ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง 소설 & 이야기

‘นี่มันเจ็บยิ่งกว่าครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกันดีแต่กลับต้องตายจากกันไปเสียอีก’ [ใช่แล้วล่ะ] ‘ครอบครัวยังอยู่แต่กลับเกลียดชังกันเสียได้’ ถิงถิงคิด รู้สึกเศร้าใจแทนซีห่าว

ตำบลเรามีกฎดั้งเดิมอยู่ข้อหนึ่ง บ้านไหนถ้าคลอดลูกแฝด จะต้องให้อีกคนรับบทเป็น“ไก่” อีกคนรับบทเป็น“ลิง” ถึงจะสั่งสอนได้ถูกต้อง และเติบโตมาอย่างปลอดภัย ฉันเกิดก่อนน้องสาวสี่นาที จึงกลายเป็นไก่ตัวนั้น น้องแอบหนีไปเล่นน้ำในแม่น้ำ แม่ไม่ด่าเธอสักคำ แต่กลับกดหัวฉันจุ่มลงในแม่น้ำครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งน้องตกใจจนร้องไห้โฮ ตะโกนว่า "หนูจะไม่ไปเล่นน้ำอีกแล้ว" แม่ถึงยอมปล่อยมือ ยัยน้องหุงข้าวแล้วลืมกดสวิตช์ พอแม่เลิกงานกลับมาบ้านเห็นว่าข้าวในหม้อยังเป็นข้าวสารดิบ แม่ก็ยกข้าวสารดิบสองชามมาวางตรงหน้าฉัน "กินให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่เม็ดเดียว" เคี้ยวข้าวสารดิบจนเลือดเต็มปาก ตลอดเวลานั้นแม่จ้องมองสีหน้ายัยน้องตาไม่กะพริบ รอจนยัยน้องร้องไห้ออกมา ถึงยอมยกชามออกไปอย่างพึงพอใจ ฉันรับบทเป็นไก่ตัวนั้นมา

หมิ่งหุ้ยทำความเคารพอีกฝ่ายก่อนพูดคุยเดินหัวเราะกันไป แม้นางจะเสียครอบครัวและอดีตว่าที่คู่หมายที่ไร้ค่าไป แต่ยามนี้นางก็มีครอบครัวอีกครั้ง แม้จะยังตัดใจจากความเศร้าเสียใจไม่ได้ทั้งหมดแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะในวันข้างหน้ามันจะต้องดีขึ้นกว่านี้แน่ ๆ

เมื่อพ่อผู้ให้กำเนิดไม่ได้รอบุตรชาย เสาหลักของครอบครัวจากไปอย่างกะทันหัน โดยที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ร่ำลา เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความโศกเศร้าให้กับครอบครัวอินตานนท์เป็นอย่างมาก อีกทั้งบริษัทก็ระส่ำระสาย ขาดทุนมากมายมหาศาลเกือบเข้าขั้นล้มละลาย เรียกได้ว่าเป็นมรสุมของ ชีวิตเลยก็ว่าได้

แล้วพวกเขาทั้งหมดก็พากันเดินออกจากบ้านหลังนี้ โดยที่มันไม่ได้เผาทำลายเหมือนกับบ้านหลังอื่นๆ ที่ผ่านมา ด้วยเป็นเพราะคำสั่งของหัวหน้าใหญ่ ค่ำคืนแห่งการสูญเสียของใครหลายคน หลายครอบครัวที่ร้องไห้เสียใจท่ามกลางสายฝนที่ได้ตกลงมาชะล้างรอยเลือดและคราบน้ำตาบนใบหน้าของคนหลายครอบ ครัวที่เคยอยู่กันอย่างอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาชั่วพริบตาเดียวกลับกลายเป็นการสูญเสียอย่างมากมาย

ในสายตาจั๋วหวายมีความเสียใจขึ้นอย่างไม่ปิดบัง จั๋วซือหรานมองออกถึงความเศร้าที่อัดแน่นเหล่านั้น การตายเร็วเกินไปของท่านพ่อ อันที่จริงก็สร้างความเจ็บช้ำมหาศาลให้กับท่านแม่ กับครอบครัวของพวกเขาอยู่แล้ว นางกับเสี่ยวหวายกลายมาเป็นเด็กที่ไม่มีพ่อให้พึ่งพา

แสงฉายตอบน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย “หมายถึงครอบครัวคุณ พ่อแม่ ญาติๆ” “แม่เสียตั้งแต่เด็กค่ะ ส่วนพ่อแต่งงานใหม่แล้ว มีครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์แบบ” “เอ่อ ผมเสียใจด้วยครับ”

และอุบัติเหตุของพ่อนั่นก็เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดให้ครอบครัวเราลำบากมากขึ้น ปู่จากไปแล้ว พร้อมกับโรคร้ายและเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัว เวลานี้พ่อยังเดินไม่ได้

นางร้องไห้ออกมาเสียงดัง พร้อมทั้งลากบุตรออกมาด้วย อีกครอบครัวก็ไม่ต่างกันพร่ำพูดว่าขาดหัวหน้าครอบครัวไปแล้ว คนที่อยู่ด้านหลังจะลำบากเช่นใด จนลี่หลันนึกรำคาญเสียงร้องไห้ของพวกนาง

หลี่เยว่ผิงและหลีถิงต่างก็แสดงความสะใจและมองหลีเอียนกับครอบครัวของเธอด้วยความเย้ยหยัน "สะใจจริงๆ! ฮ่าๆ ถูกไล่ออกจากตระกูลแล้ว!" "ไม่มีตระกูลแล้ว พวกนายก็ไม่มีค่าอะไรเลย! รอล้มเหลวเถอะ!" สมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลหลีก็ทยอยกันออกไป บางคนสะใจ บางคนก็ส่ายหัวถอนหายใจ