พระชายา Novels & Stories

“ฉันก็เสียว อูย... แม่เรียม... อูย...” ทุกจังหวะกดกระหน่ำสะโพกผายมาพร้อมๆ กับเสียงครวญครางที่สอดประสานของชายสูงวัยกับหญิงวัยกำดัด คุณพระทั้งซ่านเสียวและมีความสุขอย่างท่วมท้น เพราะกำลังวังชาจากยาขนานใหม่ที่ไอ้เข้มนำมาก็ทำให้คุณพระทั้งอึดทั้งทนมากขึ้น ดังนั้นความคาด หวังว่าแม่พิศ หรือไม่ก็แม่เรียมจะมีลูกน้อยให้เชยชมคงไม่ไกลเกินจริง

“เอ่อ ยังไม่กลับมาครับ คุณชายรอง” ชาร์คีลรีบละล่ำละลักตอบด้วยความรู้สึกผิด เขาเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ ฮัสซานัล มะอาลีย์ บุรุษผู้มีรูปโฉมราวกับเทพบุตรที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์ เขาไม่ได้รู้สึกเกินจริงเลยแม้แต่น้อย เมื่อผู้ชายตรงหน้างดงามในแบบที่บุรุษด้วยกันย ังต้องอิจฉา แสงตะวันยามบ่ายแก่กระทบด้านหลังร่างสูงทรงพลังยิ่งเน้นให้เจ้านายหนุ่มของเขาเต็มไปด้วยความหล่อเหลาดึงดูดใจ

“พระชายา” หญิงสาวสะดุ้งแล้วหันกลับไปมอง เห็นนายกองกับหญิงสาวผู้หนึ่ง นางรูปร่างผอมสูงดูปราดเปรียวไม่เหมือนหญิงสาวในเมืองหลวง แต่งกายด้วยชุดสีแดงสดเป็นชุดแบบชนเผ่า สร้อยประดับสีเงินดูวาววับท่ามกลางแสงแดด ผมยาวถูกถักเปียเป็นเส้นเล็กๆ ทั้งศีรษะ ผิวกายที่โผล่พ้นเส ื้อผ้านั้นเป็นสีน้ำผึ้งนวลเนียน ดวงตาที่จ้องมองนางมีแววทระนงและห้าวหาญ รอยยิ้มกระตุกที่มุมปาก หญิงผู้นั้นยกมือขึ้นกอดอกจ้องมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “นี่น่ะเหรอ? พระชายาของท่านอ๋อง ผู้หญิงที่ข้าต้องมารับ”

หยางเซิง กระหม่อมไม่ได้เล่นละครพ่ะย่ะค่ะ ความจริงแท้จากใจเลยพ่ะย่ะค่ะ เพราะคราวนี้ อย่างไร เขาก็ตั้งใจที่จะเกาะชายกระโปรงของพระชายาไม่ปล่อยแล้ว

แสงจันทร์สีนวลส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นภาพที่โรแมนติกเกินบรรยาย เหมยอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ส่วนอาชาอยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงขายาว ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิงที่ไฟกำลังลุกโชนอย่างอบอุ่น เหมยเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของอาชาอย่างอ่ อนโยน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงในเทพนิยาย ที่ได้มาพบกับเจ้าชายผู้ที่จะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต

หมอรอนนิ่งไป ถอนหายใจ และกลืนน้ำลาย ชุดซานตี้สั้นๆ เกาะอกดันทรงสวยๆ ผิวขาวๆของโลมา เอวเล็กเอวน้อย และรอยยิ้มบนใบหน้า Loma : มีเขากวางด้วยนะคะ~

ตวนอ๋องเฉินฟาหยางมิสนใจคำเชื้อเชิญของสตรีเห็นแก่ตัว รีบกระชากแขนของเสวียนซือชิงและเดินออกจากร้าน ในขณะที่ทำเช่นนั้นก็รู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจอย่างน่าประหลาด ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงมิต้องการให้ผู้ใดพูดจาไม่ดีกับบุตรสาวของรองแม่ทัพเสวียน อย่างไรเสวียนซือชิงก็ได้ชื่อว่าเป็นถ� �งพระชายา หากมีผู้ใดคิดทำไม่ดีกับนาง คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นตวนอ๋องเฉินฟาหยางเพียงผู้เดียวเท่านั้น “คุณชายปล่อยมือข้านะเจ้าคะ”

เฟยเฟิ่งพยักหน้าหงึกหงักรับ พระชายาชอบใช้คำศัพท์แปลกๆ พูดคุยจนนางสามารถจำคำศัพท์พวกนั้นได้ อย่างเช่นคำว่า โอเค ที่แปลว่าตกลง หากอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายพระชายาก็มิได้หลุดคำพูดแปลกๆ พวกนี้ออกมา นางรู้ดีว่าหลังจากฟื้นไข้ขึ้นมาครานั้น มีการเปลี่ยนแปลงมากมายเ กิดขึ้นกับตัวพระชายา เฟยเฟิ่งไม่ต้องการซักไซ้อันใดขึ้นมาอีก ขอเพียงแค่พระชายาใช้ชีวิตให้มีความสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็พอแล้ว

พระชายาเอกซูเหยาลุกขึ้นย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย “เพื่อเป็นเกียรติแก่แขกบ้านแขกเมือง… หม่อมฉันขอถวายการร่ายรำ เพลง หมู่หงส์ร่อนสู่เมฆา เพคะ” น้ำเสียงของนางอ่อนหวานน่าฟัง หากประกายในดวงตามุ่งหมายไปทางไป๋ลี่เยว่ ราวกับฝากถ้อยคำบอกความนัย ที่มีเพียงสองนางเข้าใจ “แสง นั้น…มิใช่ของเจ้าคืนนี้ ข้าจะเหยียบแสงนั้นให้ดับสิ้นจมหายไปใต้ฝ่าเท้า”