ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง นิยาย & เรื่องราว

คุณย่ายังอยู่ ลูกก็ยังอยู่ รอจนลูกของเราลืมตาดูโลก ความสัมพันธ์ของครอบครัวเราสามคนอาจจะค่อย ๆ เยียวยาจนดีขึ้น หรือบางทีอาจจะกลายเป็นครอบครัวที่คนอื่นต่างพากันอิจฉา ทว่าในโลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจทีหลัง ต่อให้เขาจะนึกเสียใจเพียงใด ก็ไม่อาจย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนที่ จะเกิดเรื่องขึ้นได้อีกแล้ว

ทว่ากลับเดินไปนั่งลงที่หน้าป้ายหลุมศพของฉัน แล้ววางแหวนที่ประณีตงดงามอย่างไร้ที่ติวงหนึ่งลง เพราะมัวแต่เลือกแหวน เขาจึงต้องสูญเสียญาติผู้ใหญ่ที่รักยิ่งไป และความเคียดแค้นก็ทำให้เขาต้องสูญเสียภรรยาของตัวเองไปอีก

ครอบครัวเหรอ ใช่ พวกเขาทั้งห้าคนต่างหากคือครอบครัว ฉันมองภาพความสุขของพวกเขาทั้งห้าคน แล้วหันหลังกลับ เปิดประตูห้องผู้ป่วยเดินออกมาเงียบ ๆ เบื้องหลังของฉันคือเสียงหัวเราะแห่งความสุขของพวกเขา ฉันปิดประตูลงเบา ๆ ขังเรื่องราวเหล่านั้นไว้เบื้องหลังตลอดกาล

ตอนที่อยู่ด้วยกัน ครอบครัวของเขาก็เป็นครอบครัวของเธอ แต่เมื่อแยกจากกัน ในชั่วพริบตาเธอก็สูญเสียสมาชิกในครอบครัวไปหลายคน เมื่อได้ยินเธอขอโทษ ฉินเย่ก็รู้สึกเสียใจอยู่แวบหนึ่งในใจ แต่ความรู้สึกเสียใจนี้ก็ถูกคำพูดต่อมาของเธอทำลายไป

"เธอไม่ได้พูดอะไรมาก แค่รู้สึกเสียใจกับความโชคร้ายของหยางหยาง เสี่ยวเฟยด่าครอบครอบครัวเริ่นเเกือบครึงชั่วโมง" เพื่อนและครอบครัวสามีของน้องสาวเธอให้การสนับสนุนมากกว่าสามีของเธอและครอบครัวของเขาเอง และนั่นทำให้ไห่หลิงยิ่งรู้สึกเสียใจ เธอเสียใจที่หน้ามืดตามัวไปแ ต่งงานกับโจวหงหลิน ไอ้คนสารเลว

ผิงเอ๋อร์ทำหน้าเศร้าลงเมื่อกล่าวถึงครอบครัว “ข้าเสียใจด้วยนะที่เจ้าต้องมาสูญเสียคนที่รักไปเร็วเช่นนี้” “ขอบพระทัยเพคะ แต่ว่าตอนนี้หม่อมฉันเริ่มทำใจได้บ้างแล้วเพคะ”

เควนตินตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ เขายอมรับไม่ได้ว่าลูกชายคนโตของเขาก็เสียชีวิตไปด้วยเหมือนกัน เขาพยายามอย่างมากเพื่อฟื้นตัวจากการตายของไทเรล หัวใจของเขาเพิ่งรู้สึกดีขึ้นเอง เขาไม่คิดมาก่อนว่าลูกชายคนโตของเขาก็จะเสียชีวิตด้วย เช่นกัน ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากตระกูลฮันท์มีสีหน้าเศร้าโศกขณะที่เขาก้าวออกมาและพูดว่า “นายท่าน ตอนนี้ทุกคนออกมาหมดแล้ว ค่ายกลและบาเรียแสงก็หายไปแล้วเหมือนกัน นายน้อยคง…”

เรื่องนี้อคิราห์ไม่เคยเล่าให้คนนอกฟังมาก่อน แต่ที่เขาตัดสินใจพูดออกไปเพราะไม่อยากให้ไทธัชคิดสั้นเหมือนกับอคินทร์ ขนาดเขาเป็นผู้ชายและไม่ได้สนิทกับน้องชายมากยังเสียใจและใช้เวลานานกว่าจะยอมรับได้ นับประสาอะไรกับมารดาและยายของเด็กหนุ่มที่อยู่ด้วยกันตลอด อคิราห์นึกภาพไม่ ออกว่าทั้งสองคนนั้นจะเสียใจมากแค่ไหน และจะดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างไรในเมื่อต้องสูญเสียคนที่รักไปเหมือนกับที่เขาเสียน้องชาย “ผมไม่รู้ไม่ก่อนเลย พี่กับครอบครัวคงเสียใจมาก” “พวกเราเสียใจกันมาก พี่เลยไม่อยากให้นายทำเหมือนคิว เพราะรู้ดีว่าคนที่เหลืออยู่จะเจ็บเสียจากแค่ไหน”

ภายในบ้านหลังเล็กของฉัน เดิมทีในบ้านหลังนี้มีกันอยู่สามคน มีพ่อ แม่ และฉัน ครอบครัวเราไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวยอะไร แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขในบ้านหลังนี้มากๆเลยล่ะ แต่เมื่อไม่นานมานี้…บ้านที่ควรจะมีกันสามคน กลับหลงเหลือไว้เพียงแค่ฉันกับแม่แค่สองคนเท่านั้น เพราะ เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน ฉันสูญเสียพ่อไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ การสูญเสียครั้งนี้มันสร้างความทรมานใจให้ฉันกับแม่มาก เราเสียใจมากที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ตัวฉันเองก็เสียใจมาก แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะเสียใจมากกว่าฉัน…ก็คงเป็นแม่เนี่ยแหละ

เหยียนหยาจื่อชะเง้อคอมองแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวที่ค่อย ๆ กลืนหายออกไปนอกปากถ้ำ เด็กน้อยกอดตัวเองแน่นขึ้น ความรู้สึกสูญเสีย และหวาดกลัวเอ่อท้นขึ้นมาในใจ หัวหน้าหมู่บ้านเห็นภาพนั้นก็ทอดถอนใจยาวด้วยความรันทด พวกเขาทุกคนในหมู่บ้านล้วนติดค้างหนี้ชีวิตอันใหญ่หลวงต่อ ครอบครัวสกุลเหยียนเสียแล้ว