ดาร์ก โรแมนซ์ Novels & Stories

“นายยังจำได้ไหมว่าตอนม.ต้น ความปรารถนาสูงสุดของฉันคือการเปิดร้านอาหารตะวันตกน่ะ” “อืม เธอบอกว่าการตกแต่งในร้านจะต้องเป็นสไตล์ชายฝั่งยุโรป บนผนังต้องแขวนภาพวาดแนวอิมเพรสชันนิสม์ให้เต็ม โต๊ะกับเก้าอี้ต้องมีแค่สีดำกับขาว ส่วนน้ำมันหอมระเหย เธอจะสั่งทำล่วงหน้า เพื่อให้แต่ล ะวันมีกลิ่นดอกไม้ไม่ซ้ำกัน”

ครีมอายเหลือเกิน เค้าทาบทับตัวลงมาบนตัวเธอ ปากหนาดูดนมขาวอย่างชอบใจ ขบเม้นเนินอกจนเกิดรอยแดง เค้าถอนแก่นกายออก แล้วจูบเนินเนื้อเบาๆ "สวยมากเลยครีมจ๋า" เธอนอนเปลือยให้เค้าชื่นชม ครีมน้อยแดง บวม แต่เธอมีความสุขมาก " ครีมเป็นของพี่ทิมนะคะ" เธอบอกเค้า เค้าคว้าตัวมากอด แล้วหลับไป

ยามค่ำคืนภายในความมืดมิดในเมืองใหญ่ที่สว่างไสว มีแสงไฟราวกับเมืองนี้ไม่เคยหลับ ตึกสูงระฟ้าที่อยู่ของซาตานอย่างลูเซียนยังคงเปิดไฟสว่างจ้าอยู่ ห้องทำงานสีเข้มทึบถูกตกแต่งอย่างสวยหรู ให้บรรยากาศน่าเกรงขาม เข้ากับเจ้าของห้องเป็นอย่างดี ที่นี่เหมือนมีไอเย็นปกคลุมไปทั่วบร ิเวณ

ท่านเดชพยักหน้า ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามาก แสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นสาดส่องเข้ามาในร้าน สวนผลไม้จำลองที่ภพสร้างขึ้นดูเขียวขจีและมีชีวิตชีวา ไม่ต่างจากหัวใจของคนทั้งสองคนที่ค่อยๆ ผูกพันกันจนแน่นแฟ้นท่ามกลางวิกฤตที่เคยรุมเร้า แต่ในเงามืดนั้นกลับมีแสงสว่างที่เรียกว่าควา มรักคอยนำทางให้สวนแห่งนี้เติบโตอย่างงดงามและมั่นคง

ฉันที่นั่งอยู่บนโซฟาสีดำมือค่อยๆ ลูบขนแมวสีดำที่มานอนขดตัวอยู่บนตักฉัน สายตาของฉันจ้องมองไปยังมอร์เรล แวมไพร์แห่งความมืดที่นั่งเงียบฉิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม

จุ๊บ คนตัวโตเริ่มเก็บดอกเบี้ยจากลูกหนี้คนสวยงวดแรกโดยที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้ จัดแจงจับขาเรียวให้หันมาอยู่ในท่าทางที่ค่อนข้างล่อแหลมเปิดทางให้อะไรอะไรของเราสัมผัสกันได้ง่ายจนแนบชิด ทำเธอก้มหน้างุดซบลงบ่าแกร่งด้วยความเขินอาย ชอบที่สุดก็เวลาที่ได้เห็นผิวขาวเนียนค ่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพูแบบนี้ น่ารักจนน่ามันเขี้ยว "คุณลูกหนี้จะจ่ายดอกยังไงดีครับ"

รักเสมอ ธร ภัคธีมาร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดนาฬิกานั้นเอาไว้แนบอก นทีที่เดินเข้ามาในห้องจึงรีบเอ่ยถาม “มลเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” “ปะ... เปล่าค่ะ” ภัคธีมารีบเช็ดน้ำตา และถือนาฬิกาทรายนั้นเอาไว้แน่น

แขนของฉู่หยุนเซินโอบกอดฉันแน่น เมื่อฉันพยายามดึงตัวออกอย่างระมัดระวัง บางสิ่งก็ลื่นออกจากกระเป๋าเสื้อของเขาและกลิ้งลงบนพรม ฉันก้มลงหยิบ มันคือลิปสติกแท่งหนึ่ง ปลอกสีดำ ขอบสีทอง และด้านในเป็นสีแดงสวยสดที่ฉันเคยเห็นมาหลายต่อหลายครั้ง... มันเป็นสีที่สวี่จือเซี่ยใ ช้บ่อยที่สุดบนริมฝีปากของเธอ

ดึกสงัด ฟ้าอำไพเปิดดวงตาสุดโศกเศร้าของตนเองเพื่อพบกับความอ้างว้างและมืดมิด แม้มีเสียงลมหายใจของมนุษย์อีกคนในโลกที่สำคัญที่สุดของเธอนอนอยู่เคียงข้าง รักของแม่ช่วยรักษาเยียวยาใจเธอได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้หายขาด เธอยังคงรู้สึกถึงอาการบาดเจ็บขั้นสาหัสสากรรจ์ในหัว ใจโง่เง่าของเธอ หญิงสาวไม่อาจข่มตาให้หลับได้อีกต่อไป จึงค่อยๆ ลุกออกจากเตียงนอนอย่างเงียบเชียบ ก้าวเท้าแผ่วเบาออกสู่นอกระเบียงห้อง ความเหน็บหนาวจากสายลมที่พัดมาจากทะเล และความเย็นเยือบที่โชยอ่อนๆ มาจากเทือกเขา ทำให้เนื้อกายและหัวใจของเธอสั่นเทา

ทุกอย่างพร่าพรายจนไม่อาจแยกแยะ ความต้องการที่ถูกเติมเต็ม บดบังทุกสำนึกผิดชอบชั่วดี กามารมณ์อันร้อนเร่าล่อลวงทุกสตินึกคิด กระทั่งไม่หลงเหลือสิ่งใดนอกจากความกระสันซ่านที่ได้รับ ทั้งจางหมิงซานและฟางฉีหนิงต่างก็ปล่อยให้ความต้องการครอบงำตัวเอง กระทั่งไม่รับรู้เลยว่าภายในโถงถ ้ำ บัดนี้ดอกเหมยแดงแต่ละกระถาง กำลังดูดกลืนพลังมืดบางอย่างซึ่งล่องลอยออกจากกายของทั้งคู่