วาย

'เสิ่นซิงอี' มีศิษย์ที่รักเอ็นดูดั่งลูกในไส้นาม 'ลี่จิ่น' หลังลี่จิ่นออกท่องยุทธภพก็กลับมาด้วยชื่อทรราช ยึดครองโลกจับเขาเป็นเตาอุ่นเตียง เขาจึงย้อนกลับไปและตัดใจไม่รับลี่จิ่นเป็นศิษย์เพื่อเปลี่ยนอนาคต

เมื่อผมต้องเข้าไปดูแลไอ้คุณชายเจ้าอารมณ์แบบไม่ได้ตั้งตัว จนตกกระไดพลอยโจรได้เป็นแฟนปลอกม ๆ เสียอย่างนั้น แล้วผมจะอยู่รอดปลอดภัยจากไอ้คุณชายมันได้มั้ยเนี่ย???

เขานึกมันเขี้ยวจึงชักแก่นกายออกจนสุดปลายก่อนจะกระแทกเข้าไปทีเดียวมิดลำเป็นการส่งท้าย จนร่างโปร่งสะดุ้งสุดแรง เฮือก! กลิ่นดินลุกพรวดขึ้นทันที หยดเหงื่อผุดพรายอยู่รอบกรอบหน้า ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบ ๆ มือของเขาควานหารอบเตียงว่ามีใครอยู่ด้วยอีก ก็เห็นว่าตนอยู่ในห้องนอนของตัวเองเพียงคนเดียว “แฮ่ก ๆ ฝันอีกแล้วเหรอวะเนี่ย” เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อออกก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเปียกข้างใต้ “แม่งเอ้ยยย” เหนียว ๆ คาว ๆ แบบนี้ กลิ่นดินรับรู้ได้จากประสบการณ์การชักให้ตัวเองมาตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม หากแต่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกภูมิใจสักนิดที่ต้องมาเสร็จเพราะฝันว่าโดนเอาจากคนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีตัวตนอยู่จริงไหม

จากแค่ "แอบชอบวัยเด็ก" กลายเป็น "วางแผนชีวิตร่วมกัน"แม้จะต่างวัย ต่างที่มา ต้องผ่านทั้งสายตาผู้ใหญ่ การพิสูจน์ตัวเอง และบาดแผลในอดีต แต่สุดท้าย... ก็เดินมาด้วยกันจนถึงคำว่า "แต่งงาน"

'อาร์เธอร์' ราชาแวมไพร์นำทัพแวมไพร์ต่อสู้กับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ฮันเตอร์และโบสถ์อาญาสวรรค์ เหล่ามนุษย์ผู้มีพลังพิเศษ กองกำลังต่อต้านปีศาจและอสูรกาย จนในที่สุดก็ได้รับชัยชนะเหนือมวลมนุษยชาติ สร้างยุคสมัยแห่งแวมไพร์ปกครองโลก ในขณะที่เขากำลังจะสังหาร 'เดสมอน' ศัตรูคู่อาฆาต อัศวินศักดิ์สิทธิ์คนสุดท้ายที่ยืดหยัดต่อสู้กับเหล่าแวมไพร์ เป็นดั่งปราการด่านสุดท้ายในการปกป้องมวลมนุษยชาติ ชั่วจังหวะนั้นเขากลับย้อนเวลากลับไปในวันที่เขาได้รับเชื้อแวมไพร์ อาร์เธอร์ไม่รอช้า เขาเดินไปยังหลังร้านเหล้าที่ซึ่งเขาเคยโดนแวมไพร์กัดคอเพื่อรับเชื้อและขึ้นเป็นราชาแวมไพร์อีกครั้ง กลับมีฮันเตอร์ฝึกหัดมาช่วยเขาไว้ ที่สำคัญฮันเตอร์ฝึกหัดคนนั้นยังคือเดสมอนศัตรูคู่แค้นของเขา! เหตุใดย้อนเวลากลับมาเดสมอนถึงเป็นฮันเตอร์ไม่ใช่อัศวินศักดิ์สิทธิ์? เหตุใดเดสมอนถึงได้มาช่วยตัวเขาที่กำลังจะโดนกัดอย่างพอดิบพอดี ทั้งที่ในชาติก่อนไม่มีใครมาช่วยเขา? ทั้งหมดจะเป็นแค่ความบังเอิญหรือเป็นโชคชะตาลิขิตให้เส้นทางของทั้งสองไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป อาร์เธอร์จะขึ้นเป็นราชาแวมไพร์เพื่อครองโลกได้อีกครั้งหรือไม่

"ตำหนักสวรรค์เผ่าสวรรค์ ในเมื่อพวกเจ้ากล้าทำร้ายคนรักของข้า จงเตรียมตัวรอรับการแก้แค้นจากข้า ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าจะทำให้พวกเจ้าตายไปกับข้าให้สาสมกับที่พวกเจ้าทำ"

เขาเข้ามาเพื่อทำลาย... แต่กลับผูกมัดหัวใจตัวเองไว้กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันถอนตัว ยิ่งเข้าใกล้ความจริง พันธะกลับยิ่งรัดแน่นกว่าโซ่ตรวน ยิ่งอยากแก้แค้น หัวใจยิ่งไม่อาจปฏิเสธคนตรงหน้า...

ภพรักกับเทียนหอมเป็นเพื่อนกัน ก็คงจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปหากภพรักไม่เป็นคนเปลี่ยนแปลงสถานะระหว่างเราไปเสียก่อน เพื่อนสนิท เพื่อนนอน แล้วจากนั้นล่ะ จะยังเป็นเพื่อนกันต่อไหม หรือสถานะเปลี่ยนแปลง

“นายไม่ใช่เด็กคนนั้นจริง ๆ เหรอ” เลออนถามด้วยเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่ครับ พวกเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะครับ” โนอาห์ตอบด้วยแววตามั่นคง ราวกับไม่ได้โกหก เลออนเลือกจะเชื่อคำพูดนั้น แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อ ‘ฉันไม่เชื่อหรอก… ว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่นาย’ เลออนเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ ‘ได้โปรด… รู้ตัวว่าผมคือเด็กคนนั้นทีเถอะ’ โนอาห์เองก็ปรารถนาให้ฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นใครเช่นกัน

มหานครน็อกไทร่า เมืองแห่งวิทยาศาสตร์และพันธุกรรมชั้นสูง กลายเป็นกรงขังทางชีวภาพที่แบ่งแยกชนชั้นด้วยกลิ่นฟีโรโมน ดร.จอร์เจีย เรนเดล นักวิจัยแพนด้าแดงตัวน้อยต้องเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่าที่อยู่เหนือสุดของพีระมิด แต่ท่ามกลางอันตรายนั้น เขากลับได้รับความช่วยเหลือจาก ดร. ซิเลสทีออน หัวหน้าภาควิชาสมุทรศาสตร์ผู้สง่างาม เจ้าของกลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เย็นเฉียบและบริสุทธิ์ ทว่าภายใต้ภาพลักษณ์ด็อกเตอร์ผู้แสนดี ซิเลสทีออนกลับซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น เขาคือเจ้าชายเงือกเกล็ดเงินผู้หนีจากพันธะโบราณ และกำลังถูกราชันฉลามหัวค้อนตามล่า เพื่อทวงคืน ‘รังชีวิต’ ที่เขาเคยตีตราจองนับตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อฤดูผสมพันธุ์มาเยือน กลิ่นไอหิมะเหนือสมุทรที่เคยเย็นจัดกลับหวานล้ำจนกลายเป็นพายุคลั่ง ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางบ้านพักตากอากาศริมหน้าผา ซิเลสทีออนจะต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนี้ได้นานแค่ไหน? เมื่อผู้ที่ไล่ล่าเขา ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็น ‘บ้าน’ เพียงหลังเดียวที่ร่างกายและหัวใจของเขาร้องเรียกหามาตลอดทั้งชีวิต

จาก ‘ของจืดชืด’ ในคฤหาสน์หรู สู่ ‘ยอดยาหยี’ ของเจ้าของรถเกี่ยวข้าวหนุ่มเมืองศรีสะเกษ! เมื่อหัวใจที่พังทลาย... ถูกโอบกอดอีกครั้งด้วยกลิ่นรวงข้าวและความรัก

"เจ้านี่มัน...หน้าไม่อายจริงๆ เสวี่ยเฟิง" / ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นเกี่ยวปลายหูที่แดงจัดของหงฮุ่ยหลิงเบาๆ เสียงพร่าเอ่ยแผ่วเบา แต่หนักแน่นจนสะท้านถึงกระดูก "หากเป็นเรื่องของท่าน ข้าหน้าด้านเสมอ"

"ชะตาชีวิต และเส้นทางความฝันที่ต่างกัน เมื่ออีกคนดันวาดใจของใครคนหนึ่งด้วยรักที่มิอาจลืมเลือน แม้กาลเวลาได้พรากเขาทั้งคู่จากกัน" เมื่อท้องฟ้าคือ คุณหมอผู้งดงามราวกับเทพบุตร ขวัญใจผู้ป่วย ต้องเผชิญกับซองอึนผู้หล่อเหลา สง่าผ่าเผยแต่แสนจะเย็นชา คนรักเก่าทายาทพิพิธภัณฑ์งานศิลปะของเกาหลี ผู้สง่าผ่าเผย เย็นชา และบรรดาผองเพื่อนที่มาสร้างสีสัน ทว่าจุดเริ่มต้นของความรักนั้นได้เกิดขึ้นในรั้วมัธยมศึกษา และสิ้นสุดเช่นเดียวกัน การจากลากันโดยไม่มีคำร่ำลา และเจอกันอีกครั้งโดยไม่ทันได้เตรียมใจ ทุกอย่างล้วนเป็นแผนที่มาพร้อมกับการแก้ปริศนาการตายที่มีเงื่อนงำ! พู่กันได้เริ่มตวัดวาดมันอีกครั้งเมื่อใจทั้งคู่ยังคงโหยหาซึ่งกันและกัน...

พี่เสือ…อัลฟ่ารูปหล่อ อบอุ่น?(เปรต) คุณคุณ…โอเมก้าตัวน้อยเนื้อคู่พี่เสือ “ม๊า บอกคุณคุณเป็นเนื้อคู่ของพี่เสือ เนื้อคู่คือไรเหรอกินได้ไหม” “กินได้สิ แต่ต้องรอให้คุณคุณโตก่อน”ยิ้มร้ายยย