คลั่งไคล้รักเมียลืม นิยาย & เรื่องราว

ตอนที่32 คลั่งรักเวอร์ชัน 1 “ลูกล่ะคุณ” เวย์นั่งรออยู่ที่ห้องอาหารเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นภรรยาเดินมาคนเดียว “พึ่งตื่นค่ะ กำลังล้างหน้าล้างตาเดี๋ยวตามลงมา” สไมล์ตอบกลับสามี

“เคลียร์ ? มีอะไรต้องเคลียร์คะ” “ดูก็รู้ว่าเธอยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้” พูดจบพี่ดินก็ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน “ขนาดพี่เป็นคนอื่นพี่ยังมองออกเลยเมเบล เธอน่ะยังรักเขาอยู่รู้ตัวมั้ย”

"ไม่เท่าแรดอย่างเมียมึงหรอกมันจับลูกน้องมึงถอดเสื้อหมดแล้วถามจริงมึงไม่หึงมันบ้างเหรอกูเห็นมันเต้นตูดแอ่นกระเด้าลมทีไรอยากจะถีบตูดลงบ่อจระเข้ทุกที" "เมียกูมันก็เป็นบ้าเป็นบอเป็นความสุขของกูมาตั้งนานแล้วกูชอบที่มันเปิดเผยถ้ามันจะทิ้งกูมันไม่แรดต่อหน้ากูหรอกไอ้โดม~" "หลงเ มียมากเอากันจนพรุนแล้วยังหน้ามืดคลั่งรักกันอยู่ได้หมั่นไส้!"

กายแกร่งกดทีเดียวเข้าไปมิดลำ ก่อนจะขยับกระโจนจ้วงเข้าหาอย่างรุนแรง จนเปลไหวโยกตามแรงกระแทกกระทั้น “อะ อะ อื้อ อื้ออออออ ผัวครับ ผัวครับ อ๊าาาา” “เมีย อื้มมมมม มึงทำให้กูคลั่ง กูรักมึงจนโงหัวไม่ขึ้น”

คลินท์ตอบอย่างมั่นใจ “แกคงลืมสิ่งที่เมียแกทำไว้แล้วล่ะสิ ถึงได้มั่นใจนักหนาว่าแม่นั่นยังรักแก” “แต่นิดไม่ได้บอกผมแบบนั้นครับ” “แกก็เลยเชื่อเมียแกงั้นเหรอตาคลินท์” “ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ที่แน่ๆ ผมเชื่อว่ามีคนหนึ่งที่โกหกผม”

"เจลเลี้ยงทั้งวันเหนื่อยมากแล้ว กูไม่ช่วยได้ยังไง" "คลั่งเมีย คลั่งมาก คลั่งรักสุดๆไปเลยครับนาย" "เออ กูคลั่งเมีย คลั่งรัก คลั่งมาก มากแบบจะบ้าสาดกระสุนใส่กระบานมึงเนี้ย!"

“สัดเอ้ยย!! คลั่งรักเมียจนพวกกูอ้วกแตกไม่พอ ยังคลั่งรักลูกอีก” “ไว้มึงมีเมีย มีลูกมึงก็จะเข้าใจเองแหละว่ะ ว่าพวกเขาเป็นเหมือนหัวใจของมึง”

คลั่งรักหรือ คำพูดแบบนี้มาจากเทพบุปผากระมัง “คลั่งรักคำนี้หมายถึงรักมากหรือไม่” “ใช่ รักแบบไม่ลืมหูลืมตา ตอนนี้มิใช่เขาที่คลั่งรักเจ้าแล้ว เจ้าก็คลั่งรักเขาเช่นกัน”

ึกดีกับสิ่งที่เธอกำลังทำให้ แต่ชายหนุ่มไม่ได้ต้องการเพียงแค่นี้ “อ่าห์....ที่รัก อื้ม....เก่งมากเมียพี่เก่งมาก” ชายหนุ่มครางกระท่อนกระแท่นเขาพยายามดึกสติของตนเองเพราะกลัวจะเผลอกระแทกเข้าลึกในปากเล็กของภรรยาสาวและอีกเหตุผลหนึ่งคือเขาอยากจะปล่อยทุกหยดในร่องรักของมินตราม ากกว่า

มัทนาหรี่ตามองพร้อมกับส่ายหน้าว่าไม่เชื่อในคำพูด แต่ครั้นได้ยินประโยคต่อมาที่ออกมาจากปากสามีก็หยุดแกล้งทันที “เดี๋ยวกลับไปบ้าน ผมจะรื้อฟื้นความทรงจำให้” “คุณนี่! อายลูก” ใบหน้าพริ้มเพราที่ยังคงดูสวยสดงดงามยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย