Novelas y relatos de ท่านอ๋องเทพสงครามกับแพทย์สาวข้ามภพ

ถานเซียนเซียนรีบบอกปัด นางจะบอกเขาได้ยังไงว่าแลกเชื้อเห็ดมาจากระบบ แบบนั้นเขาคงหาว่านางเป็นปีศาจแน่ “นี่น่าจะใกล้เวลามื้อเที่ยงแล้ว พวกเราไปกินข้าวกัน ข้าเองก็ต้องกลับเมืองปี้สุ่ย” ต้วนหยูบอกอย่างเสียดายที่จะต้องจากหญิงสาวที่เขาสนใจ

ข้อนั้นหิรัญเองก็รู้ดี แม้จะใกล้ชิดและสนิทกับสายป่านมานาน แต่ก็ไม่เคยเลื่อนฐานะจากเพื่อนเป็นแฟนได้เลย ตรงกันข้ามกับเจ้าพ่ออย่างทัพเทวา ที่สามารถกุมหัวใจสะอาดอันบริสุทธิ์ของคุณหมอสาวได้ในเวลาไม่นาน “เท่าที่สายของผมรายงานมา วันโหวตประธานสมาคมนักธุรกิจกาสิโน เหมือน กลิ่นจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่หน่วยของผมจะเข้าไปประจำการและสังเกตรอบๆ ถ้ามีอะไรแปลกๆ ก็บอกได้เลยนะ หมอป๊อบเองก็ถูกเรียกตัวเข้าเป็นแพทย์ฉุกเฉินด้วยเช่นกัน”

แพทย์อินเทิร์นใช้ทุนปีสองในโรงพยาบาลประจำจังหวัด หน้าตาดี โปรไฟล์เริ่ด แถมยังคงสถานะโสดตัวโตๆ ทำให้พอเข้ามาทำงาน จึงถูกสาวแท้ สาวเทียม จับจ้องหมายปองตาเป็นมัน ในเมื่อหมอยังไม่มีเมีย ดีกรีความฮอตก็เลยพุ่งกระจุยกระจาย ล่าสุดก็ครองตำแหน่งผัวมโนในฝันของสาวทั้

พระเนตรลึกซึ้งของจักรพรรดิเลื่อนมาหยุดที่ซูอี้เหม่ย—หญิงสาวผู้ยังสวมผ้าคลุมงาช้างปิดครึ่งหน้า “แพทย์หญิง…เจ้าพิสูจน์ฝีมือแล้ว แต่ครั้งนี้มิใช่เพียงตำรับยา หากเจ้าพร้อม จงติดตามกองทัพไปด้วย” ครั้นสิ้นพระสุรเสียง เสียงซุบซิบพลันปะทุ “สตรีจะไปสนามรบหรือ?” “นั่นมิใ ช่ที่สตรีควรย่างเท้า!” “หากนางพลาดเพียงก้าวเดียว จะไม่ทำให้ทั้งกองทัพพังพินาศหรือ?”

ปก็เพียงเพราะต้องการปกป้องตนเองเท่านั้น เวลานี้ท่านกัวกำลังรักษาให้ท่านอ๋อง เสียงโครมครามที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นเสียงท่านอ๋องกวาดปัดทำลายข้าวของระบายความเจ็บปวด...ท่านกัวที่จริงแล้วเป็นหมอเทวดาที่ล้างมือจากยุทธภพ ซ้ำยังมีความรู้เรื่องพิษสูงส่ง อยู่ในความดูแลของเขา ท่าน อ๋องย่อมปลอดภัยเจ้าค่ะ” องค์หญิงผิงหยางฟังแล้วสบายใจขึ้นเล็กน้อย

///ไม่ต้องมาทำเป็นเดาใจนาดาเลย/// ///ถ้าคุณหนูไม่ชอบลุงคงโดนไล่ออกไม่ก็โดนตำรวจจับไปแล้วที่ทำกับคุณหนูแบบสองวันที่ผ่านมา/// ลุงชัยเหมือนจับทางนาดาถูกเล่นเอาหมอสาวเถียงไม่ขึ้น ก็จริงที่หากเธอจะปฏิเสธลุงชัยก็คงไม่สามารถเข้าใกล้เธอจนถึงขั้นนี้ได้

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและจรรยาบรรณแพทย์ที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของนางกรีดร้องขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง นางเป็นหมอ หน้าที่ของนางคือการต่อสู้กับความตาย ไม่ใช่การยอมจำนนต่อมัน “ไม่... ยัง... ยังไม่ตาย...” เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงลมลอดผ่านซี่หน้าต่าง มันไม่ใช่เสียงขอ งเธอ แต่เป็นเสียงของเด็กสาวที่ชื่อจ้าวลี่อิง

ไปร่งถามต่อ “ท่านเก่งมากหรือไง” “โอย นี่เจ้าทำไมกล้าเว้าแนวนี้ เดี๋ยวบ่ย่านท่านสาปบ่ เท่าน่ะเคยร่วมสงครามปราบปีศาจที่ร้ายกาจที่สุดมาแฮ้ว และท่านนี่ล่ะที่ใช้คาถาอัญเชิญอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดคู่หนึ่งมายัง มหาสุวรรณทวีป และหนึ่งในอสูรตนนั้นมื้อนี้ก็ เป็นขุนศึกใหญ่แ ห่งนรสิงฆ์นครด้วยเด้อ” ไปร่งพูด ดิสมัสพยักหน้ารับรู้

อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกสลัดออกไปจากกายของท่านอ๋อง มังกรยักษ์ผงาดอยู่นานแล้ว หยุนเฟยที่ทั้งชีวิตไม่เคยเห็นของจริงมาก่อนจดจ้องมันอย่างใคร่รู้แต่เขาไม่ยอมให้นางหันความสนใจไปจากเขา มือหนาเริ่มล้วงลงไปยังกลีบบุปผาที่ปิดสนิทด้านล่างจนร่างบางสั่นสะท้านในอ้อมกอดพร้อมกับบีบไหล่เ ขาแน่น “อ๊าา ท่านอ๋อง” “เรียกชื่อ…..ชื่อของข้าหยุนเฟย” นางเสียวจนทนไม่ไหว หรือว่าพิษในกายนางเองก็ยังไม่หมดกันแน่นะ ท่านอ๋องเริ่มพรมจูบเลื่อนลงไปยังท้องน้อยและเริ่มใช้นิ้วสัมผัสทุกส่วนก่อนจะแหวกกลีบบุปผาที่ปิดสนิทออกมาและเริ่มโลมเลียเพื่อเปิดทาง

ไม่ต้องสงสัยเลย สงครามเป็นสิ่งที่โหดร้าย ภาพที่นางเห็น เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น นางก้มหน้า ทำแผลให้เขา เพิ่งพันผ้าพันแผลเสร็จ จู่ๆ ก็มีเสียงแตรเขาสัตว์ดังขึ้นในกองทัพ ทุกคนตื่นตัวขึ้นมาทันที สายตาแพทย์ทหารหญิงเคร่งขรึม