กษัตริย์ Novels & Stories

องค์กษัตริย์คารอส "เดินทางปลอดภัย" องค์กษัตริย์อินโยเซฟตรัสกับองค์กษัตริย์คารอส

ทำเอาเธอสะอึก เงียบไปทันทีเหมือนโดนตบหน้ากลางอากาศ เขาจงใจให้เธอรู้สึกต่ำกว่าเขา ให้เธอ ‘เจียมตัว’ “กษัตริย์ อยู่เหนือทุกกฎเกณฑ์” “....” “กษัตริย์คือผู้สร้างกฎ” “....” “กษัตริย์คือผู้ควบคุมกฎ” “....” “และกษัตริย์คือ ผู้ทำลายกฎ ถ้ามันไม่เข้าทางฉัน”

"อืม เขาดูมีความเป็นผู้นำที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเดิม... เขาไม่เพียงเป็นผู้บัญชาการที่เก่งกาจ แต่ยังสามารถเป็นกษัตริย์ที่มีคุณธรรมและสมบูรณ์แบบได้อีกด้วย" ในสายตาของกุนซือและราชครูเสิ่น กษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่แค่ผู้ที่สามารถนำทัพเข้าสู่ชัยชนะได้ แต่คือผู้ที่มองเห็นคว ามทุกข์ยากของราษฎร และมีความเมตตาต่อผู้ที่ไร้ทางสู้ มีความเด็ดขาด และมีความยืดหยุ่นในบางสถานการณ์

ซินแสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ตกต่ำงั้นหรือ? การเป็นกษัตริย์คือการถูกล่ามโซ่ด้วยจารีตแต่การเป็นมหาโจรที่โลกต้องสยบคืออิสระที่แท้จริงต่างหาก"

เพื่อคุ้มกันผู้ที่กำลังก้าวเดินออกมา จอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจ ก้าวเดินนำหน้าออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและทรงอำนาจประดุจพญามัจจุราช รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างอันกำยำทำให้เหล่าพ่อค้าและผู้บันทึกข่าวสารต้องก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ทว่าสิ่งที่ดึงดูด ทุกสายตาให้ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มิใช่ความน่าเกรงขามของกษัตริย์ ทว่าคือสตรีที่ก้าวเดินเคียงข้างเขามาอย่างหยิ่งทะนง

อาณาจักรโบราณในป่าสนที่เงียบสงัด เธอเดินเข้าไปในห้องโถงภายในห้องนอนของเธอและองค์กษัตริย์สามีของเธอ เธอเห็นว่าสามีของเธอ ‘ริชาร์ด กษัตริย์แห่งอาณาจักรแลงคาสเตอร์’ ยืนเขานั้นหันหลังในสระน้ำ สายตาของเขาทอดมองแสงจันทร์ เธอคิดว่าเขาคงกลับมาจากการล่าสัตว์เป็นแน่ ด้ว

เซียวอวี้ตอบนางอย่างจริงจัง “แผ่นดินไม่มีกษัตริย์ไม่ได้ ทว่าไม่ได้กำหนดให้กษัตริย์ต้องเฝ้าอยู่ในวัง ยิ่งต้องไปเยี่ยมเยียนราษฎร ทำความเข้าใจความเป็นอยู่ของประชาชน ถึงสามารถปกครองแผ่นดินได้ดียิ่งขึ้น” “นับจากที่เราขึ้นครองราชย์ ออกมาเยี่ยมเยียนราษฎรน้อยครั้งมาก”

ทุกสิ่งล้วนพิสูจน์ได้ด้วยความจริงเพียงหนึ่งประการ นั่นก็คือ… ชีหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจ้องมององค์หญิงเป่าหรงที่ยังคงกรีดร้องโวยวายให้องครักษ์เสื้อแพรเข้ามาจับนางไปสังหาร ในใจผุดยิ้มบาง ๆ องค์หญิงแล้วอย่างไร? กษัตริย์ อำมาตย์ ขุนพล เป็นกันเพราะชาติกำเนิดกระนั้นห รือ? หากย้อนกลับไปสามรุ่นก่อน บรรพชนก็เป็นแค่ขอทานเท่านั้น

“ลูกไม่น่ากลับมาเลย เฮ้อ” เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ยังปลอดภัย น่าอีจึงโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ประเทศวูไม่มีตำแหน่งกษัตริย์ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดคือผู้นำตระกูลเท่านั้น

ยามที่รู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นคุณหนูสกุลโจวถึงขั้นกุมขมับ “อะฮึ่ม พวกเจ้าคงได้ยินเรื่องราวกันมาบ้างแล้ว” กษัตริย์ของแคว้นที่นั่งตำแหน่งประธานเปรยขึ้นมาก่อน “พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”