ทะลุมิติไปเปลี่ยนชะตาตัวเองในชาติก่อน Novels & Stories

รวมไปถึงความทรงจำของตัวเธอในมิตินี้ด้วยซึ่งก็คือหลิวซู่ซู่ซึ่งเธอที่เป็นเจ้าของร่างในชาตินี้ได้ตายลงไปแล้วโดยไม่มีใครรู้ คงเพราะเกิดความผิดพลาดอะไรสักอย่างจึงทำให้เธอ มาเขาร่างของตัวเองในอีกมิติหนึ่งแทนที่จะกลับไปยังร่างที่มิติเดิมของตัวเอง ครั้งแรกเ� �อคิดว่าตัวเองอาจจะย้อนเวลากลับมาในอดีตเหมือนในซีรี่ส์ที่เธอเคยดูอยู่บ้าง แต่มันกับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด

เมื่อลิโป้พูดจบ เจ้าปีศาจก็กลายร่างกลับเป็นแขนซ้ายเหมือนเดิม มีประตูมิติถูกเปิดขึ้นมา แขนลอยเข้าไปในประตูนั่น และเสียงของอนันดังขึ้นมา “ลิโป้ เจ้าเก่งมาก ที่รับมือเราได้ แต่คราวหน้าเจ้าไม่รอดแน่” แขนซ้ายหายเข้าไปในประตูมิติ ทุกคนตกตะลึงแม้แต่วีโต้เองก็รู้สึกต� �งเครียดไปด้วย ลิโป้ดึงทวนขึ้นมาและชูขึ้นฟ้าประกาศก้อง

หากสาเหตุครั้งนี้คือเธอที่ทำให้ไห่ฮวนต้องบาดเจ็บเพราะเฟิ่งหลุนไม่พอใจเขา ในชาติก่อนก็คงจะเป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน เธอยังคงรู้สึกปวดใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ชาติก่อนไห่ฮวนบาดเจ็บก็หายไปเลยส่งมาเพียงแค่จดหมายเป็นไปได้ว่าเขากลับไปหาพ่อแม่ของตัวเอง “คุณคะถือโอกา สนี้กลับไปเยี่ยมพ่อแม่ของคุณเถอะ”

หลินฟางร้องไห้อ้อนวอนแต่เสียงทุ้มแหบนั้นกลับพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยน “อดีตสามารถแก้ไขและเปลี่ยนแปลงได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ตัวของเจ้าเอง” “แก้ไขเหรอ...แก้ไขอย่างไร?” “ไปได้แล้ว!” “เดี๋ยวสิ! บอกฉันมาก่อน…”

“จิตใจเข้มแข็งขึ้นแบบนี้ กลับไปก็คงมีใจสู้ต่อไปได้ เอาล่ะ! ก่อนจะพูดถึงตอนนั้น เจ้าต้องผ่านตอนนี้ไปให้ได้ก่อน เปลี่ียนคำแทนตัวได้แล้ว” ต้องข้ากับเจ้าแล้วเหรอ ในใจก็คิดไม่ได้แล้วสินะ “เปลี่ยนก็เปลี่ยน แล้วฉัน…แล้วข้าต้องกลับไปบรรพตผกาใช่ไหม…เอ๊ย! ใช่หรือไม่”

นางพึ่งตระหนักได้ในช่วงหนึ่งเดือนที่ติดอยู่ในร่างนี้ว่าความตายนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถไขว่คว้าได้ตามใจชอบ ไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้ง สุดท้ายผลลัพธ์ก็คือการย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้นเดิมเสมอ หากลองมองย้อนไปแล้วก็น่าขันสิ้นดี ในชาติก่อน ๆ แม้นางจะพยายามดิ้นรนมีชีวิตเพียงใด สุดท้ายกลับถูกกำหนดให้ตายอย่างน่าอนาถเสมอ ทว่าชาตินี้ที่นางไม่ต้องการมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว.. นางกลับตายไม่ได้เสียอย่างนั้น

เป็นครั้งแรกที่คำแก้วรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาตัวเอง แววตาของเธอดูเศร้าลงเล็กน้อย ก่อนที่คนใกล้ชิดจะสัมผัสความเปลี่ยนไปของเธอได้คำแก้วจึงรีบบอกออกไป “เราไปขุดมันทางโน้นกันดีกว่า” คำแก้วชี้มือไปอีกทางที่คิดว่าสนธยาจะไม่เดินไป เธอไม่อยากเห็นเขาสนิทชิดเชื้อ หรือคุยกับหญิงอื่น มันรู้สึกหน่วงในอกชอบกล ไม่เข้าใจความรู้สึกที่ตัวเองเป็นมันคืออะไร

บทเรียนจากการทะลุมิติสองครั้งทำให้จ้าวเจียอิงเข้มแข็งขึ้น นางจะไม่ยอมเป็นฝ่ายยอมรับความไม่ยุติธรรมเช่นนี้อีก เมื่อนางมีโอกาสได้มีชีวิตใหม่จะขอเลือกความสุขของตัวเองมากกว่าเป็นฝ่ายถูกเลือก ถึงนางจะเคยรักใคร่คนอื่นจนไม่เหลือความเป็นตัวเองแต่ทว่าพวกเขาก็ไม่มีใครปกป้องห รือยอมเสียสละเพื่อนางเหมือนที่นางทำเพื่อเขาสักคน เฉกเช่นชาติแรกที่นางยังไม่เคยทะลุมิติ นางมีความสุขกับชีวิตโสดในครอบครัวอบอุ่นแม้ไม่เคยมีคนรักแต่ก็มีมิตรแท้ ลูกหลานรายล้อมจนสิ้นอายุขัย ชาตินี้ก็เช่นเดียวกันนางอยากมีความสุขสงบเหมือนครานั้นอีกครั้ง

ไม่จริง ไม่มีทาง! ตนเองเป็นถึงสตรีผู้ถูกลิขิตจากสวรรค์ ในเมื่อตนเองทะลุมิติข้ามภพมา นั่นก็หมายความว่าโลกนี้กำลังรอให้ตนเข้ามาเปลี่ยนแปลง ไม่มีทางมีผู้ใดเป็นเหมือนกับตนเองเด็ดขาด

หรือว่าโลกใบนี้มันกำลังเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมางั้นรึ? ความหนาวเยือกแล่นจับขั้วหัวใจของเขา นี่ไม่ใช่แค่การทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเขียนอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเข้ามาอยู่ในเรื่องราวที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปจากต้นฉบับอย่างน่าสะพรึงกลัว