ดาวโรงเรียน นิยาย & เรื่องราว

"เราไม่ต้องการนังแพศยาในโรงเรียนของเรา" ไอริสมองไปรอบๆ ด้วยความสับสนอย่างสิ้นเชิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“หยุดเลย! ไม่ต้องเล่า ฉันกลัว คืนนี้ต้องนอนนี่อีกคืน ถ้ารู้มากมีหวังกลัวจนนอนไม่ได้แน่ๆ” วันนั้นทั้งวัน เราพากันเดินสำรวจในโรงเรียนที่ปาโก๋ทำงาน ทั้งโรงเรียนมีครูอยู่หกคน สอนคนละระดับชั้น ชั้นหนึ่งมีเด็ก 15-30 คน เป็นโรงเรียนเล็กๆที่น่าเอ็นดู เด็กๆ ก็น่ารักและเป็นมิ ตรดี

เช้าวันจันทร์ที่โรงเรียนมัธยมเอกชนศรีวิชัย อากาศร้อนแบบเดิม เสียงนักเรียนวิ่งเล่นในลานโล่งดังตั้งแต่ก่อนเข้าแถว พลอยใสเดินผ่านประตูโรงเรียนในชุดนักศึกษาฝึกสอนชุดเดิม เสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงยาวสีน้ำเงิน ผมยาวใบหน้ายังสวยหวานเหมือนวันที่เพิ่งมาถึง แต่ข้างในไม่เหม ือนเดิมแล้ว

“หรอจ๊ะหนูเรียนที่ไหนล่ะ” “ผมเรียนที่โรงเรียนประจำอำเภอครับ” โรงเรียนประจำอำเภอเป็นโรงเรียนเล็กๆ มีนักเรียนไม่เยอะเหมือนโรงเรียนประจำจังหวัดหรือโรงเรียนดังๆ ในเมือง ฉันกับเบลก็จบจากที่นั่นมาเหมือนกัน อ้าว

“มีสิเพคะ ที่โรงเรียนไม่ใช่แค่ต้องไปเรียนหนังสืออย่างเดียว แต่ไปทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อนๆ ด้วยเพคะ อีกทั้งที่โรงเรียนก็มีการสอนไอซ์เก็ตแล้วก็เต้นลีลาศแบบที่ฝ่าบาทชอบด้วยนะเพคะ นอกจากนี้ก็มีกีฬาหลายอย่างและมีกิจกรรมอีกมากมายที่โรงเรียนสอนด้วยเพคะ” “ชื่อโรงเรียนของพี่เค ียวโกะชื่อว่าอะไรเหรอ” นัยน์ตาของยูมิโกะมีความตื่นเต้นราวกับเจอเรื่องสนุกอย่างเห็นได้ชัด

รุ่งเช้าของวันใหม่ อัสนีต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงจำเป็นพามิรินไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลสายน้ำผึ้ง ชื่อเป็นโรงเรียนอนุบาลแต่ชั้นเรียนมีถึงประถมศึกษาปีที่หก มิรินแตกต่างจากพวกเขาตอนสมัยเด็ก ๆ คือ ได้เข้าโรงเรียน แต่พวกเขาเรียนแบบ Home School โรงเรียนอนุบาลสายน้ำผึ้งเพิ่งเป

ลูคัสกับฟีฟี่ช่วง Elementary school (วัยประถม) โรงเรียนพิเศษสำหรับบุคคลสำคัญภายในโลกที่จะเข้าเรียนได้ มหาเศรษฐีหลายคนต่างพาลูกหลานเข้ามาเรียนที่นี่ เพื่อคาดหวังทั้งการศึกษาและความสัมพันธ์ที่ดีกับเหล่าลูกหลานตระกูลต่าง ๆ ห้องเรียนจะถูกจัดอันดับตามคะแนนการศึกษา วันนี้เป็นการเปิดเทอ มใหม่ เพื่อนในห้องบางคนก็หายไป บางคนก็ยังต้องมาเจอกันหนึ่งปี แต่จะมีอยู่ 2 คน ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน แล้วยังเป็นคู่แข่งกันมาตลอด

หนุ่มน้อยตอบกลับสั้นห้วน ทั้งคู่เดินต่อเข้ามาในโรงเรียน พร้อมเหล่าผู้คนที่สวนไปมาอย่างหนาตา กลุ่มดาวท็อปโรงเรียนกับม้าหินอ่อนหน้าสวนน้ำตก เป็นที่ประจำที่ทุกเช้าจะเจอพวกเขาเปล่งประกายความเป็นดาวอยู่ตลอด สนามฟุตซอลเต็มไปด้วยนักเรียนที่เปียกโชกเหงื่อในยามแดดอ่อน กลุ่มนัก

มุกกล่าวชวนเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน “จ้ะ” ขวัญรดาตอบรับ ภายในโรงอาหารของโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ดูแตกต่างจากโรงเรียนเก่าอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะเป็นอาหารที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อเพราะทุกอย่างได้รวมอยู่ในค่าเล่าเรียนแล้วทั้งหมด

"โรงเรียนอนุบาลดาริกาค่ะ" "อ้าวววเหรออ นั่นมันโรงเรียนของเพื่อนพี่นี่นา" "เหรอคะ โลกกลมจังเลยนะคะ" "ใช่ ปีหน้าพี่ก็จะพาลูกสาวไปเรียนที่นั่นเหมือนกัน"