ดาวโรงเรียน Novels & Stories

โจชัวถาม ลูน่ากลอกตาใส่โจชัว “โรงเรียนนี้มันแย่ตรงไหน?” แอนน์เป็นคนเลือกโรงเรียนให้นีล แม้ว่ามันจะไม่ใช่โรงเรียนชั้นสูงอะไร แต่ก็ไม่ได้แย่เสียทีเดียว เด็กที่เข้าเรียนโรงเรียนนี้มาจากครอบครัวธรรมดา ๆ เพราะแบบนั้นจึงไม่ค่อยมีเรื่องที่ไม่จำเป็นหรือกฎให้ต้องปฏิบัติตามเ ท่าไหร่นัก คุณครูก็ใจเย็นและเป็นมิตร พวกเขาไม่ได้สอนกีฬาหรู ๆ อย่างขี่ม้าหรือยิงธนู พวกเขาสร้างสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับการเรียนรู้ของเด็ก ๆ ขึ้นมาแทน จากความเห็นของลูน่า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

“พวกคุณต้องค้างกันที่นี่นะครับ เดี๋ยวผมจะไปพบครูใหญ่ที่บ้านพักครู และจะนำอาหารมื้อเย็นมาด้วยเลย” ที่นี่ตามที่ผู้ใหญ่บ้านหันมาบอกก็คือโรงเรียนสำหรับชนเผ่า ซึ่งเป็นเรือนไม้ต่อแบบหยาบๆ หรืออาจเรียกว่าต่อแบบตามมีตามเกิดก็ได้ เพราะไม้ทั้งท่อนแทบจะไม่ได้ไสหรือเลื่อยให้เป็นแผ่นขน าดเท่าๆ กัน อารัญจินตนาการถึงช่วงเวลาของการเรียนการสอนไม่ได้เลย เพราะที่นี่ห่างไกลภาพลักษณ์คำว่า ‘โรงเรียน’ ที่เขาเคยพบมาตลอดชีวิต ที่เห็นน่าจะเรียกว่าโรงเลี้ยงหมูจะถูกต้องกว่า

หวัดบ่อยนัก เพราะไข่มุกค่อนข้างจะประหยัดและเรียนหนัก และแล้วกลุ่มรถก็เริ่มชะลอความเร็วเมื่อเข้าถึงหมู่บ้านเล็กๆ ที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขา และรถของพี่โตกับพี่เป้ก็ขับนำเข้าไปในโรงเรียนประถมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่มีอาคารเรียนชั้นเดียว มีเสาธงตั้งอยู่หน้าอาคารเรียน พอ มองเข้าไปก็เห็นเด็กนักเรียนตัวเล็กบางคนใส่ชุดนักเรียนเต็มยศ บางคนใส่ชุดนักเรียนครึ่งท่อน คือใส่เสื้ออยู่บ้านกับกางเกงนักเรียนสีกากี วิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่

“หยุดเลย! ไม่ต้องเล่า ฉันกลัว คืนนี้ต้องนอนนี่อีกคืน ถ้ารู้มากมีหวังกลัวจนนอนไม่ได้แน่ๆ” วันนั้นทั้งวัน เราพากันเดินสำรวจในโรงเรียนที่ปาโก๋ทำงาน ทั้งโรงเรียนมีครูอยู่หกคน สอนคนละระดับชั้น ชั้นหนึ่งมีเด็ก 15-30 คน เป็นโรงเรียนเล็กๆที่น่าเอ็นดู เด็กๆ ก็น่ารักและเป็นมิ ตรดี

แสงไฟจากอาคารเรียนสลัวลงตามระยะทางที่เธอเดินเข้าไปในสวนหลังโรงเรียน บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมเบา ๆ กับใบไม้ไหวพลิ้ว กลิ่นดินและต้นไม้ชื้น ๆ ลอยจางในอากาศยามค่ำ ฝั่งตรงข้าม ลุงเดชเพิ่งเดินออกมาจากห้องพักยามเพื่อสูบบุหรี่หลังอาหารเย็น เขายืนพิงเสาไฟฟ้าเก่า ม องเห็นแสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาในโรงเรียนตอนดึกขนาดนี้ จึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

มุกกล่าวชวนเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน “จ้ะ” ขวัญรดาตอบรับ ภายในโรงอาหารของโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ดูแตกต่างจากโรงเรียนเก่าอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะเป็นอาหารที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อเพราะทุกอย่างได้รวมอยู่ในค่าเล่าเรียนแล้วทั้งหมด

"โรงเรียนอนุบาลดาริกาค่ะ" "อ้าวววเหรออ นั่นมันโรงเรียนของเพื่อนพี่นี่นา" "เหรอคะ โลกกลมจังเลยนะคะ" "ใช่ ปีหน้าพี่ก็จะพาลูกสาวไปเรียนที่นั่นเหมือนกัน"

�เธอขอให้ลูกชายของเธอไม่สร้างเรื่องปวดหัวให้เธอก็พอ โรงเรียนของดาวเหนือเป็นโรงเรียนเอกชนชื่อดังของจังหวัดราชบุรี มีหลักสูตรการสอนสามภาษา นั่นคือ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาจีน ถ้าดาวเหนือเรียนภาษาจีนและสามารถพูดได้ ลูกของเธอก็จะพูดได้ถึงสี่ภาษา

"นี่ก็ว่าใช่ มีคนใช้ขับรถคันใหญ่คันโตมารับมาส่งทุกวัน" "โรงเรียนเราก็ไม่ใช่โรงเรียนใหญ่โตอะไรนี่ ไหงลูกคุณหนูถึงได้เข้ามาเรียนได้ล่ะ" "ไม่รู้เหมือนกัน หรือจะเป็นคุณหนูตกอับหรือเปล่า"

“ฉันรู้สึกว่าฉันไม่อยากไปโรงเรียนไง ฉันอยากอยู่กับพ่อแม่ เพราะเวลาไปโรงเรียนมันเหมือนหนอนตัวเล็กในโลกใบใหญ่อะ” “พรืด ฮ่าๆ” “งื้อ ไอ้พวกบ้า พวกแกหยุดหัวเราะเลยนะ” “แล้วไอ้ดาทำไงกับแกนะ” “มันผลักฉันล้มแล้วก็บอกฉันว่า หยุดร้องซะ”