Ano Ang Kapayapaan นิยาย & เรื่องราว

“Ang totoo, hindi na ako sigurado ngayon. Naramdaman ko ang kapayapaan sa lugar na ito at hinihiling ko, sana hindi pa ako mawala sa mundong ito. Gusto ko pang maranasan ang mamuhay ng payapa sa ganitong kapaligiran. Gusto kong makita ang mga bata tulad nina Brie at Brian na maglaro nang walang kinakatakutan. Walang dahas at panganib na nag-aabang. Malaya at malayo sa kaguluhan.” “Bakit hindi mo gawing mapayapa ang kahariang ito? Ikaw ang magiging kasangkapan para matigil ang kaguluhan at tuluyang magkaisa ang mga tao. Malakas ka at maabilidad, hindi malabong magawa mo iyon, iha.”

Bakit may mga taong imbes na magpasalamat sa biyayang hawak na nila, mas pinipiling umangkin ng hindi sa kanila? Nakakagalit isipin. Ang kasakiman, ang kawalan ng konsensya, at ang kakayahang magsamantala, iyan ang ugali na hindi ko kayang palampasin. Handa silang magsinungaling, manira, at manakit, makuha lang ang bagay na hindi naman kailanman nakatalaga para sa kanila. Damn, gusto ko na talagang magkaroon ng kapayapaan ang buhay ko.

Wala naman siyang masyadong pangarap dahil simple lang ang gusto niya. “Simple lang, kahit na hindi nabibili lahat ng gusto ko basta tahimik at payapa ang buhay ko. I don’t need expensive things dahil makasama ko lang ang taong gusto kong makasama habang buhay, sapat na yun para sa’kin dahil para sa’kin walang papantay sa isang pagmamahal. Kung meron ka nga lahat pero wala namang nagmamahal sayo, ano pang saysay ng buhay mo sa mundo diba? at least kapag may kasama ka, masarap mabuhay kahit na may mga pinagdadaanan minsan.” Nakangiti niyang sagot. Ngumiti naman sa kaniya si Aiden saka uminom ng inumin niya.

Napatitig ang lalaki sa mata ng asawa nang mapangiti ito nang matamis. Halata sa pagtitig nito ang pagmamahal na gagawin ang lahat maging masaya lang ang kabiyak. Ngunit ang sobrang pagmamahal ay nakakabulag, hindi mo na titignan kung alin ang tama sa hindi basta makita mo na nagtatagumpay ang mahal mo. Kaya nito sirain ang kasiyahan at kapayapaan ng isang pamilya, isa itong pagmamahal na nakakasira at delikado.

Naikuyom ko ang aking kamay at sumabad sa kaniyang sinasabi. “Sa sitwasyon natin ngayon, ang kapayapaan ay isa na lamang pantasya. Paano ako maniniwala sa iyong gusto mong daanin ito sa maayos na usapan gayong ginawa mong kauri niyo ang mga kapwa ko mangkukulam at ginamit sila laban sa amin? Nilipol mo ang aming hukbo gamit ang isang atake lamang at winasak ang kalahati ng aming kaharian,” matigas at mahabang litaniya ko sa kaniya. Napangisi naman siya sa kabila ng aking mga sinabi. “Marahil tama ka. Wala ngang puwang ang kapayapaan sa malupit na mundong ito. Hanggang may galit sa ating mga puso, hindi magkakaroon ng kapayapaan,” saad niya sa akin.

Sayang naman kung iuuwi ko pa sa bahay, e ‘yong ref nga namin hindi pa maubos ‘yong laman no’ng mag-restock ako last month. “Ngayon… humayo kayo at magbigayan ng kapayapaan sa isa’t isa.” Ito ‘yong part na sinasabihan ng pari ang mga dumalo sa misa na magbigay ng kapayapaan sa mga kakilala at ‘di kakilala.

“Sa mundong ito ng kultibasyon… ang malakas ang lumalamon sa mahina…” Malalim itong inukit ni Juan sa kanyang puso habang nakatingala sa langit. At sa sandaling iyon— nagkaroon siya ng biglaang kaliwanagan. Ang tinatawag na kaliwanagan ay hindi yaong biglaang pagtaas ng kultibasyon, o biglaang pag-unawa sa isang malalim na teknik. Mas parang kaalamang ibinubuhos sa isipan, isang paglawak ng pag-unawa sa langit at lupa.

May mga kapayapaan na hindi mo agad makikilala. Dahil sanay ka sa ingay. Sanay ka sa intensity. Sanay ka sa pakiramdam na laging may kailangang ayusin, habulin, o intindihin. Kaya kapag dumating ang tahimik na uri ng kapayapaan, minsan hindi mo agad ito mapagkakatiwalaan. Pero habang tumatagal, matututunan mong hindi lahat ng tahimik ay kawalan.

"Sa nakikita ko okay na kayong dalawa. Kung hindi ko lang alam kung anong totoong dahilan kung bakit pa kayo nagsasama hanggang ngayon, iisipin ko na nagmamahalan talaga kayong dalawa." Ano nga ba ang status ng relasyon nila ni Craig ngayon? Naging sweet ito, maalaga, maasikaso at higit sa lahat s tuwing nagtatalik sila ay ipinararamdaman nito sa kanya kung gaano siya kahalaga rito. "I don't know," ang tanging nasagot niya. "Hindi mo alam? Pwede ba 'yun? You already consummate your marriage?"

“Sa buong buhay ko, palagi akong abala sa kumpanya, sa mga shares, at sa pakikipaglaban sa mga kaaway. Ngayon ko lang naramdaman kung ano ang ibig sabihin ng totoong kapayapaan.” “Ako rin, Damon,” sagot ni Jesza habang hinahawakan ang singsing sa kanyang daliri. “Noong una, akala ko ang pagtakbo ang tanging paraan para mabuhay kami nang tahimik. Pero mali ako. Ang tunay na kapayapaan ay hindi matatagpuan sa pagtatago. Matatagpuan ito sa piling ng mga taong handang lumaban para sa ‘yo.”