ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง Novels & Stories

ทั้ง ๆ ที่เป็นวันมงคลยิ่งแต่ก็ต้องอวยพรพร้อมด้วยน้ำตา มีทั้งความสุขและความเสียใจเล็กน้อย ดีใจที่บุตรสาวได้แต่งงานมีครอบครัว แต่ก็มิอาจห้ามมิให้เสียใจไม่ได้เมื่อผู้ที่เคยอยู่ร่วมกัน เห็นกันทุกวัน ในภายหน้าไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้อีก

คำพูดนั้นฟังดูใจร้ายแต่มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นแรง ฉันร้องไห้สะอื้นในวงอขนแกร่งนานจนหมดแรง มันเหมือนน้ำตาหยดสุดท้ายที่จะไหลออกมาให้กับคำว่าครอบครัวแย่ๆ กลางดึก

เควนตินตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ เขายอมรับไม่ได้ว่าลูกชายคนโตของเขาก็เสียชีวิตไปด้วยเหมือนกัน เขาพยายามอย่างมากเพื่อฟื้นตัวจากการตายของไทเรล หัวใจของเขาเพิ่งรู้สึกดีขึ้นเอง เขาไม่คิดมาก่อนว่าลูกชายคนโตของเขาก็จะเสียชีวิตด้วย เช่นกัน ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากตระกูลฮันท์มีสีหน้าเศร้าโศกขณะที่เขาก้าวออกมาและพูดว่า “นายท่าน ตอนนี้ทุกคนออกมาหมดแล้ว ค่ายกลและบาเรียแสงก็หายไปแล้วเหมือนกัน นายน้อยคง…”

สามีไม่รักข้า และไม่สนใจแม้กระทั่งบุตรชายที่ข้าเอาชีวิตเข้าแลกเบ่งคลอดออกมา เพื่อหลบหน้าข้า เขาจึงอาสาออกรบอย่างไม่ลังเล ต่อมาเขากลับมาจากสนามรบ พร้อมกับพาสตรีในดวงใจที่เฝ้าคะนึงหากลับมาด้วย เพื่อจะได้ตบแต่งนางเข้าจวน สามีถึงกับวางกู่ลืมเศร้าใส่ข้า ก่อนถึงวันมงคลสมรส บุรุษที่เย็นชามาตลอดยิ้มแย้มพลางอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมแขน บุตรชายวิ่งกลับมาหาข้าด้วยความปีติ “ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือขอรับ?” ข้าย่อตัวลงรวบบุตรชายวัยห้าขวบมากอดไว้ในอก นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความร้าวราน “ท่านแม่ทัพเซียวจะแต่งงานแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นภาระของเขา พวกเราต้องไปแล้วล่ะ”

ตอนที่พยาบาลดึงเข็มบนหลังมือของผมออก ในสายตาเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ "คุณสวี่คะ หัวใจที่จับคู่ตรงกับคุณถูกประธานสวี่เอาไปแล้ว เห็นว่า...ส่งไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นเจ็ดค่ะ น่าเสียดายจัง การเตรียมตัวก่อนผ่าตัดของคุณสูญเปล่าหมดเลย" ชั้นเจ็ดเป็นที่พักรักษาตัวของเสิ่นมู่ไป๋ เขาคือเด็กหนุ่มอ่อนแอที่พี่สาวผมพากลับมา เมื่อสิบนาทีก่อน เสิ่นมู่ไป๋เกิดแน่นหน้าอกกะทันหัน แม่ของผมที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับร้องไห้ฟูมฟายอย่างร้อนใจ พ่อผมที่เป็นคนสุขุมพูดน้อยกลับตบโต๊ะต่อหน้าแพทย์เฉพาะทางทั้งโรงพยาบาล ยกหัวใจต่อชีวิตที่ผมรอมาสามปีเต็ม หัวใจที่เดิมทีมันควรถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดของผมไปให้เสิ่นมู่ไป๋แล้ว ผมรีบรีบเดินไปที่ปลายทางเดิน แต่ไฟสีเขียวของห้องผ่าตัดกลับเพิ่งจะสว่างขึ้น ผมกุมหน้าอกที่ปวดแปลบ แล้ว

"เธอไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รู้สึกเสียใจกับความโชคร้ายของหยางหยาง เสี่ยวเฟยด่าครอบครอบครัวเริ่นเเกือบครึงชั่วโมง" เพื่อนและครอบครัวสามีของน้องสาวเธอให้การสนับสนุนมากกว่าสามีของเธอและครอบครัวของเขาเอง และนั่นทำให้ไห่หลิงยิ่งรู้สึกเสียใจ เธอเสียใจที่หน้ามืดตามัวไปแ ต่งงานกับโจวหงหลิน ไอ้คนสารเลว

ทุกคนตกใจเมื่อเห็น "ทำไมมันถึงแย่ลงหลังจากใช้จินจือล่ะ?" สมาชิกในครอบครัวเสียศูนย์อย่างสิ้นเชิง พวกเขารีบไปข้างหน้าและคว้าปกคอเสื้อของอีกฝ่าย

"ทำไมถึงไม่รีบตาย ๆ ไปซะทีนะ? ให้กำเนิดลูกสาวพรรค์นั้นอย่างเยี่ยเจาเจาออกมาได้ แม่มันก็คงไม่ใช่คนดีอะไรหรอก น่าจะตายไปตั้งนานแล้ว!" "ครอบครัวของหย่าซินช่างน่าสงสารเหลือเกิน โดนนังเยี่ยเจาเจาสารเลวคนนี้ตามราวีทำลายจนพังพินาศไปหมดแล้ว!" "..."

เกิดใหม่มาสิบแปดครั้ง ฉันก็ถูกวิถีสวรรค์บังคับลบบัญชีทิ้งทุกครั้ง เพราะความเป็น “คนเฉยชา” ระดับสิบ เฉยชาเสียจนไม่มีความอยากจะมีชีวิตอยู่เลย ครั้งที่สิบเก้า นางเมิ่งผอหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้ฉันกินน้ำแกง พญายมชี้หน้าด่า “ครั้งนี้ข้าให้พ่อแท้ ๆ เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แถมพี่ชายประธานจอมเผด็จการอีกสามคน! ถ้าขืนกล้าตายอีกละก็ ข้าจะจับโยนลงนรกขุมที่สิบแปด!” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ตอนอายุสิบขวบ ฉันเจอเหตุการณ์ปล้นธนาคาร โจรใช้ปืนจ่อหัวตัวประกัน ฉันยื่นหน้าผากไปจ่อปลายกระบอกปืนอย่างตื่นเต้น “จะเอาชีวิตเหรอ รบกวนลงมือเร็วหน่อย ฉันรีบไปเกิดใหม่” โจรตกใจจนปืนร่วงหล่นลงพื้น ร้องขอความเมตตาอย่างสติแตก “ลุงตำรวจรีบจับผมที เด็กนี่ปั่นประสาทผม!” ตอนอายุสิบแปด ในที่

คราวนี้นางเงียบไปครู่หนึ่ง “เสียใจเพคะ” “เสียใจที่พวกเขาถูกลงโทษ?” “เสียใจที่คนในครอบครัวเลือกทำสิ่งที่ทำให้ตระกูลเดินมาถึงจุดนั้น” คำตอบดีมากอีกแล้ว