Romans & histoires ทะลุมิติข้ามกาลเวลา

ค่ำคืนสุดท้ายของจางเย่วชิง นางกระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยศรัทธาอันแรงกล้าต่อฟ้าดิน ขอให้ดวงจิตของนางที่อยู่ในต่างโลก เข้ามาใช้ชีวิตต่อจากนางในดินแดนแห่งนี้ ซึ่งประจวบเหมาะกับเวลาชีวิตของศาสตราจารย์จางเย่วชิงได้หมดสิ้นลง เรื่องราวของการทะลุมิติจึงได้เกิดขึ้นอย่างน่า เหลือเชื่อ “ข้า…ข้าจะต้องทำเยี่ยงไร ความผิดบาปในครั้งนี้จึงจะถูกสะสาง” ชินอ๋องเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขากำลังจะอดกลั้นน้ำตาลูกผู้ชายไม่ไหวอีกต่อไป

่งตัวมณีเองนั้นก็รู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อยเพราะนั่นมันคือสัญญาณว่าช่วงของห้วงแห่งกาลเวลานั้นมันกำลังจะเปิดออกเพื่อพาเด็กหนุ่มคนนั้นไปยังอีกห้วงแห่งกาลเวลาอีกที่นึงนั่นเองตอนนี้มณีนั้นเริ่มมั่นใจว่าปุณภัทรนั้นอาจจะได้ข้ามห้วงแห่งกาลเวลานั้นเพื่อไปพบเจอกับ ”เทียดอิน” ของเธอแล้วอย่างแน่นอน

เธอรีบกลับขึ้นรถทันที แม้จะนิ่งแค่ไหน ผ่านเหตุการณ์ต่างๆมาตั้งมากมาย ครั้งนี้เธอยอมรับว่าเธอตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ เธอทดลองเรียกข้าวผัดเข้าออกอีกหลายครั้ง เธอลองเอาสิ่งของต่างๆรอบตัวที่พอจะหาได้ใส่เข้าไปปรากฎว่ามันเข้าไปได้และออกมาได้จริงๆตามที่เธอนึก เ มื่อถึงคอนโดเธอทบทวนคำพูดของคุณยายเจ้าของกำไล ที่บอกว่าเธอมีเวลาแค่สามวัน เธอจะต้องตายหรือทะลุมิติตามพล็อตนิยายที่เคยอ่าน แม้จะไม่มีเวลาว่างจนอ่านนิยายเหมือนคนทั่วไปแต่ก็ยังมีนิยายพวกนี้ติดห้องไว้

กาศ และมีโครงการใหม่เกี่ยวกับการข้ามมิติเวลา เธอก็มุ่งมั่นตั้งใจเข้ามาเป็นอาสาสมัครโดยมีเงื่อนไขว่าทางบริษัทต้องส่งเสียเธอเรียนจนจบในระดับปริญญาเอก ส่วนเรื่องคุณสมบัติและการสัมภาษณ์นั้นกว่าเธอจะผ่านมาได้ก็ไม่ง่ายนัก เพราะมีคนจำนวนไม่น้อยมาขอสมัครเพื่อแย่งสิทธิ์เหล ่านี้ เพราะแม้นการข้ามมิติจะเสี่ยงแต่ก็คุ้มค่าและเป็นความใฝ่ฝันสูงสุดของใครหลายๆคนเช่นตัวเธอเอง

หลีเหว่ยนิ่งคิดอะไรคนเดียวอยู่อีกพักใหญ่ จากนั้นจึงโทรเรียกเหรินลี่หยางคนสนิทให้ขึ้นมาพบเขาพร้อมกับสั่งการอะไรบางอย่างให้ลี่หยางไปจัดการอย่างเร่งด่วน ‘ปักกิ่งปี ค.ศ.1982 งั้นเหรอ นี่เราย้อนกลับมาเกิดในร่างใหม่เมื่อสี่สิบกว่าปีก่อนเนี่ยนะ น่าเหลือเชื่อจริงๆ บ้านเมืองยังไม่ขย ายเติบโตแออัดมากนัก รถรายังคงไม่เยอะเท่ากับช่วงเวลาที่เธอจากมา ดีมากเลย..เธอน่าจะทำอะไรได้อีกเยอะแยะเชียวล่ะ’ ลู่หลินคิดอย่างพอใจที่เธอมีโอกาสเป็นครั้งที่สองได้มาเกิดใหม่ในร่างของเสิ่นลู่หลิน หลังจากนี้เธอจะคิดทำเพื่ออนาคตของตัวเองและครอบครัวให้ดีเลยทีเดียว

ในขณะเดียวกัน มิติแห่งกาลเวลาพลันเกิดซ้อนทับขึ้นมาโดยพลัน ห้วงเวลาในยุคปัจจุบันซึ่งกำลังจุดดอกไฟหนึ่งแสนนัดในงานเทศกาลชีซีอยู่ในขณะนั้นยังคงดำเนินต่อไปในโลกของอนาคต เสียงดอกไม้ไฟดังกระหึ่มกึกก้องดังแว่วเข้าหูของมี่อิง ปัง!ปัง!ปัง! เสียงกระหึ่มกึกก้องประห นึ่งฟ้าคำรามลั่นแทรกทะลุมิติเข้ามาในกาลเวลาแห่งอดีต พร้อมร่างระหงของจ้าวมี่อิงเลือนหายไปจากโลกอดีตทันที พร้อมเสียงกระโดดจากหลังคารถม้ามาหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้า ผ้าม่านผืนใหญ่ที่กำลังปิดในขณะนั้นถูกแม่ทัพรูปงามเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ใจจริงอยากจะกระโดดขึ้นต้นไม้ไปนั่งฟังใกล้ๆ ด้วยซ้ำ “ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าย้อนอดีตมาได้อย่างไร ถึงขั้นข้ามชาติข้ามภพทะลุมิติมาอยู่ในห้วงเวลานี้ได้”

กู้เวลา ที่ถูกปีศาจบิดเบือนไป" คุณปู่เสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าเวลาถูกบิดเบือน ผู้คนจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ อนาคตจะไม่มีอยู่จริง นั่นคือสิ่งที่ปีศาจเงาพยายามทำ ทวดของทวดของเราได้สร้าง มิติหลบภัย เล็กๆ ขึ้นมา เพื่อซ่อนสิ่งสำคัญและผู้ค นที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ ท่านยังสามารถ ย้อนเวลา ได้ชั่วคราว เพื่อแก้ไขความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ หรือเพื่อรวบรวมข้อมูลที่จำเป็นในการต่อสู้"

ขนมเค้กแอบบึนปากใส่ระหว่างที่รถกำลังแล่นอยู่ในอุโมงค์ทางลอด นัยน์ตาคมเหลือบมองเสี้ยวหน้าของคนนั่งข้างๆ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ว่าตั้งแต่เอวาผ่านความตายมาได้ เธอกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เอวาเอาแต่พึ่งพิงมรดกของแม่ที่เสียไป ไม่ทำงานทำการ แต่งตัวแล ะปาร์ตี้อยู่ทุกวัน

^<>^ มัสยายิ้มทั้งน้ำตา หลุดเสียงหัวเราะกับความคิดของเพื่อนรัก “นรกสวรรค์บ้าอะไรล่ะแก! ฟังฉันนะตาก...พวกเรายังไม่ตายย่ะ! แต่พวกเราน่ะ ทะลุมิติข้ามภพข้ามชาติย้อนเวลากลับมาอดีตเมื่อห้าร้อยกว่าปีก่อนในยุค ‘ราชวงศ์หมิง’ ของประเทศจีนนะ” “ห๊ะ!!! ราชวงศ์หมิง?!” กล้วยตากตก ใจอ้าปากค้าง “แกเรียนเอกโบราณคดีจนสมองเพี้ยนไปแล้วรึไงมัส! ย้อนเวลาข้ามทวีปจากแม่น้ำเจ้าพระยามาโผล่เมืองจีนเนี่ยนะ?! สายการบินไหนเค้ารับส่งผู้โดยสารแบบนี้กันวะ”