ทะลุมิติ Novels & Stories

ธาตุมิติ ควบคุมช่องว่างอวกาศและการเคลื่อนที่ เปิดประตูมิติพาศัตรูไปที่อื่น ⏳ 4. ธาตุเวลา บิดเบือนกาลเวลา ทำให้ศัตรูช้าลงหรือเร่งความเร็วตัวเอง

ดาอิพึมพำเสียงสั่น นาฬิกาอาคมของเธอส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขระยะทางหายไป เหลือเพียงสัญลักษณ์ปีศาจที่กระพริบไม่หยุด "ไม่ใช่แค่นั้นดาอิ...ดูนั่นสิ!" ไดชิชี้ไปยังจุดศูนย์กลางของแท่นบูชา เบื้องบนแท่นบูชา ที่ซึ่งควันสีดำทะมึนกำลังพวยพุ่งขึ้นไป มี รอยแยกข นาดใหญ่ในอากาศ กำลังปรากฏขึ้น รอยแยกนั้นเปล่งแสงสีม่วงดำ บิดเบี้ยวราวกับภาพลวงตา และมีเสียงกระซิบที่ไม่ใช่ภาษามนุษย์เล็ดลอดออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างต่อเนื่อง "รอยแยกมิติ!" ดาอิร้องขึ้นด้วยความตกใจ "พวกมันกำลังจะเปิดประตู!"

มหาศาลที่ไหลผ่านหน้าต่างระบบที่กะพริบเป็นสีรุ้งพร่ามัว [ ภารกิจสุดท้าย: 'การประคองสติเหนือสองมิติ' ] [ เงื่อนไข: โฮสต์ต้องรักษาสมดุลของพลังงานในร่างกาย เพื่อไม่ให้รอยแยกมิติดึงตัวอ่อนกลับไปยังโลกอนาคต ]

ชายหนุ่มทำตาโต “คุณเป็นโปรแกรมเมอร์เหรอ ทำไมถึงได้ทะลุมิติมาล่ะ” “ฉันมาเพื่อทดสอบการใช้ระบบค่ะ ครั้งก่อนมีคนทะลุมิติมาแล้วเกิดปัญหาทำให้ต้องติดอยู่ในอดีตนานเกินไป ทางบริษัทเลยอยากปรับปรุงให้บรรลุเป้าหมายได้ง่ายขึ้นหน่อย ก่อนหน้านี้ระบบมีแค่ให้หาทางเอาของออก จากซุปเปอร์มาร์เก็ตไปขายให้ครบหนึ่งล้านตำลึง แต่ตอนนี้เพิ่มทั้งคะแนนความซาบซึ้ง และการทำสัญญาการค้าให้”

บทที่ 4 สามีที่ฉันเก็บได้ในยุค 70 ‘ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาแล้ว คงไม่มีตัวเลือกอะไรให้อีกสินะ และต่อให้อยากจะกลับไปก็คงกลับไปไม่ได้แล้ว การที่ฉันทะลุมิติมาที่นี่ได้ นั่นก็คงหมายความว่า... ฉันได้ตายไปแล้ว’ จี้อู๋เจินคิดอย่างคนปลงตก

“ฮื่อ…นี่เราทะลุมิติมาเหรอเนี่ย แต่ว่าจะต้องมาเป็นเมียโจรเนี่ยนะ ปกติเขาทะลุมาก็เป็นนางเอกหรือไม่ก็นางร้ายกลายเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงเป็นเมียโจรไปได้ ฮื่อ…” ฟางเซี่ยนเซี่ยนกระจองอแง ชายหนุ่มสิ้นความอดทน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นกระแทกถ้วยชาเสียงดังปั ง ฟางเซี่ยนเซี่ยนสะดุ้งโหยง

“ค่ะ” “ส่วนพลอยสีแดง อันนี้พิเศษมาก เพราะฉันสร้างโพรงมิติให้เธอดึงสิ่งที่ต้องการโดยเชื่อมต่อกับห้างสรรพสินค้ามากมายในโลกใบนี้ทำให้เธอสามารถเลือกและหยิบทุกสิ่งที่ต้องการได้ ภายในกลไกจะสร้างสิ่งที่เธอต้องการออกมาให้ใหม่โดยต้องใช้เวลาแล้วแต่ว่าสิ่งที่เธอเลือกเป็นอะไร ห ากเป็นพวกอาหารของกิน เนื้อสัตว์ ผลไม้ พืชผักก็ไม่เกินยี่สิบนาที ถ้าพวกข้าวของเครื่องใช้ก็ขึ้นอยู่กับขนาดและความซับซ้อนในการสร้าง อันนี้เธอต้องลองดูเองอีกทีนะ”

วินที่ตื่นขึ้นมาก็พบกลับความจริงคือตนเองตาย แต่ตื่นมาอยู่ในร่างของใครก็ไม่รู้ที่ไม่รู้จัก แถมความทรงจำสื่อไปทางยุคโบราณ…หรือว่าจะทะลุมิติมา สามวันผ่านมาวินใช้ชีวิตในร่างของอู๋ซั่วหยางทำให้รู้ว่าสิ่งที่คิดคือความจริง คือตนเองทะลุมิติมาจริง ๆ แถมมาอยู่ในครอบครัวใจร้าย มีแม่เลี้ยงใจร้ายอีกตั้งหลาย แถมน้องชาย น้องสาวขี้อิจฉา แถมเป็นตัวตลกในหมู่บ้านเพราะอัปลักษณ์ สกปรก ทั้งที่ความจริงไม่ใช่แบบนั้น แต่ต้องปกปิดตามคำสั่งของแม่เลี้ยงคงเพราะกลัวจะเด่นเกินลูกของนาง

จางลี่รับรู้ถึงสิ่งที่มองเห็นขณะนี้ มันเป็นสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคนพูดได้ แต่พอหลังจากอาการปวดหัวหายเป็นปลิดทิ้ง จางลี่ก็รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนี้คืออะไร “มิติเหรอ” พลังมิติที่สามารถนำของที่ต้องการออกมาใช้ได้อย่างไม่มีจำกัดตามความต้องการของผู้ใช้

เมื่อการเดินทางผ่านมิติแห่งกาลเวลาจบลง เด็กหญิงผู้สืบทอดพบว่าตนเองไม่ได้อยู่บนโลก ไม่ได้อยู่ในสวรรค์ แต่เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลาง "ความว่างเปล่าที่เปี่ยมด้วยความหมาย" (The Void of Infinite Potential) มันคือมิติที่แปด ประตูที่เธอเพิ่งผ่านเข้ามานั้นได้ปิดตัวลงอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความเ งียบที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัส ที่นี่ไม่มีรูปร่าง ไม่มีสีสัน ไม่มีอดีตหรืออนาคต มีเพียง "กระแสแห่งความเป็นไปได้" ที่ไหลวนราวกับละอองดาวที่ไร้จุดหมาย