จักรพรรดินี の小説・ストーリー

โอเวนหลับตาลงช้าๆ “พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ จักรพรรดินีของลูกไม่ว่าจะอย่างไรก็จะต้องเป็นนาทาเลียเท่านั้น และลูกจะพยายามมากยิ่งขึ้นเพื่อให้นางและอาโมรีมาเป็นกำลังให้ราชวงศ์เบลซของเรา”

ภายในห้องบรรทมของตำหนัก เสียงองค์หญิงตัวน้อยร้องไม่ขาดสาย พระชายาหนิงฮวานอนอยู่บนเตียงใบหน้าไร้เลือดฟาดและหยาดเหงื่อที่ผุดออกมาถึงแม้จะมีอากาศที่เย็นยะเยือกจากลมที่พัดเข้ามาผ่านละอองฝน ฝ่าบาทมองดูองค์หญิงตัวน้อยที่นอนอยู่ข้างกายของหนิงฮวา ด้วยความรู้สึกที่หว้าว ุ่นจิตใจเหลือเกินเมื่อได้ยินเสียงของพวกเหล่าเสนาบดีกล่าวว่านางเป็นองค์หญิงกาลกิณี ทำให้เกิดเรื่องอาเพศ

"เอาล่ะเจ้าทั้งสองกลับไปประลองกันได้แล้ว ที่ข้ามาที่นี่เพราะอยากดูเจ้าต่อสู้กันรู้หรือไม่ " เชื้อพระวงศ์หนุ่มทั้งสองพยักหน้าให้แก่กันแล้วกลับขึ้นไปบนลานประลองอีกครั้ง เมื่อรอบด้านสงบลงผู้คนหันมาให้ความสนใจซินเยว่อีกครั้ง พวกเขาอยากทราบว่าสตรีที่งดงามราวกับนางเซียนผู้นี้เ ป็นผู้ใดกัน นางเป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์แคว้นจิ่งหรือเป็นสหายขององค์หญิงจิ่งเม่ย นางช่างงดงามและเก่งกาจยิ่งนัก ถึงกับมีอสรพิษดำขั้นแปดไว้ในครอบครอง

“ความลึกลับของเธอแซงหน้าเทพเจ้าสงครามซิวหลัว เพียงแต่บันทึกที่เกี่ยวกับเธอน้อยมากเกินไปจริง ๆ” “แต่พวกคุณคิดดูนะ เธอถูกเรียกว่าจักรพรรดินี งั้นความสามารถจะต้องแข็งแกร่งจนเกินไปแน่นอน”

“ขอรับ เชิญขอรับท่านหญิง” เถียนเถียนไม่เคยคิดเลยว่าธิดาหัวแก้วหัวแหวนของเสนาบดีกรมกลาโหมอย่างนาง จะถูกหยามเกียรติต่อหน้าสาวใช้ผู้ต่ำต้อยและพ่อบ้าน นางทั้งอายทั้งโกรธจนจุกไปทั้งอก สะบัดหน้าจากไปโดยไม่กล่าวลาบุรุษผู้หยิ่งทระนงแม้แต่คำเดียว

เพื่อนคนเดิมให้ข่าวเรื่องห้างใหญ่ทำให้แบตและกัสหันมองหน้ากันและมองหน้าบอมเป็นคำถาม "โอ๊ย... แม่เลดี้น่ะวิ่งไปของานเขาค่ะแทบจะทำงานฟรีเพื่อนกูเป็นนางแบบโมเดียวกับนาง มันว่านางใกล้จะหมดตัวแล้วค่ะ แล้วอีกอย่างท่านประธานจักราน่ะชื่อไทยแต่ไม่พูดไทยค่ะเธอ นางก็เสนอหน้าเ รียกเรตติ้งไปงั้นแหละ" เพื่อนสาว 2 ในกลุ่มจีบปากจีบคอพูดอย่างรู้จริงเพราะเธอก็ไม่ได้ชอบเลดี้เท่าไหร่นัก "ทำไมมึงรู้ว่าประธานไม่พูดไทย" บอมเลิกคิ้วถาม

จักรพรรดินั้นนอกจากจะมีรัชทายาท ท่านอ๋องเหลียนและเหล่าองค์ชายองค์หญิงแล้ว พระองค์ยังทรงมีพพระเชษฐภคินี[footnoteRef:0]อยู่อีกพระองค์หนึ่ง [0: พระเชษฐภคินี หมายถึง พี่สาว] องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ นับตั้งแต่พระสวามีสิ้นชีพ ก็พำนักถือศีลกินเจสวดมนต์ภาวนาอยู่ที่อารามห ลวงมาโดยตลอด ปีนี้พระนางมีพระชนมายุหกสิบห้าชันษาแล้ว ทั้งชีวิตไม่มีพระโอรสธิดาแม้แต่องค์เดียว

มู่เหรินเลิกคิ้วขึ้นสูง เขารู้สึกติดใจอะไรบางอย่าง ก่อนจะรับน้ำชาจากคนตรงหน้าแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “เสด็จย่านี่เป็นพระชนนีของบิดาเจ้า" “มิใช่ เสด็จย่าเป็นจักรพรรดินีองศ์ก่อน" มู่เหรินนิ่วหน้าน้อยๆ ขณะครุ่นคิดถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์ แสดงว่าจักรพรรดินีองค์ก่อนไม่มีบุตรแต่เป ็นผู้ดูแลฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หรือไม่บุตรของพระองค์เองสวรรคตไปแล้ว

ป๋อหลินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง “จริงด้วยท่านแม่ ชื่อนี้เหมาะกับท่านมากกว่า!” องค์หญิงสิบเอ็ดหรือเสี่ยวผิงในยามนี้ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับโลกที่หนักหนาเบื้องหลังค่อย ๆ คลายลงทีละนิด ม่อเหยียนคีบอาหารวางลงจานของนางพร้อมน้ำเสียงที่แฝงความรักเอ่อล้น

จักรพรรดินีเอ่ยพร้อมกับลูบศีรษะหนิงอ้ายด้วยความเอ็นดู แม้อีกฝ่ายจะไม่ใช่บุตรในสายเลือดทว่านางก็รักอีกฝ่ายราวกับบุตรชายเสียด้วยซ้ำ “หนิงเอ๋อร์ ได้เวลาแล้ว...” เสียงของห่าวหรานดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ