Romans & histoires พระชายา

พระชายาเอกซูเหยาลุกขึ้นย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย “เพื่อเป็นเกียรติแก่แขกบ้านแขกเมือง… หม่อมฉันขอถวายการร่ายรำ เพลง หมู่หงส์ร่อนสู่เมฆา เพคะ” น้ำเสียงของนางอ่อนหวานน่าฟัง หากประกายในดวงตามุ่งหมายไปทางไป๋ลี่เยว่ ราวกับฝากถ้อยคำบอกความนัย ที่มีเพียงสองนางเข้าใจ “แสง นั้น…มิใช่ของเจ้าคืนนี้ ข้าจะเหยียบแสงนั้นให้ดับสิ้นจมหายไปใต้ฝ่าเท้า”

พระชายาจับมือน้อยๆของหมิงเอ๋อไว้แน่น จนเด็กสาวต้องฉีดยาแก้ปวดให้ "หายใจเอาออกลึกๆเพคะ ไม่ต้องเป็นกังวล พระนางกับพระโอรสต้องปลอดภัย "ไม่รู้ว่าเด็กจะเป็นผู้หญิงผู้ชาย แต่คนยุคนี้ย่อมชอบบุตรชายมากกว่า พระชายาจีชูเมื่อได้รับยาแก้ปวดก็ทุเลาปวดลงไปมาก

เอง ชายหนุ่มมองการต่อสู้ ที่ผลออกมาแล้ว คือคนของพระชายา เป็นฝ่ายกำชัย และเรียกว่าไม่มีคนใดเสียเลือดเลยสักหยด เพียงสี่คนเท่านั้น อีกทั้งหนึ่งในสี่ยังเป็นสตรี ที่ดูจะอายุไม่ได้มากกว่าพระชายาเท่าใดนัก การเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงนับจากนี้ คงมีเรื่องให้เขาได้เปิดหูเปิดตาอีกไม่น้อยเล ย “ให้คนไปจัดการมื้อดึกและชาชั้นดี สำหรับพระชายากับคุณชายน้อย”

พระชายาเป็นญาติผู้พี่ของมู่ไป่หาน มีนิสัยสุขุมและพึ่งพาได้ เป็นคนที่ทั้งมู่ไป่หานและหนิงหมิงเยว่เคารพนับถือ เป็นต้นแบบ คนที่ทำให้ทั้งสองอยากจะเป็นทหาร นัยน์ตาของคนที่กำลังตั้งครรภ์ตอนนี้จึงเป็นประกายมาก นี่ถึงกับทำให้ร่างสูงที่ยืนอยู่เคียงข้างขมวดคิ้ว อาการหวงเกิน กว่าเหตุกำเริบ เพราะตลอดมาผู้เป็นภรรยาไม่เคยมองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น ขณะที่องค์ชายห้าหรี่ตามอง แม้จะหวงชายาตนไม่ต่างกัน กระนั้นสีหน้ายับยุ่งของขุนพลหนุ่มก็ทำให้พระองค์รื่นเริง

พระชายาไม่พูดเปล่าแต่ยังจับมือชิงอี่ไว้อย่างขอร้อง ชิงอี่ผู้สนิทกะพระนางมีหรือจะใจแข็งต่อสหายได้ นางเลยหยิบยาบำรุงออกมาให้พระชายา3ขวดใหญ่

///อายทำไมครับคุณหนู ของแบบนี้มันเรื่องธรรมชาติคุณหนูเป็นหมอก็น่าจะรู้ ขอลุงดูรูปของคุณหนูตอนนี้บ้างสิครับ/// ///ไม่ค่ะ นาดาไม่ใช่ลุงชัยนะ หน้าไม่อายส่งรูปของตัวเองมาให้ผู้หญิงดู///

มันร้ายสุด ยศชัย : ดูแลตัวเองให้ดี ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลง เรื่องนี้…ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ม่านตะวัน : ที่ผ่านมา...ม่านไม่เคยคาดหวังในความรักของคุณอยู่แล้ว พระเอก : ยศชัย เนตรวรชัย ผู้ชายที่ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ภายในเปราะบางจนน่าตกใจ

"พระชายา ปกติท่านรักท่านอ๋องมากนี่เพคะ เหตุใดจะหย่าเสียเล่า เมื่อเช้าท่านยังร้องไห้เสียใจอยู่เลย" "เสี่ยวชุ่ยตอนตกน้ำไปใต้ล่างนั้นเย็นเฉียบเหมือนเข็มหมื่นเล่มแสนเล่มมาทิ่มแทงข้าเจ็บปวดนัก ทำให้ข้าได้สติขึ้นมาจึงนึกได้ ที่ข้าควรรักคือตัวเองอย่าเอาชีวิตที่มีคุณค่า ไปให้ใจคน ไร้ค่าอย่างซ่างกวนหลิวหยาง" ทะลุมิติแบบงงๆ2 1687 คำ

“ไม่แปลกใจเลยที่ฝ่าบาทโปรดปรานนางถึงเพียงนี้ งดงามยิ่งกว่าพระชายาเสียอีก” “อย่าพูดไปทั่วสิ เรื่องพระชายาเป็นเรื่องต้องห้ามเจ้าก็รู้ แต่พวกเราเองยังไม่เคยพบเจอพระชายาด้วยซ้ำ งามหรือไม่งามอันนี้ข้าไม่รู้” “แต่ข้าว่า นางกำนัลจางผู้นี้ควรค่าแก่หญิงงามอันดับหนึ่ง”

อาสิงสะดุ้ง "พระชายาหมายความว่ายังไง?" "ข้าแค่อยากรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงสามารถเปลี่ยนแปลงไปตลอดชีวิตได้ไหม? ชีวิตนั้นยาวนานมาก ถ้าตอนนี้เขาชอบข้าจริง ๆ แล้วความชอบนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน? หนึ่งปีสองปีหรือสิบปี? สมมติว่าข้ามีความรู้สึกเล็กน้อยต่อเขา ข้าควรเดิมพันทั้งชีวิต กับความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้หรือไม่?"