ทะลุมิติไปเปลี่ยนชะตาตัวเองในชาติก่อน Novels & Stories

่อนตามอัธยาศัยต่อไปได้ ส่วนตัวของเธอเองก็กำลังนั่งไขว่ห้าง จิบชาที่สาวใช้นำมามอบให้ พร้อมหาหนทางใหม่วางแผนการเอาตัวรอดในการใช้ชีวิตต่อไปโดยมีอีตาอ๋องบ้าหน้าเหม็นผู้นี้ที่ทำตัวราวกับเป็นเจ้ากรรมนายเวรเธอมาราวแปดแสนล้านภพแปดแสนล้านชาติอยู่ด้วยสีหน้าท่าทางอันครุ่ นคิด

ลู่ฟางหนิงพึมพำกับตนเอง แม้ว่ายามนี้นางสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตนเองกับโจวหยางเทียนได้แล้ว ทว่านางยังไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยโจวหยางอวี้ให้รอดพ้นจากจุบจบอันน่าอนาถเช่นนั้นได้อย่างไร เพราะนางเองก็ยังไม่รู้เช่นกันว่าเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน นางจะสามารถเปลี่ยนแ

แต่ว่าเหตุใด หวังห่าวเทียนถึงได้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปด้วยเล่า ชาติก่อนเป็นนางที่พยายามพาตนเองไปอยู่ต่อหน้าเขา เขาก็พยายามหนีหน้านางสุดชีวิต แต่ไฉนชาตินี้ถึงกลับมาถามหานางได้ ‘บางทีชะตาอาจจะเล่นตลก คิดหาทางให้ข้าพบจุดจบเหมือนเดิมให้ได้--ไม่มีวัน ข้าจะต้องตัดโอกาสไม่ให้ เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยอีก’

จริงสิ ดูเหมือนเป็นช่วงที่นางฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงแม่น้ำ ซูหวั่นเปลี่ยนไปตั้งแต่พวกนางกลับมาจากบ้านของซูยวี้ นางกลายเป็นคนที่มีความกล้าหาญมากขึ้น ทำอะไรได้สงบขึ้น สมองมีความยืดหยุ่นและมีไหวพริบมากขึ้น นางไม่ได้อ่อนปวกเปียกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป และรู้แค่ ว่าต้องทำอะไรตามที่บอกเท่านั้น

ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้’ ‘แล้วทำไม... ถึงไม่เป็นไปตามที่เขาเคยเขียนเอาไว้’ ‘หรือเป็นเพราะตัวเขา...ที่ทะลุมิติเข้ามาทุกอย่างที่นี่ถึงได้เปลี่ยนไป’

หยางเทียนหรงมองดูเด็กน้อยที่มีชื่อเหมือนกับตนเองแต่แต่งกายราวกับอยู่ในยุคโบราณ อีกทั้งยังมีใบหน้าคล้ายคลึงตนเองในตอนเด็กอีก ด้วยความสงสารตนจึงก่นด่าหญิงชราใจร้ายไม่หยุด เขาไม่คิดว่าการที่ตนเองหมดอายุขัยในโลกเดิมด้วยโรคร้ายอย่างมะเร็งปอดระยะสุดท้าย สิ่งที่คิดคือ ตนอาจ จะต้องไปชดใช้กรรมในนรกสักแห่งหรือไม่ก็ไปเกิดใหม่เป็นสุนัขไม่ก็เดรัจฉานสักตัวในโลกใหม่ ไม่ใช่ถูกดึงวิญญาณมาโผล่ยุคโบราณแบบนี้

"ใช่ เจ้าไม่ได้ขอ..แต่เจ้ามีส่วนในการเปลี่ยนแปลงชะตากรรม ไอ้มนุษย์ขี้โรคนั้นในชาติภพก่อนต้องตาย..ในภพชาตินี้ย่อมมีตัวตายแทน" "นั่นก็หมายความว่า..เจ้าในภพชาติที่แล้ว..ที่ต้องตาย..อยากรอดในชาตินี้..ก็ต้องหาตัวตายแทน" เสียงเหี้ยมเกรียมเยาะหยัน เนื้อความพาคนตัวเล็กเย็นไปทั้งแกนสัน กระดูก

้าภาวนาให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อเพราะมีหลายอย่างที่เธอยังไม่ได้ทำด้วยซ้ำ แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นใจเมื่อชีพจรของเธอดับลง แต่แล้วเมื่อเธอลืมตากลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในโลงศพและผู้คนที่เธอไม่คุ้นหน้าคุ้นตาด้วยซ้ำ เธอกวาดสายตาจ้องมองทุกคนเชื่องช้าก่อนที่ภาพความทรง

จะไปคิดว่าฉันจะทะลุมิติไปเป็นฮูหยินที่ต้องพบชะตากรรมที่ต้องตาย ฉันเลยคิดจะเปลี่ยนแปลงบททุกอย่างในนิยาย ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งฉันได้หลงรักท่านแม่ทัพจริง ๆ แต่โชคชะตากลับกลั่นแกล้งให้ฉันกลับมาที่นี่ หลับมายังมิติของตัวเอง” ดวงตาของหลี่มี่เริ่มเอ่อด้วยน้ำใส ๆ แต่เธอไ ด้รีบเช็ดเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็น

ดวงตาที่ปิดไว้ก่อนหน้าของเซี่ยซือซือ ลืมขึ้นหลังจากค้นพบว่า ตัวเองได้ทะลุมิติมายังอดีตอันไกลโพ้นแล้วจริง ๆ หลังจากหลับตาลืมตาอยู่หลายหน เรียบเรียงความคิดที่ไหลเข้ามาไม่ยอมหยุด เมื่อค่อย ๆ จัดการกับมันได้ ความเจ็บปวดที่ศีรษะก่อนหน้าจึงบางเบาลง และมองเหตุการณ์ตรงหน้า