ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง Novels & Stories

คำพูดที่เหมือนมีดกรีดนี้ ทำให้ใจของฉันเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตไป พี่ชายก็เกลียดฉันเข้าไส้ คิดว่าฉันเป็นคนทำให้พ่อแม่ตาย ไม่ยอมรับฉัน และไล่ฉันออกจากบ้าน

“อาเสียใจด้วยนะครับ ที่เราต้องจากพ่อแม่มาไกลขนาดนี้” วงแขนแกร่งโอบรัดร่างบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้น เพราะเข้าใจความรู้สึกของคนที่สูญเสียครอบครัวได้เป็นอย่างดี

ในเวลาเดียวกัน พ่อบ้านก็โทรเข้ามา บอกว่ารับเวินหย่ามาแล้ว ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีจริง ๆ เสี่ยวหย่าไม่เป็นอะไร” คุณพ่อเจี่ยงพูดด้วยความโล่งใจ จู่ ๆ เขาก็เบิกตากว้าง “เสิ่นซือหนาน”

“หากลูกสาวของข้าทำตัวน่าอับอายขายหน้าเช่นนี้ ข้าคงจะโบยจนตายนานแล้ว!” “ฉีอวิ่น เจ้าจงจำไว้ สองตระกูลเรามิใช่เพียงหย่าร้าง แต่เป็นการตัดขาด! ครอบครัวเจ้าทำให้แม่ข้าเสียใจ สองตระกูลเราไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันอีกต่อไป”

ความเสียใจที่เสียลูกชายไปนั้นมันมากยิ่งกว่าอะไร ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่หรือคนในตระกูลหวังก็เสียใจกันหมด “ถ้าอย่างนั้นผมขอให้พวกคุณออกจากพื้นที่เกิดเหตุก่อนนะครับ” ทุกคนออกมาจากพื้นที่เกิดเหตุแล้วรอเรียกเพื่อสอบปากคำอีก (ใครมันทำแบบนี้ โหดร้ายที่สุด)

ฉันเกิดใหม่มาสิบชาติ ล้วนต้องตายอย่างน่าอนาถเพราะไม่มีตัวตน ในชาตินี้ ฉันจึงตัดสินใจไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ตั้งใจรอความตายอย่างเดียว ตอนอายุห้าขวบ ฉันถูกลักพาตัว ฉันนอนราบอยู่กับที่ กลั้นหายใจ และถือโอกาสเอาผงปูนขาวมาทาตัวเองไว้ชั้นหนึ่ง คนร้ายคิดว่าตัวเองทำคนตาย จึงตกใจจนเข้ามอบตัวกับตำรวจทันที ตอนตำรวจพบฉัน ฉันกำลังนอนอยู่บนรถเข็นตรงทางเข้าห้องดับจิต โบกมือให้เจ้าหน้าที่รับศพ “ช่วยเข็นเร็วหน่อย จะได้รีบไปเกิดใหม่” ตอนอายุสิบเจ็ด พ่อแม่แท้ ๆ ตามหาฉันจนเจอ ระหว่างทางกลับบ้านตระกูลเศรษฐี ฉันปฏิเสธที่จะนั่งบนเบาะ กลับมุดเข้าไปนอนในท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว แม่ของฉันร้องไห้ใจแทบขาดอยู่ตรงช่องว่าง “เด็กคนนี้คงลำบากมามากแน่ ๆ ทำไมถึงไปนอนในที่แบบนั้นได้” ฉันหลับตาลง น้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา “ไม่เป็นไร

งไห้สะอึกสะอื้นจนแทบสิ้นสติ ความสูญเสียครั้งใหญ่นี้เฉียบพลันและรุนแรงจนสตรีทั้งสองหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ครอบครัวพังพินาศ รากฐานจิตใจที่เคยยึดเหนี่ยวไว้สูญสลายไปจนสิ้น สองพี่น้องตระกูลหลินในยามนี้ เสียหลักและดำดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งอย่างแท้จ ริงแล้ว

ความสิ้นหวังจากการถูกครอบครัวตัวเองทอดทิ้งอย่างไม่ใยดีจุกอยู่ที่ลำคอ จนทำให้ฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่สามารถทนดูภาพ "ครอบครัวสี่คน" ที่น่าคลื่นไส้นี่ได้อีกต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว

ดวงตาคู่งามปิดลง พร้อมลมหายใจอันแผ่วเบาของอวี้หลาน อวี้จ้านรีบออกจากห้องไปด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เสียงสั่งการให้ออกตามหาเยี่ยคังดังก้อง ประหนึ่งราชสีห์คำรามก็มิปาน สิ่งที่เกิดขึ้นดูจะเกินกว่าที่เขาจะทันรับมือ ‘จะมีผู้ใดรับรู้บ้าง ว่าครอบครัวข้าต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง ครานี้ข้า คงมิพ้นต้องสูญสิ่งล้ำค่าไปเสียแล้วกระมัง’

คนช่างพูดเน้นคำว่าสงสารชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ซึ่งตั้งแต่รู้เรื่องว่านาตาเซียหายตัวไป มูนานั้นก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน “ใช่ ครอบครัวนี้เคยสูญเสียลูกไปแล้วหนึ่งคน คงไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นซ้ำรอย” ใบหน้าละออดูเศร้าลงไปอี ก เพราะเธอนั้นถือว่าเลี้ยงนาเดียร์ ผู้เป็นพี่สาวของนาตาเซียมาด้วยเหมือนกัน การสูญเสียคนที่รักและผูกพันย่อมเสียใจ และทุกข์ใจตามมา ไม่มีทางลบความทรงจำของคนที่เรารักออกไปจากใจได้ แม้จะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่มีวัน