ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง Novels & Stories

ผู้ใหญ่สองคนข้างบนจูงมือเด็กคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ เหมือนกับรูปที่โพสต์ในไอจีของเขา น่าเสียดายที่ครอบครัวสามคนในหัวใจของซีซีคือครอบครัวของเราสามคน ครอบครัวสามคนในหัวใจของฟู่เยว่ชวนกลับไม่รวมฉันและซีซีไว้ด้วย

้ ก่อนออกเดินทางท่านตาท่านยาย ท่านลุงและท่านป้ามาส่งพวกเขาที่ประตูเมือง ทุกคนกอดร่ำลากันอย่างไม่อยากให้ไป เพียงแต่จนใจที่ทุกคนตัดสินใจแล้ว พวกเขารู้ดีว่าหนิงชิงกลัวที่จะเจอกับครอบครัวเจ้าปัญหาฝ่ายพ่ออีกจึงได้ตัดสินใจเช่นนี้ หนิงกวานเองก็เข้าใจลูกสาวเป็นอย่างดี เขาเส

เสิ่นเยี่ยนจือแย้มยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เสียงไร้ความรู้สึกใดๆ "น่าสงสารจริงๆ... เขาคงจะเกลียดคนที่ทำให้ครอบครัวเขาพังทลาย ภรรยาหาย ลูกๆ ต้องแยกจากกันแน่ๆ"

หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลซูคงไม่ต้องพบจุดจบเช่นนี้! แต่น่าเสียดาย… เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้เสียใจเพียงใดก็สายเกินไปแล้ว! “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!”

ผู้ใหญ่ในบ้านจึงวางใจในคำมั่นสัญญา หากแต่การบอกลาครั้งนั้น เป็นคำพูดและคำสัญญา สุดท้าย อุบัติเหตุครั้งใหญ่ ทำให้คนในครอบครัวที่เดินทางไปด้วยกัน เสียชีวิตทั้งหมด

“ลุงรู้ว่าพวกเธอจะต้องเสียใจมาก ลุงเองก็เสียใจเหมือนกัน แต่คุณยายของพวกเธอจากไปไม่กลับมาแล้ว และลุงหวังว่าเธอจะเข้มแข็ง เพราะตอนนี้แม่ของเธอเสียใจมาก ถ้าพวกเธออ่อนแอ แม่ก็จะยิ่งเสียใจ” ไมค์กอดเด็ก ๆ ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง หลังจากพูดจบ เขาก็จูบที่หัวเด็ก ๆ ทั้งสองค น รุ่ยลาทำใจไม่ได้

“มันเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้เราจงเกลียดจงชังเขาไป ลูกสาวพ่อก็ไม่ฟื้นคืนกลับมาหรอก” น้ำเสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยขึ้น มันช่างเป็นประโยคที่ทิ่มแทงความรู้สึกของมัสสิกาได้เป็นอย่างดี ตราบาปครั้งนี้มันได้สร้างความสูญเสียให้กับครอบครัวเขายิ่งนัก

แถมสุดท้ายยังถูกครอบครัวที่อยู่ร่วมกันมากว่ายี่สิบปีร่วมมือกันส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวชที่น่ากลัวยิ่งกว่าคุกเสียอีก “ฉันไม่อยากให้คนในครอบครัวต้องเป็นห่วง ไม่ว่าเมื่อก่อนนายจะทำกับฉันยังไงฉันก็ไม่ถือสาแล้วละ”

“ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะผมมันมักมาก ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ทำให้คุณกับลูกต้องเสียใจจนเรื่องมันเลยเถิดมาแบบนี้ ผมเสียใจจริงๆพลอย พ่อขอโทษนะน้ำเหนือ น้ำผึ้ง พ่อมันเป็นหัวหน้าครอบครัวที่แย่ที่สุด พ่อเสียใจที่ทำให้ลูกๆของพ่อทุกคนต้องได้รับความทุกข์แบบนี้” ในที่สุดพิช ัยก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจเอาไว้ได้จึงปล่อยมันให้ไหลลงมาโดยไม่อาย

สมาชิกในครอบครัวจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับตลอดกาล นับเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ไม่มีใครชอบการจากลา โดยเฉพาะการจากลาอย่างไม่มีวันหวนกลับ “ฮึกฮืออ” อันดาร้องไห้โฮในอ้อมกอดของรามิล เขาเข้าใจครอบครัวของอันดา การสูญเสียมันเจ็บปวดมาก ถึงไม่เคยเกิดกับตัวเองโดยตรง แต่ก็เข้าใจว ่ามันเจ็บปวดและบีบใจมากแค่ไหน