ดาวโรงเรียน Romane & Geschichten

นี่เป็นครั้งเเรกของฉันเลยที่มาทำอะไรเเบบนี้ ฉันมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตา โรงเรียนตั้งอยู่กลางหุบเขา โอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ ตัวของโรงเรียนเป็นอาคารเล็กๆ หลังเดียว มีเสาธงด้านหน้า ท่ามกลางลานสนามกว้างๆ มันโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติป่าไม้ อย่างที่คนเมืองหลวงอย่างฉันไม่เคยเ ห็น บ้านของชาวบ้าน ก็อยู่ถัดจากโรงเรียน เป็นกระท่อมเล็กๆ เรียงรายเป็นเเถวๆ

สองปีต่อมา @อังกฤษ “นี่ ๆ พอเลยนะยัยหนู มาหาน้าอาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ” ดารินทร์พูดห้ามเด็กน้อยวัยสองขวบที่กำลังวิ่งไปที่ของเล่นอีกเครื่องที่สนามเด็กเล่นของโรงเรียนพิเศษที่เด็กน้อยกำลังเรียนอยู่ โรงเรียนแห่งนี้เรียกง่าย ๆ ก็คือโรงเรียนเตรียมอนุบาลนั่นเอง ไม่ได้สอนจริ ง ๆ จัง ๆ แต่เป็นการสอนให้รู้จักเขาสังคมเบื้องต้น เป็นการปูพื้นก่อนลงสนามจริง และวันนี้ก็เป็นหน้าที่ของอาสาวอย่างดารินทร์ที่ต้องมารับหลานของตัวเอง เพราะเลิกงานไว “ฮิฮิ~”

โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนในเครือของตระกูลหยาง ที่พ่อของคิมหันต์สร้างขึ้นให้เขาเรียน เมื่อตอนอายุได้ 5ขวบ แน่นอนว่าชื่อโรงเรียนก็มาจากชื่อของเขา และมหาลัยที่เรียนอยู่ปัจจุบันก็เป็นชื่อของเขาเช่นกัน (KH ย่อมาจาก Kimhun) ทว่าตอนนี้ทั้งโรงเรียนและมหาลัยอยู่ในการดูแลของแม่เขา แต่ม หาลัยจะมีเขาเข้าไปดูแลบ้างในบางส่วน

ฉันที่อยู่ในลิฟต์กับมังกรพูดขึ้น " โรงเรียนนั่น " มังกรพูดขึ้นมา โรงเรียนนั่นคือโรงเรียนไหน " โรงเรียนที่เราเรียน ก็เป็นโรงเรียนของพ่อฉัน " มังกรหันหน้ามาบอกฉัน

เธอหมายถึงโรงเรียนขยายโอกาสในตัวอำเภอที่สอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงมัธยมปีที่ 3 “เป็นความคิดที่ดีเลย เราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอด” “นั้นมันอีก 2 ปีค่ะนายหัว เพลงยังเรียนไม่จบเลย”

“โรงเรียน ...มันคือสถานที่ให้ความรู้สำหรับผู้คน ข้าอยากลองเข้าเรียนดูจัง” เด็กสาวมองออกไปยังอาคารเรียนอาคารหนึ่ง เธอบ่นพึมพำพลางจินตนาการว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในชั้นเรียนร่วมกับเด็กคนอื่นๆ “บางทีแม่เราอาจจะช่วยได้นะ”

(แม่ครับ คุณยายบอกว่าปีหน้าผมจะได้ไปโรงเรียน) "ใช่ค่ะ ปีหน้าลูกชายตัวแสบของแม่ก็จะเข้าโรงเรียนแล้ว" "โรงเรียนคืออะไรคับ" (โรงเรียนคืออะไรครับ) "จะอธิบายว่ายังไงดีนะ โรงเรียนก็คือที่ที่เราไปศึกษาหาความรู้ค่ะ เหมือนแม่ตอนนี้ไงแม่ก็ไปโรงเรียนเหมือนกัน"

โรงเรียนวัด เจ้าหนูน้อยที่บิดากำลังเป็นกังวลห่วงว่าลูกชายตัวเล็กจะร้องไห้เพียงเพราะผู้เป็นพ่อมารับช้ากว่าเวลาเลิกเรียนไปมากโข ทว่าความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม เพราะเจ้าปืนไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ กลับกันดันแอบมาหาเพื่อนสนิท ข้ามรั้วจากโรงเรียนเตรียมอนุบาลมายังโรงเรียนวัดซึ่งต ั้งอยู่ติดกันเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น เจ้าปืนถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือของเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตามไปยังร้านขายขนมซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก

เจ้าเด็กน้อยทำหน้าใสซื่อ ไม่ได้รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย “เอ่อ...โรงเรียนก็เป็นที่ศึกษาหาความรู้ของเด็ก ๆ ยังไงล่ะ ที่นั่นมีเพื่อนเยอะมากเลยนะ แถมยังมีขนมให้หนูกินอีกต่างหาก มีสนามเด็กเล่น มีสนามฟุตบอล มีอีกหลายอย่างเลยล่ะ”

โรงเรียนของเธอเป็นโรงเรียนเอกชนที่สอนเด็กตั้งแต่ชั้นเตรียมอนุบาลไปจนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เด็กส่วนใหญ่ก็จะมาจากครอบครัวคนมีฐานะ การเรียนการสอนของที่นี่จะเน้นไปทางด้านภาษามากกว่า และช่วงปิดเทอมแบบนี้บรรดาผู้ปกครองจึงมักจะพาบุตรหลานของคนไปเที่ยวต่างประเ ทศ “มีนา ป้าถามอะไรหน่อยนะ” “ค่ะคุณป้า” “ถ้าหนูเรียนจบแล้วหนูจะไปทำงานที่โรงเรียนของเราหรืออยากจะลองไปสอบเป็นข้าราชการล่ะ” “มีนาจะไปทำงานเลยค่ะ”