ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง นิยาย & เรื่องราว

“หากลูกสาวของข้าทำตัวน่าอับอายขายหน้าเช่นนี้ ข้าคงจะโบยจนตายนานแล้ว!” “ฉีอวิ่น เจ้าจงจำไว้ สองตระกูลเรามิใช่เพียงหย่าร้าง แต่เป็นการตัดขาด! ครอบครัวเจ้าทำให้แม่ข้าเสียใจ สองตระกูลเราไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันอีกต่อไป”

เสียงประกาศคำตัดสินโทษดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณ ครอบครัวสกุลหลิวแม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว ก็ยังมิอาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ไข่มุกล้ำค่าที่เฝ้าทะนุถนอมบัดนี้ต้องถูกพรากไปไกลแสนไกล ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดและเจ็บช้ำที่บิดามารดามิอาจสอนสั่งบุตรให้ดี พี่ชายมิอาจดูแลปก ป้องน้องสาวเอาไว้ได้

เสิ่นเยี่ยนจือแย้มยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เสียงไร้ความรู้สึกใดๆ "น่าสงสารจริงๆ... เขาคงจะเกลียดคนที่ทำให้ครอบครัวเขาพังทลาย ภรรยาหาย ลูกๆ ต้องแยกจากกันแน่ๆ"

ดวงหน้าหม่นเศร้า ไม่ได้ดีใจที่จะต้องเดินทางไกลด้วยเครื่องบินโดยสารภายในประเทศแต่กลับรู้สึกเศร้า เพียงแต่หญิงสาวไม่เคยแสดงออกด้วยการร้องไห้ออกมา หลังบิดาเสียชีวิต อิ่มอุ่นเคว้งคว้าง ไม่เพียงตัวเองเท่านั้น แต่ยังมีครอบครัวของคนงานซึ่งต่างมีลูกหลานตาดำ ๆ คนเหล่านั้นคือ

หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลซูคงไม่ต้องพบจุดจบเช่นนี้! แต่น่าเสียดาย… เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้เสียใจเพียงใดก็สายเกินไปแล้ว! “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!”

ผู้ใหญ่ในบ้านจึงวางใจในคำมั่นสัญญา หากแต่การบอกลาครั้งนั้น เป็นคำพูดและคำสัญญา สุดท้าย อุบัติเหตุครั้งใหญ่ ทำให้คนในครอบครัวที่เดินทางไปด้วยกัน เสียชีวิตทั้งหมด

“ลุงรู้ว่าพวกเธอจะต้องเสียใจมาก ลุงเองก็เสียใจเหมือนกัน แต่คุณยายของพวกเธอจากไปไม่กลับมาแล้ว และลุงหวังว่าเธอจะเข้มแข็ง เพราะตอนนี้แม่ของเธอเสียใจมาก ถ้าพวกเธออ่อนแอ แม่ก็จะยิ่งเสียใจ” ไมค์กอดเด็ก ๆ ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง หลังจากพูดจบ เขาก็จูบที่หัวเด็ก ๆ ทั้งสองค น รุ่ยลาทำใจไม่ได้

“มันเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้เราจงเกลียดจงชังเขาไป ลูกสาวพ่อก็ไม่ฟื้นคืนกลับมาหรอก” น้ำเสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยขึ้น มันช่างเป็นประโยคที่ทิ่มแทงความรู้สึกของมัสสิกาได้เป็นอย่างดี ตราบาปครั้งนี้มันได้สร้างความสูญเสียให้กับครอบครัวเขายิ่งนัก

แถมสุดท้ายยังถูกครอบครัวที่อยู่ร่วมกันมากว่ายี่สิบปีร่วมมือกันส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวชที่น่ากลัวยิ่งกว่าคุกเสียอีก “ฉันไม่อยากให้คนในครอบครัวต้องเป็นห่วง ไม่ว่าเมื่อก่อนนายจะทำกับฉันยังไงฉันก็ไม่ถือสาแล้วละ”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะผมมันมักมาก ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ทำให้คุณกับลูกต้องเสียใจจนเรื่องมันเลยเถิดมาแบบนี้ ผมเสียใจจริงๆพลอย พ่อขอโทษนะน้ำเหนือ น้ำผึ้ง พ่อมันเป็นหัวหน้าครอบครัวที่แย่ที่สุด พ่อเสียใจที่ทำให้ลูกๆของพ่อทุกคนต้องได้รับความทุกข์แบบนี้” ในที่สุดพิช ัยก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้จึงปล่อยมันให้ไหลลงมาโดยไม่อาย