นายหัว Novels & Stories

ตะวันบ่นพึมพำและยกยิ้มมุมปาก และคุณนายตื่นสายก็กลายเป็นฉายาที่ตะวันแอบตั้งให้สายสมร เพราะไม่ว่าเธอจะมาส่งเงินกี่โมง สิ่งที่เธอเจอมีเพียง ‘ป้าจันทร์’ แม่บ้านเก่าแก่ที่เดินออกมาจากในตัวบ้านเพื่อรับซองเงินไป พร้อมกับคำพูดเดิม ๆ ว่า “ขอบใจจ้ะ”

โจวหงหลินส่ายหัว เขามีหัวหน้าอีกสองคนคือรองประธาน หนึ่งในสองของรองประธานเป็นเพื่อนรักของเจ้านาย และอีกคนเป็นน้องชายของเจ้านาย เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นไปเป็นรองประธาน เขาพอใจมาก ที่เขาได้เป็นผู้จัดการแล้ว จะไม่มีการขึ้นเงินเดือนอีก มากสุดก็แค่โบนัสเพ ิ่มอีกนิดหน่อย ตอนนี้เขายังสามารถหารายได้พิเศษได้อีก ดังนั้นโบนัสเขาไม่ได้สนใจมากนัก

หลินเสี่ยวเหยาถามต่อด้วยความสงสัย ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยชื่อของหัวหน้ากบฏออกมา "มันชื่อ...หลี่เหว่ย"

ีดเสี้ยวจันทร์ติดอยู่ หากแต่หน้าตาของเขาไม่ได้เหมือนตอนนี้ ดูมีอายุและทรุดโทรม “มันอึดเหมือนกันนะพี่ใหญ่” ชายร่างท้วมไว้หนวดเคราพูดขึ้นมาขึ้นมา เขาคือ แฮหัวเฮี๋ยน[2] ขุนศึกของโจโฉ[3] เขากำลังพูดกับชายร่างสูงใหญ่มีผ้าปิดตาไว้ข้างหนึ่ง เขาคือ แฮหัวตุ้น[4 ]พี่ชายของแฮหัวเฮี๋ยนขุนศึกคู่บารมีของโจโฉ เขาคล้ำตาข้างที่เสียแล้วบอกว่า

“หลินฝาน รีบมาสิ ฉันแนะนำให้นายรู้จักหน่อย ท่านนี้ก็คือหัวหน้าหวัง” หลินฝานรีบเดินเข้ามา และจับมือกับหัวหน้าหวังด้วยความตื่นเต้น “หัวหน้าหวังผมชื่อหลินฝาน เป็นพนักงานของเถ้าแก่เซี่ย วันนี้รบกวนคุณมากจริง ๆ ครับ”

หงชังไฮ่หันหน้ากลับมา กล่าวกับหลินหยางด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร “คุณหลิน ผมเคารพคุณมานานแล้ว ต่อไปคุณมีความต้องการอะไร ผมจะคอยปรนนิบัติคุณแน่นอน!” “ถ้าผมจำไม่ผิดละก็ คุณเป็นเพียงรองหัวหน้าสมาคมของหอการค้าหงซิ่ง หัวหน้าสมาคมคือเฉินเทียนหาวนี่ เขายิมให้คุณพูดจาแบบ นี้เหรอ?”

น้ำเสียงของชายผู้นั้นหม่นเศร้า “นายหัวสิงหรา...ไม่ต้องกังวลอะไรไปหรอกครับ หลังจากวันนั้น จนวันนี้ นายหัวเป็นผู้นำของเรา บอกทางที่เหมาะที่ควรแก่พวกเรา สิ่งที่ได้มาจากนายหัวตลอดสองปีที่ผ่านมามันก็มากกว่าเรือลำนั้นที่พวกเราเสียไปแล้ว จริงไหมพวกเรา” “ใช่ ๆ” เสียงขานรับระงม

หัวหน้าสั่ง หัวหน้ากบฏมีนามว่า อู่ซง นักล่าอาณาเขตแห่งแดนเหนือไม่คิดว่า อู่ซงจะกล้ามาถึงแดนตะวันออก

เพื่อเอาชีวิต นางรีบพยักหน้ารับ “ข้าชื่อต้าหงเป็นหัวหน้าของที่นี่ ข้าไม่ทำร้ายเด็กผู้หญิงและคนแก่ ยกเว้นแต่พวกมันจะเอาชีวิตข้า แล้วเจ้าเล่าต้องการชีวิตข้าหรือไม่”

ชายหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่พวกแกเป็นใคร!!! มาจับผิดคนแล้ว นายแกเป็นใครฉันไม่รู้จัก” ภูผาถามเสียงแข็ง