแหลมคมบนตัวเสื้อก็ทิ่มลงที่นิ้ว หยดเลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมลงบนผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์ ชุดนี้พังยับเยินเสียแล้ว.. แต่การแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไป ในเมื่อฉันเป็นเมียแต่งของทายาทไม่ได้ ฉันก็จะก้าวขึ้นเป็นผู้หญิงของหัวหน้ามาเฟียแทน

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

นี่เป็นครั้งที่หกแล้วที่ดันเต้ ฟัลโคเน่สะบัดหนังสือหย่าเฮงซวยนั่นลงตรงหน้าฉันเพื่อบีบให้ฉันเซ็นชื่อ แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้ขัดขืนหรอก เขาวางปากกาหมึกซึมในมือลง วินาทีนั้น ความเงียบอันน่ากดดันก็แผ่ปกคลุมอากาศ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลุ่มลึกคู่นั้นจ้องฉันไม่ละสายตา ราวกับอยากจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ "ครั้งนี้ทำไมถึงเชื่อฟังจังล่ะ โซเฟีย หรือว่าคุณจะเล่นลูกไม้อะไรอีก อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ คุณนายฟัลโคเน่" ฉันถอดแหวนทับทิมที่เป็นสัญลักษณ์ของนายหญิงของตระกูลออก เป็นวงเดียวกับที่เขาเคยสวมให้ตอนขอฉันแต่งงานที่เกาะซิซิลี ฉันวางมันลงเบา ๆ บนโต๊ะทำงานที่เคยเต็มไปด้วยเลือดและธนบัตร ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ไม่ต่างจากคนตาย "ไม่มีหรอกดันเต้ ฉันก็แค่...เหนื่อยแล้ว โลกของคุณมันหนวกหูเกินไป"

ในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นหนุ่มมาเฟีย สั่งให้ลูกน้องขวางทางไม่ให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ แต่เขากลับเดินควงแขนผู้หญิงคนอื่นเข้าสู่แท่นพิธีแทนที่ฉัน เขายักไหล่ให้ฉันผ่านรั้วเหล็ก ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร “เอมิเลีย ตระกูลคอนติต้องการทายาท และคาร์เมล่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของตระกูลรอสซี่” "พอผมใช้อิทธิพลของพวกรอสซี่เสริมอำนาจในตระกูลจนมั่นคงแล้ว ผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมเหมือนเดิม" ทุกคนคิดว่าฉันจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และรอวันที่เขากลับมา ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดจากครอบครัวเพื่อเขา แต่ในคืนนั้นเอง ฉันขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลี เพื่อยอมรับการแต่งงานที่ถูกจัดไว้กับเซย์น เจ้าพ่อมาเฟียแห่งตระกูลเวตโตริ นับจากวันนั้น ฉันก็หายไปจากโลกของไรเดอร์ คอนติ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ สามปีต่อมา ฉันกลับมาที่นิวยอร์กพร้อมกับสามีและลูก เพื่อจัดการกับคนทรยศในตระกูล แต่เซย์นมีธุระด่วนในนาทีสุดท้าย เขาจึงส่งลูกน้องมารับฉัน และฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอใบหน้าจากอดีตอีกครั้ง ไรเดอร์มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไปใช้ชีวิตสนุกมาพอหรือยังล่ะ? ไหน ๆ ก็คลานกลับมาแล้ว ก็ดีเลย ลูกชายของคาร์เมล่าต้องการแม่ครัว คุณเหมาะกับงานนี้พอดีเลย” เดี๋ยวนะ นี่เขากล้าเรียกฉันที่เป็นนายหญิง ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในโลกใต้ดิน ว่าเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ

ในวันเกิดครบรอบสิบหกปีที่แสนหวานของฉัน พี่ชายทั้งสามคนกลับมาบ้านพร้อมกับเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อซิลวี่ พวกเขาบอกว่าฉันต้องปฏิบัติกับเธอให้เหมือนคนในครอบครัว ฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมายนัก ทว่าหลายปีต่อมา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เจซ พี่ชายคนเล็กสุดของฉัน ผลักฉันตกบันไดเพื่อเธอ ส่วนแอชเชอร์ พี่คนโตที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะปกป้องฉันตลอดไป กลับไล่ให้ฉันไสหัวไป ฉันจึงจากมา อย่างเงียบเชียบที่สุด พวกเขาคิดว่าฉันก็แค่เรียกร้องความสนใจ เลยพาซิลวี่ไปฝรั่งเศส โดยไม่แม้แต่จะเสียเวลามาห่วงใยหรือเช็กดูว่าฉันเป็นยังไงบ้าง สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ฉันได้เซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับหนึ่ง สัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับศัตรูตัวฉกาจของตระกูล ในฐานะนักเคมีที่อายุน้อยที่สุดของพวกเขา ด้วยพันธะสัญญาลายลักษณ์อักษรที่ระบุไว้ชัดเจน ฉันคงไม่มีวันกลับบ้านได้อีก ในคืนที่พวกเขารู้ความจริงว่าฉันจากไปตลอดกาลจริงๆ น่ะเหรอ? พวกเขาพังทลาย แหลกสลายกันไปหมดทุกคนนั่นแหละ

เพื่อหย่ากับฟู่ซือหาน ฉันเป็นฝ่ายเสนอว่าจะออกจากบ้านตัวเปล่า แม้แต่ลูกชายวัยสามขวบก็ไม่เอาไปด้วย เมื่อเห็นว่าฉันตั้งใจเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าตัวเก่าก่อนแต่งงาน ฟู่ซือหานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “อะไร? ขนาดฟู่เย่า ทายาทที่เธออุตส่าห์คลอดออกมาแทบเป็นแทบตาย ก็ไม่เอาแล้วเหรอ” “ระวังเล่นใหญ่เกินไป สุดท้ายจะไม่ได้อะไรเลยนะ ! ” ฉันเซ็นชื่อลงบนข้อตกลง แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขา “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้แสดงละคร” ฟู่ซือหานมองฉันอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง ก่อนจะเซ็นชื่อตัวเองลงไป “ว่าง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ได้ งั้นฉันจะใจดี อนุญาตให้ต่อไปเธอยังมาเยี่ยมลูกได้” เขาวางปากกา แล้วมองฉันด้วยสายตาพินิจ “ถ้าเสียใจขึ้นมา ตอนนี้อ้อนวอนฉันล่ะก็ เรื่องแต่งงานใหม่ก็...” ฉันขัดจังหวะเขา ก่อนลุกขึ้นเดินออกไปทันที ฟู่ซือหานคิดมาตลอด ว่าฉันละโมบในอำนาจของมาเฟีย ถึงได้อาศัยบุญคุณบีบให้เขาแต่งงานด้วย แถมยังพยายามมีลูกชายเพื่อสืบทอดตระกูล แต่ถ้าเขารู้ว่าฉันตายไปแล้ว ก็คงไม่เข้าใจฉันผิดอีกต่อไป

ครั้งแรกที่ฉันเห็นเอเดรียนกับมีอา ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ส่งข้อความบอกฝันดีกันหลังเที่ยงคืน เราทะเลาะกันหนักที่สุดเท่าที่เคยมีมา หลังจากนั้น เมื่อฉันขอให้เขารักษาระยะห่างจากเธอ เขากลับจงใจใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เพราะตั้งใจจะทำให้ฉันเลิกอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้เสียที เขาพามีอาไปเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับบ้านในอนาคตของเรา ปล่อยให้เธอนั่งข้างเขาในรถ และตอนที่ฉันป่วยเป็นไข้ เขากลับทิ้งฉันไว้ตามลำพัง แล้วพาเธอไปยังคฤหาสน์ของครอบครัวเขาแทน ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าสิ่งที่เขาทำทำให้ฉันเจ็บปวด เอเดรียนกลับยิ่งล้ำเส้นมากขึ้นไปอีก จนในที่สุด ฉันก็เลิกเรียกร้องอะไรจากเขาอีก เอเดรียนคิดว่าในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายชนะ ในงานขึ้นบ้านใหม่ที่เพนต์เฮาส์หลังใหม่ของเราในย่านไทรเบกา ฉันแตะนิ้วลงบนระบบล็อกประตูอัจฉริยะ ไม่พบข้อมูลลายนิ้วมือ เพื่อน ๆ ของเขาพากันหัวเราะ “เลิกพยายามเถอะแคลร์ ลายนิ้วมือของมีอาถูกบันทึกเข้าระบบตั้งหลายวันแล้ว” จากนั้นหนึ่งในนั้นก็ยิ้มกริ่ม “เอเดรียนพนันไว้ว่าเธอจะไม่โวยวาย เขาบอกว่าถ้าเธอรับเรื่องนี้ได้ ก็แปลว่าในที่สุดเธอก็พร้อมจะเป็นคุณนายโมเรตติเสียที” ทุกคนต่างรอให้ฉันระเบิดอารมณ์ออกมา ฉันจ้องไฟสีแดงตรงหน้า ก่อนจะตระหนักว่าเอเดรียนได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้วจริง ๆ เพราะตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว “ถ้างั้นก็ไม่ต้องเพิ่มลายนิ้วมือของฉัน” ฉันหันไปทางลิฟต์ “ยกเลิกงานแต่งไปด้วยเลย” ยังไงฉันก็กำลังจะไปอยู่แล้ว งานแต่งงานนี้จึงไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป

ฉันตั้งท้องกับอเลสซิโอ โมเร็ตติ เพื่อนสนิทของพี่ชายฉัน และเขายังเป็นดอนที่อายุน้อยที่สุด ทั้งยังหล่อเหลาที่สุดในนิวยอร์ก จากนั้นเบียงกา อดีตคนรักของเขา ผู้หญิงที่เคยหายไปจากชีวิตเขา ก็กลับมา ฉันคิดว่าเขาคงทิ้งฉันไปหาเธอ แต่เขากลับเพียงกระตุกยิ้มเยาะ “เธอจากไปโดยไม่บอกสักคำ ไม่มีทางย้อนกลับไปได้อีกแล้ว” จานนี พี่ชายของฉันเย็นชายิ่งกว่า “เธอไม่ใช่คนของตระกูลริชชีอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนเดียวของฉันคือเธอ” ฉันเชื่อพวกเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขามอบความอบอุ่นและความรักที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนให้ฉัน กระทั่งวิดีโอที่พ่อบุญธรรมขี้เมาลงมือทำร้ายฉันแพร่สะพัดไปทั่ว ทั้งโลกต่างเยาะเย้ยเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลริชชี ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกทรมานไม่ต่างจากขอทาน ฉันแตกสลาย และรีบวิ่งไปหาผู้ชายเพียงสองคนที่ฉันไว้ใจ แต่ฉันกลับหยุดชะงักอยู่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขา ร่างกายแข็งค้างเพราะเสียงหวานเลี่ยนของเบียงกา “พี่จานนี พี่อเลสซิโอ... การปล่อยคลิปวิดีโอนั่นออกไป ไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอคะ มาร์เซลลากำลังท้องอยู่นะ” พี่ชายของฉันตอบกลับทันที “นั่นแหละประเด็น การตั้งท้องควรจะทำให้เธออ่อนลงบ้าง แต่เธอกลับวิ่งวุ่นไปทั่ว ทำตัวราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง แถมยังกีดกันเธอออกไปอีก” อเลสซิโอเพียงหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงมาร์เซลลาหรอก เธอทำอะไรเราไม่ได้ และเธอก็ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายลูกของเรา” น้ำตาไหลอาบหน้าฉัน ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นวาบเข้าใส่หัวใจ เขาพูดถูก ลูกคือสมบัติล้ำค่าของฉัน ฉันไม่มีวันทำร้ายลูก แต่อเลสซิโอ... ฉันจะไม่ยอมให้นายควบคุมฉัน ฉันเดินจากมาอย่างชาด้าน แล้วจองตั๋วเครื่องบิน ฉันจะหลุดรอดไปจากมือของพวกเขา พาลูกของฉันไปด้วย และหายไปจากโลกของพวกเขาตลอดกาล

แฟนของฉันคือทายาทของตระกูลมาเฟียชั้นนำของซิซิลี เพื่อทดสอบความภักดีของฉัน เขาไม่เคยใช้เงินกับฉันเลยแม้แต่เหรียญเดียวตลอดห้าปีที่คบกัน แม้แต่ตอนซื้อถุงยางอนามัย เขาก็ยังยืนกรานให้เราหารค่าใช้จ่ายกันคนละครึ่ง สัปดาห์ที่แล้ว ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เพื่อช่วยชีวิตลูกในท้อง ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน 1,000 ดอลลาร์อย่างเร่งด่วนสำหรับการผ่าตัดฉุกเฉิน ฉันโทรหาเขาจากโรงพยาบาล อ้อนวอนขอเงินก้อนนั้น แต่เขากลับกล่าวหาว่าฉันโกหกเพื่อรีดไถเงินจากเขา แล้วตัดสายทิ้งไป ด้วยความสิ้นหวัง ฉันจึงขอความช่วยเหลือจากเพื่อนและคนรู้จักทุกคนที่พอจะนึกออก แต่กว่าฉันจะรวบรวมเงินจำนวนนั้นได้ครบ ความเจ็บปวดอย่างเหลือทนก็ฉีกกระชากไปทั่วท้องของฉัน หัวใจของลูกหยุดเต้นไปแล้ว หลังจากฝังร่างลูกน้อยของฉันแล้ว ฉันก็กลับไปเก็บกระเป๋า และนั่นคือตอนที่ฉันบังเอิญเจอรายการของขวัญวันเกิดที่เขาเตรียมไว้ให้นาเดีย เพื่อนบ้านสมัยเด็กของเขา ทั้งเรือยอชต์หรู ดวงดาวที่ตั้งชื่อตามเธอ และสินค้าแบรนด์เนมมากมายนับไม่ถ้วน ในตอนนั้นเอง เสียงของเขาก็ดังลอดมาจากห้องข้าง ๆ ขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์กับลูกน้อง “เฮ้ บอส จริงหรือเปล่าที่เอเลน่ามาขอเงินคุณตั้งพันเหรียญ” ดันเต้ โมเร็ตติแค่นหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง “ใช่ แล้วฉันก็ยืนกรานปฏิเสธไป นาเดียพูดถูก เอเลน่าก็เป็นแค่เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งที่ไม่มีทางไปจากฉันได้ แต่ถ้าจะเข้ามาเป็นคนของตระกูลฉัน เธอก็ต้องผ่านบททดสอบที่เข้มงวดเสียก่อน มันเกือบจะจบแล้ว แล้วเธอจะรู้เองว่าฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ” ดังนั้น ความทุ่มเทตลอดห้าปีของฉัน รวมถึงชีวิตของลูกน้อย จึงเป็นเพียงบททดสอบอันบิดเบี้ยวเพื่อสถานะมาเฟียที่น่ารังเกียจเท่านั้นสินะ ช่างเถอะ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่หมอประกาศว่าลูกของฉันเสียชีวิต ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินจากเขาไปตลอดกาล