Novelas y relatos de ผงาดฟ้าพสุธาสะเทือน

ลุมสีขาวของผู้หญิงอีกคนเปียกปอนเล็กน้อยใบหน้าดูซีดเซียวและมือของเธอกับชายเสื้อของเพลิงผาแน่นส่วนเพลิงผาเขากำลังโอบเอวลิตาเอาไว้หัวใจของฟ้ารดากระตุกแรงทันทีบรรยากาศรอบตัวเงียบลงราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งเพลิงผาเงยหน้าขึ้นมองเธอพอดีดวงตาคมชนะไปเล็กน้อย "ฟ้า" แต ่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรลิตาก็เซเล็กน้อยก่อนซบลงกับอกเขา "เพลิง...ฉันเวียนหัว"

หนิงเชียวถึงกับหน้าถอดสีไปชั่วขณะ นั่นมันมิใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย “แม่นางนี่มันต้นไม้ใหญ่ ไม่ใช่กิ่งไผ่ระขอรับ ไม่ใช่ว่าจะขยับเขยื้อนมันได้ดั่งใจหวัง หรือแค่เป่าลมออกไป แล้วมันจะเคลื่อนออกจากตรงนี้ได้ หากมันง่าย ไยแม่นางไม่มาลองทำเองดูเล่า ดึงสักกิ่งนึงลองดูหรือไม่ สักแต ่พูดไม่คิดที่จะลงมือทำ ไหนเลยจะรู้ ว่ามันต้องใช้พละกำลังเพียงใด”

ร่างบางนั่งลงแล้วเอนกายนอนมองดูท้องฟ้าที่แสงจันทร์กลบดวงดาวจนมองไม่เห็น มีเพียงดาวดวงน้อยที่อยู่ห่างเกาะกลุ่มกันเปล่งแสงจนท้องฟ้าไม่ดูโล่งเกินไป คำบอกเล่าของพสุธาที่ให้ดูเพียงการกระทำเธอก็ไม่อาจแน่ใจได้ ทุกอย่างมันรวดเร็วและดูเหลือเชื่อเกินไปในความรู้สึก “ดูอะไรอยู่หรือ” ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมานั่งข้างๆตอนไหน เธอลุกขึ้นนั่งจะเดินเข้าห้องแต่เขาเร็วกว่าคว้าเอวบางไปกอดเอาไว้ได้ทัน “อะไรของนาย”

ทันทีที่พสุธาสั่นไหวอย่างรุนแรง พื้นหญ้าชุ่มชื้นก็แยกตัวออกจากกันเป็นสองฝั่ง ผืนน้ำแบ่งเส้นระหว่างกลางจนเกิดเป็นชลธารสูงชัน ไอน้ำขนาดใหญ่ฟุ้งกระจายไปทั่ว อสรพิษสีดำพลันกระโจนกายหาสตรีกลางลำน้ำ ขดตัวเป็นวงกลมห่อหุ้มนางเอาไว้มิดชิด ไม่เห็นแม้ส่วนใดของร่างกา ยนาง

พระปลดยกขาก้าวขึ้นไปนั่งบนแหย่งไม้มะค่าขนาดใหญ่ ขัดสมาธิเพชร จุดเทียนน้ำมนต์ตั้งนโม 3 จบ วนขวาไปซ้าย น้ำตาเทียนหยดลงในถังน้ำ ลอยเป็นดอกจอก “ทุตะติ มิสะมุหะนายะสมุหะคะโตสิงหะคะตัง เอวังเสมาสามิตันจะสีโล เมพุทธะเทวันจะลาลา เตพรหมมะเทตาหัดไชเยเพ็ดชะหลูกัน เ จสัพพะกำมัง ประสิทธิเม สีโรเม พุดทะเท วันจะละ ราทิเต พรมมะ เทวะตา หะทะยัง นะรายะ ตะกันเต ปาหะ เถสุราปาเท จะเพ็ดชะหลู กันเจวะ สัพกำมาปะสิทธิเม”

ครืนนน เสียงสะเทือนลึกจากใต้พิภพดังก้องไปทั่วแดนศักดิ์สิทธิ์ จากใจกลางแดนศักดิ์แสงสีทองสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า! หัวใจแห่งแดนศักดิ์ปรากฏแล้ว! ในชั่วพริบตาฟ้าดินพลิกผัน! หมอกสีเทาพลันผุดขึ้นจากทุกทิศทาง ไหลบ่าเข้ามา หมอกหนาแน่นราวทะเล กลืนกินภูเขา กล ืนกินแม่น้ำ กลืนกินผืนป่าทั้งหมด

ชั่วฟ้าแลบ นางสะบัดแส้ใส่ม้า มันคำรามลั่น ยกสองเท้าขึ้นสูงอย่างโกรธเกรี้ยว สะบัดตัวดิ้นพล่าน คันธนูกระเด็น ลูกธนูหลุดจากแหล่งกระจัดกระจายไม่เหลือสักดอก หญิงสาวแตะปลายเท้ากับพื้นดินพุ่งกายปราดเดียวขึ้นเหยียบหลังม้า เสี้ยวเวลาที่เรียวนิ้วนางแตะถูกตัวมันเบาๆ พลังสายหน ึ่งจึงก่อเกิดในพริบตา ม้ากำลังพยศกลับเงียบสงบฉับพลัน

‘แม่คุณเอ๊ย… สวยสุดๆ… ขาวสุดๆ… ’ ลุงพรานยังคงตะลึงมองอย่างมีอารมณ์ เรือนกายของคุณหนูขาวผ่องราวกับหยวก อวดสรีระสุดเซ็กซี่เย้ายวนอยู่ภายใต้บรรยากาศของแสงแดดตอนใกล้ค่ำ สะท้อนสีทองฉาบผืนน้ำที่มีน้ำตกไหลเป็นสายลงมาจากชะง่อนหินผาดำทะมึน

หวงหลานยิ้มบางๆ ยอมยืนรอที่นั่นโดยดี เสียงพลุแผดเสียงกำปะนาท แสงสว่างวาบบนขอบฟ้า หวงหลานแหงนหน้าขึ้นไปบนฟ้า ตามแสงไฟที่พวยพุ่ง แสงสีแดงเขียวเหลืองฟ้าม่วง แตกกระจายเป็นรูปดอกไม้งดงามบนฟากฟ้า หวงหลานยิ้ม หลับตาลงช้าๆอธิษฐานในใจลืมตาขึ้นช้าๆ

ยามนั้นดวงตาคมกริบ มองใบหน้าเรียวรูปไข่ ก่อนเลื่อนสายตาไปยังผักและวัตถุที่นางเตรียมสำหรับทำหม้อไฟร้อน “ของเหล่านี้!” “ใช่ ล้วนอยู่ในกระท่อมของอ๋องเจิ้ง” นางว่าแล้วจึงรีบฉวยหยกขาวที่ห้อยพู่แดงออกมา มันเป็นทรงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางราวๆ สองนิ้ว แกะลวดลายแปลกตา อ่า นได้ข้อความ ‘ทุกสรรพสิ่ง ฟ้าประทาน’ ของสิ่งนี้นางได้มาตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาในโลกคล้ายจีนโบราณ และมันมีไว้สำหรับสะกดจิตผู้คนให้คล้อยตาม