Romans & histoires Because I Could Not Stop For Death

"I know, baby. Please, bear with it. Bear with it. We'll get there. Don't close your eyes." Luha ang siyang umagos sa pisngi ko. Why? Is this my end? Ayoko pa. I have so many things to do. I will seek justice for my family's death. I don't want to die. I don't want to leave Anzo yet. Please. Nararamdaman ko ang pag-alis ng sasakyan. He's not driving dahil naramdaman ko ang yakap niya sa akin. "I-I'm... I-I'm sleepy..." wala sa sarili kong sambit.

"I thought I have a horrible taste in men? Bakit mukhang gusto mo pa yata akong magbago ng isip?" "Because I'd rather want you to move on in your life than to see you completely ruin it to waste." Bumuntung-hininga ako. "I've already decided, Vida. No going back this time." "Bakit ba kasi hindi mo na lang kalimutan iyon? Wala na sila. The living should continue living. Why are you letting the dead lead your life?"

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

The air crackled with tension, thick and suffocating. Dahil hindi ko na kinakaya ang paligid, mabilis kong hinila ang seradura, saka walang lingon-lingon akong lumabas. Pagkaapak na pagkaapak ng isa kong paa sa labas, kusang tumulo ang kanina ko pa pinipigilan na luha. I didn't look back. I couldn't. Because deep down, I knew...

“You’re kidding.” Umiling siya. “No.” Napatingin ako sa kanya nang diretso. “You could have stopped it.” “Yes.” “Then why didn’t you?” Muli siyang natahimik. Sa labas ng bintana ay nagsimulang lumitaw ang mga ilaw ng lungsod habang papalapit kami sa sentro ng siyudad. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “Because you didn’t hesitate.”

𝐊𝐀𝐌𝐀𝐓𝐀𝐘𝐀𝐍. Ang bagay na ito lamang ang may katiyakan sa mundong ito para sa normal na tao. Kamatayan ang huling destinasyon ng tao at ito rin ang katapusan ng paghihirap nila sa daigdig. Minsan ko ng hiniling na maranasan ang kamatayan. Ngunit ngayon na narito ako sa madilim na ataol at hinihintay ang pagsundo sa akin ng kamatayan ay nais ko siyang pigilan. Hindi pa ako maaring mamatay lalo na at lingid sa aking kaalaman na ang taong nasa likod ng matagal kong pagkakahimlay ay balak na mabuhay magpakailanman bitbit ang masama at gahamang hangarin.

Tumigil sila sa pagtadiyak sa'kin habang kasalukuyan akong nakahandusay sa sahig. Muli akong napabuga ng dugo kasabay nang malakas nitong pagtawa. Rinig na rinig ko pa rin ang hagulhol ni Mommy na mukhang nahihirapan sa kalagayan ko. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang mainit na likidong kumawala sa mga mata ko. I don't understand. I'm not afraid of death but I still don't want to die or maybe it would be better if I just die. Will this really end once I'm gone?

The flower of sorrow or a hope I’m looking forward. @DeathWish

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

I said. The sobs I tried to suppress broke free like a bird escaping from its cage. "A dead person will never come back." TO BE CONTINUED