Novelas y relatos de ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง

“เธอเป็นครอบครัวที่เรารัก การสูญเสียเธอไปในครั้งนี้เป็นบาดแผลที่ไม่มีวันรักษาหายของครอบครัวเราตลอดกาล” จากที่เพียงแค่แอบซับน้ำตาเงียบ ๆ หลาย ๆ คนร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจฝืนกลั้นได้อีก ครอบครัวกอดปลอบโยน เพื่อนฝูงจับมือแบ่งปันกำลังใจ ยืนยันตัวตนว่าพวกเขายังคงมีก ันและกันอยู่ มีเพียงเด็กชายที่หันไปมองโดยรอบด้วยความสับสน นี่เธอกำลังพูดอะไรอยู่? ทำไมคนที่มาร่วมงานถึงร้องไห้กัน?

และตอนนี้ แม่กลับลูบผมของศพฉันอย่างปวดใจ พลางพูดเสียงเบา “ตายได้น่าเวทนาแบบนี้ คนในครอบครัวคงเสียใจมากแน่ ๆ” ฉันยกมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง ครอบครัวของฉันคงดีใจมากกว่าถ้าฉันตาย บางทีอาจมีแค่พี่สาวที่เสียใจอยู่บ้าง มือที่สวมถุงมือของแม่ลูบผ่านแผ่นหลังฉัน

คำพูดที่เหมือนมีดกรีดนี้ ทำให้ใจของฉันเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตไป พี่ชายก็เกลียดฉันเข้าไส้ คิดว่าฉันเป็นคนทำให้พ่อแม่ตาย ไม่ยอมรับฉัน และไล่ฉันออกจากบ้าน

“อาเสียใจด้วยนะครับ ที่เราต้องจากพ่อแม่มาไกลขนาดนี้” วงแขนแกร่งโอบรัดร่างบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้น เพราะเข้าใจความรู้สึกของคนที่สูญเสียครอบครัวได้เป็นอย่างดี

ในเวลาเดียวกัน พ่อบ้านก็โทรเข้ามา บอกว่ารับเวินหย่ามาแล้ว ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีจริง ๆ เสี่ยวหย่าไม่เป็นอะไร” คุณพ่อเจี่ยงพูดด้วยความโล่งใจ จู่ ๆ เขาก็เบิกตากว้าง “เสิ่นซือหนาน”

ความสิ้นหวังจากการถูกครอบครัวตัวเองทอดทิ้งอย่างไม่ใยดีจุกอยู่ที่ลำคอ จนทำให้ฉันหายใจไม่ออก ฉันไม่สามารถทนดูภาพ "ครอบครัวสี่คน" ที่น่าคลื่นไส้นี่ได้อีกต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว

ดวงตาคู่งามปิดลง พร้อมลมหายใจอันแผ่วเบาของอวี้หลาน อวี้จ้านรีบออกจากห้องไปด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เสียงสั่งการให้ออกตามหาเยี่ยคังดังก้อง ประหนึ่งราชสีห์คำรามก็มิปาน สิ่งที่เกิดขึ้นดูจะเกินกว่าที่เขาจะทันรับมือ ‘จะมีผู้ใดรับรู้บ้าง ว่าครอบครัวข้าต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง ครานี้ข้า คงมิพ้นต้องสูญสิ่งล้ำค่าไปเสียแล้วกระมัง’

คนช่างพูดเน้นคำว่าสงสารชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ซึ่งตั้งแต่รู้เรื่องว่านาตาเซียหายตัวไป มูนานั้นก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ แบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน “ใช่ ครอบครัวนี้เคยสูญเสียลูกไปแล้วหนึ่งคน คงไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นซ้ำรอย” ใบหน้าละออดูเศร้าลงไปอี ก เพราะเธอนั้นถือว่าเลี้ยงนาเดียร์ ผู้เป็นพี่สาวของนาตาเซียมาด้วยเหมือนกัน การสูญเสียคนที่รักและผูกพันย่อมเสียใจ และทุกข์ใจตามมา ไม่มีทางลบความทรงจำของคนที่เรารักออกไปจากใจได้ แม้จะพยายามมากแค่ไหน ก็ไม่มีวัน

สุดท้าย เฉียวเจิ้นสยงหันหน้าเข้าหากล้อง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “การสูญเสียเด็กไปทำให้ทุกคนในตระกูลเฉียวของเราโศกเศร้าอย่างมาก…”

เขาไปแล้ว จากไปพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่หล่นทับคนหลายคน ในใจครอบครัวหมิง พวกเขาต้องการจัดงานให้บุตรสาวอย่างถูกต้องตามพิธีกรรม แต่เมื่อมองคนที่สูญเสียภรรยาไป ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ท่าทางแตกสลายพวกเขากลับรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก