พระชายา Novels & Stories

ฉันรักเธอนะเมญ่า ให้โอกาสกันได้ไหม ธาวินรักเมญ่า ข้อความทั้งหมดนี้อยู่บนเรือ พลันดวงตาเปียกแฉะยืนมองอย่างตกตะลึง เธอไม่เห็นว่ามีเรือยอช์ตอยู่ตรงนี้ ทว่ามันล่องมาตามมหาสมุทร ออกจากหน้าโรงแรม The Orchid Hotel มุ่งมายังน่านน้ำตรงนี้และดับเครื่องยนต์จอดรอเวลา “ฉันเคยบอกเธอหรือ ยังญ่าว่าเธอมีความหมายกับฉันมากที่สุด เธอคือคนแรกที่ทำผู้ชายแบบฉันบ้าได้ขนาดนี้” “...”

"ขอบใจเจ้ามาก" "มิได้เพคะ เชิญพระชายาเพคะ"

“หม่อมฉันเองก็พ่ายแพ้ความจริงใจของพระองค์เช่นกันเพคะ” องค์รัชทายาทหันมาจุมพิตพระชายาอีกครั้ง จุมพิตอ่อนหวานโดยมีภาพดอกเหมยที่พระชายาเป็นผู้ลงพู่กันวาดเองกับมือค่อย ๆ ปลิวตามสายลมเอื่อยในฤดูหนาวอีกครั้ง รวมถึงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะถือกำเนิดเร็ว ๆ นี้โดย ที่ทั้งคู่ยังไม่รู้ตัว….

้วลืมอยู่หลายครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปล่อยออกอย่างยาวที่สุดเกินสิบครั้งจึงปั้นหน้าเรียบนิ่งกลับคืนไปบ้าง เข้าใจได้ว่าสตรีสูงวัยผู้นี้เป็นแม่นมของพระสวามีแต่แม่นมหาใช่มารดาตัวจริง เป็นเพียง ‘บ่าว’ ในตำหนักผู้หนึ่ง หากนางซึ่งเป็นพระชายาเอกก้มศีรษะให้ผู้ ที่เป็นเพียงแม่นมผู้หนึ่ง ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่ยังจะศักดิ์สิทธิ์อยู่ได้อีกหรือ? “ต้องไปทางใดแม่นมเหอเชิญนำไปได้เลย!”

เอี้ยนซ่านซี เป็นพระเอกเรื่องชายาเสวียนอู่ เอี้ยนซื่อจิ้น เป็นพระเอกเรื่องชายาหงส์ ส่วนชายากิเลน เรื่องนี้จะพิเศษหน่อย ตรงที่พระเอกเป็นตัวร้ายของทุกเรื่อง ซึ่งจะเฉลยว่าทำไมพระเอกถึงกลายเป็นคนโหดร้ายใจดำสุดๆ ฝากติดตามด้วยนะคร้าบบ

พระชายาองค์ชายห้าโบกพัดในมือ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่สะใภ้สามล้อกันเล่นแล้ว ข้ากับน้องสะใภ้เจ็ดพูดเรื่องโอสถพรรณหยกกันอยู่” ยาบำรุงผิวที่อวิ๋นฝูหลิงทำก่อนหน้านี้ ถูกตั้งชื่อว่าโอสถพรรณหยก

ตำหนักท้ายจวน ในเวลานี้ร่างผอมแห้งที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของพระชายาอุปราชกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ก้นสระสรงน้ำ เพื่อฝึกกลั้นหายใจให้ได้นานเพื่อเตรียมความพร้อมของร่างกาย ในชาติอดีตพระชายาอุปราชว่ายน้ำไม่เป็นแต่ในชาติปัจจุบันที่นางเกิดเป็นหยางเฟยอี้ นักร้องสาวเป็นนักด

“พระชายา การเดินไม่ได้เดินเช่นนี้ ผู้หญิงเดินเน้นคำว่านุ่มนวล ต้องยกและวางเท้าเบาๆ ห้ามสูงเกินไป แต่ก็ห้ามต่ำเกินไป เท้าหน้ากับเท้าหลังห่างไม่เกินสองฉื่อ[1] พื้นรองเท้าห้ามให้มีเสียงเจ้าค่ะ” “พระชายา เวลาคำนับ สองมือประสานกัน มือซ้ายทับมือขวา ยกฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย ตั้งปลายนิ้ว เอวต้อง อ่อน งอขาเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

"ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง พิษร้ายในกายสวามีจะกำเริบคลั่ง..." หน้าที่ของ ‘พระชายา’ อย่างเขา ไม่ใช่การปรนนิบัติในฐานะคู่ชีวิต แต่คือการเป็น ‘โอสถมนุษย์’ ที่ต้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนขององค์รัชทายาทหน้าดุ ทุกสัมผัสที่แลกเปลี่ยน... ทุกหยาดเหงื่อที่หลอมรวม... คือหนทางเดียวที่จะดับพิษร้าย ยิ่งถอนพิษ ร่างกายยิ่งเสพติด ร่างบางถูกพันธนาการไว้บนแท่นบรรทม ภายใต้ร่างหนาที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า... ที่ไม่มีวันอิ่มหนำ! เสียงโซ่ตรวนทองคำสั่นก้องสะท้อนในห้องบรรทมอันมืดสลัว กลิ่นอายพลังเวทอันบ้าคลั่งกดดันจนอากาศรอบกายแทบจะจับตัวเป็นก้อน พระชายาเรียวบางในชุดผ้าโปร่งบางเบาก้าวเข้าไปในห้องอย่างสั่นเทา ทันทีที่ประตูบานหน

พระชายาที่ผู้สำเร็จราชการรักใคร่มาถึงสิบปี ระยะนี้ป่วยเป็นโรคประหลาด เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ผู้สำเร็จราชการผิดนัดวันครบรอบแต่งงานสิบปีเพื่อไปดูแลซ่งหรูเหยียนที่บังเอิญต้องลมเย็นจนเป็นไข้ พระชายาที่เคยเฝ้ารอเขากลับจวนทุกวันกลับลืมที่จะรอ และเข้าพักผ่อนไปตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อครึ่งเดือนก่อนฝนตกหนัก ผู้สำเร็จราชการลืมไปรับพระชายาที่ไปขอพรยังอารามกลับจวน ทว่ากลับรุดไปงานเลี้ยงเพื่อดื่มสุราแทนซ่งหรูเหยียนจนเมามายไม่ได้สติ พระชายาที่เคยเอาใจใส่สุขภาพของเขาเป็นอันดับแรกกลับลืมต้มน้ำแกงสร่างเมาให้ นางฝ่าพายุฝนกลับจวน เปลี่ยนอาภรณ์และรับสำรับอย่างเงียบสงบ เมื่อสามวันก่อน ผู้สำเ