ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง Novels & Stories

สมาชิกในครอบครัวจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับตลอดกาล นับเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ไม่มีใครชอบการจากลา โดยเฉพาะการจากลาอย่างไม่มีวันหวนกลับ “ฮึกฮืออ” อันดาร้องไห้โฮในอ้อมกอดของรามิล เขาเข้าใจครอบครัวของอันดา การสูญเสียมันเจ็บปวดมาก ถึงไม่เคยเกิดกับตัวเองโดยตรง แต่ก็เข้าใจว ่ามันเจ็บปวดและบีบใจมากแค่ไหน

กรีนเห็นภาพครอบครัวของตัวเองในโลกมนุษย์ที่กำลังยืนอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแคมป์ที่ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อรองรับผู้ที่สูญเสียจากเหตุการณ์บางอย่าง พวกเขายืนอยู่ข้างกัน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความเสียใจ คำพูดบางอย่างหลุดออกจากปากของแม่

ในขณะที่คนเป็นลูกตัวสั่นเล็กน้อย สำหรับบ้านอื่นภาพนี้คงเห็นเจนตา..แต่สำหรับครอบครัวเธอ..ที่เคยสูญเสียหัวหน้าครอบครัว..มันเป็นภาพที่ชวนซาบซึ้งเกินจะบรรยาย...คนที่เคยสูญเสียถึงจะเข้าใจคนที่สูญเสียด้วยกันนั้น..คงไม่ได้กล่าวเกินจริงนัก

ฉันเพียงส่ายหัวเบา ๆ แล้วหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ฉันเสียใจ เสียใจที่สูญเสียอีกแล้ว และการแท้งของฉันไม่ใช่แค่ปัญหาของฉันกับเฟิง เรื่องนี้มันยังลามไปถึงครอบครัวเราสองคน ฉันที่รู้สึกเสียใจกับการสูญเสียลูกเป็นครั้งที่สองจะต้องคิดแก้ปัญหาที่จะต้องเกิดขึ้นแน่ ๆ หลังจากที่ ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งรู้เรื่องแท้ง แผนการหลายอย่างที่ทั้งสองครอบครัววางไว้ต้องหยุดชะงักเพียงเพราะทายาทไม่มีอีกแล้ว และแน่นอนว่าฉันต้องเตรียมใจกับฟีดแบคของแม่เฟิงหวง คงไม่พ้นต่อว่าฉันว่าเป็นคนไร้ประโยชน์อีกตามเคย

หลินหว่านหรูโกรธมาก เธอหันหลังกลับและเดินจากจากไป ตอนนี้ตระกูลหลินเองก็ตกอยู่ในความยุ่งเหยิง ครอบครัวลูกพี่ลูกน้องของปู่ก็เพิ่งจะสูญเสียเงินจำนวนมากไป พวกหัวรั้นก็ไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ นายท่านหลินเองก็ทนต่อไปไม่ไหวเช่นกัน “นี่แก! ”

ก่อนหน้านี้ฉันไม่อยากจากบ้านไป จึงปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้พอมาคิดดู สิ่งที่ฉันเสียดายจริง ๆ คืออะไรกันแน่ บ้านที่ทุกคนกินข้าวพร้อมกันโดยไม่มีฉันอยู่ในนั้นงั้นเหรอ หรือคนในครอบครัวที่ปฏิบัติกับฉันราวกับเป็นคนนอกพวกนั้น

ที่แท้การรักเขากลับต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงลิ่ว ไม่เพียงแค่ต้องสูญเสียคุณย่าไป แต่แม้กระทั่งครอบครัวที่แตกร้าวอยู่แล้ว ก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในเวลานี้ ฉันไม่มีความหวังใด ๆ กับครอบครัวแล้ว เหลืออยู่เพียงความเจ็บปวดและความเศร้าโศกนับไม่ถ้วน

เสิ่นหลินทำสีหน้าเศร้าสร้อย “ฉันอยากพาเธอกลับไป ให้พวกเราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ใช้ชีวิตกันดี ๆ” หัวใจฉันสะดุดวูบกับคำว่า “ครอบครัว”…

ฉันตกใจจนร้องลั่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียแม่ทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ไสหัวไป พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาไหว้แม่ฉัน แม่ฉันไม่ต้องการพวกคุณ ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกคุณ” สายตาของกู้ฮ่าวหมิงอ่อนลง ราวกับกำลังจะยอมอ่อนข้อ

ปรินซ์ผลิยิ้มมุมปากหลากหลายอารมณ์ นอกจากอันดาแล้วเขาเองก็อยากให้ครอบครัวอันดาทุกคนให้อภัยเขาเหมือนกัน “เออตามนั้น พวกกูก็ไม่อยากให้หลานขาดพ่อนักหรอก แต่มึงต้องเข้าใจด้วยว่าอันดาเสียใจกับเรื่องมึงแม่มึงมามาก พวกกูก็ต้องปกป้องน้องให้ถึงที่สุด” ทั้งหมดนี้อัทธ์เป็นค นสรุปจบคนเดียวอีกสองคนก็พยักหน้าตาม มาถึงตอนนี้มันไม่มีประโยชน์จะขัดขวางพ่อแม่ลูกที่จะอยู่ด้วยกัน ยังไงซะคำว่าครอบครัวมันก็มีค่ามากมายสำหรับเด็กที่จะเติบโตมา