พลอยแก้ว Novels & Stories

"ถ้างั้นก็ไปกันค่ะ" "มัวมองอะไรอยู่จ๊ะ จะรีบกลับไม่ใช่เหรอ" แก้วตาเห็นข้าวทิพย์เอาแต่มองตามหลังทั้งสองท่านไป กึก! กระเป๋าในมือหลุดลงพื้นแบบไม่รู้ตัว

อบตัวเธอเท่านั้น ปัทมาภรณ์สวมชุดของวันนี้ที่มีเสื้อสีขาว กระโปรงยีน เธอนึกสนุกขึ้นมาจึงเอามือแกว่งไปที่เมฆหมอกเหล่านั้นราวกับเด็กน้อย แต่จู่ ๆ เมฆหมอกสีขาวที่เคยหมุนไปมาช้าๆ ให้เธอเล่น ก็กลับกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่พัดเข้าหาเธออย่างรุนแรง ลมพายุพัดจนเธอเ ซถลาล้มลง ฝุ่นตลบอบอวนไปหมด พอลมพายุสงบ ภายในฝุ่นควันกลับปรากฏภาพเงาจางๆของชายคนหนึ่ง “พี่ยุทธ” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากหญิงสาว

นางเอ่ยอย่างดูแคลน แม่ทัพใหญ่ส่ายหน้าเบาๆกดแก่นกายล้ำลึกเข้าสู่โพลงสวาทคับแน่นอย่างช้าๆแต่เน้นลึก แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วสุดจนหญิงสาวส่งเสียงร้องครางดังลั่น นางถูกจับพลิกไปมาให้รองรับความแข็งขึงราวแท่งเหล็กร้อนที่กระหน่ำกระแทกรุ่นแรงจนน้ำเหนียวสีใสเปียกชุ่ม ทั่ วทั้งกายเต็มไปด้วยหงาดเหงืออาบชโลม

ไอ้ทอยเเสยะยิ้มมองเกี๊ยว “อย่ามาพูดจาหมา ๆ นะเฮ้ย พวกมึงเริ่มก่อน” เกี๊ยวเเย้ง “พูดจาหมา ๆ อะไรวะ มึงดิเริ่มก่อน!” ไอ้พีทเสริม “ไอ้-”

จื่อลู่และจื่อหลานรีบวักน้ำชำระล้างขี้โคลน ก่อนจะพบว่าเป็นพลอยหลากสี มีสีเขียว สีเหลือง สีม่วง สีแดง สีชมพู สีน้ำเงิน “ฝ่าบาทสิ่งนี้เรียกว่าพลอยดิบเพคะ สามารถนำไปเจียระไนทำเป็นเครื่องประดับได้ราคาสูงทีเดียวเพคะ” เมื่อฮ่องเต้ได้ฟังประกายความดีใจก็ผุดขึ้นมา ถ้าเช่น นั้นสิ่งที่นางบอกก็คือความจริงสินะ สวรรค์ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ “แล้วแร่ทองคำจะพบเจอได้อย่างไร?”

​อ้วก ​ณรินทร์พ่นของทุกสิ่งทีกินเข้าไปออกมาอีกรอบ โดยมีภาคพลที่ยอมทำหน้าที่คนดูแลทำหน้าขยะแขยงไปด้วยแต่ก็ดูแลเพื่อนไปด้วย ​ไอ้ณะมันอาการหนัก ​ก็สมควรอาการหนักแหละว้า... ​แฟนดันเปิดตัวแบบแกรนด์โอเพนนิ่ง ​โดนเกย์หลอกว่าเป็นชายแท้นี่ ​น่าจะเจ็บหนักเอาการ

ฟู่ซิวเป่ยจึงต้องปิดปากและนั่งกินข้าวต่อไปเงียบ ๆ หลังจากทานข้าวเสร็จ จ้าวเหิงก็ชวนหลีเกอคุยเรื่องบ้านต่อ และยังไม่ลืมหยิบเครื่องประดับที่เธอซื้อเมื่อสองวันก่อนมาให้หลีเกอลองสวม เครื่องประดับนั้นเป็นสร้อยคอทำจากพลอยสีน้ำเงิน ซึ่งหายากในท้องตลาดและราคาแพงมาก พลอย เม็ดเล็ก ๆ เม็ดนี้มีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งร้อยล้าน

ชายหนุ่มติกราด ลั่วชิงยวนพุ่งร่างขึ้นไป หยิบกล่องบนโต๊ะขึ้น และชิงลูกแก้วหงส์ภายในมาอย่างข่มความเจ็บปวด วัสดุคล้ายกับจี้กิเลนมากจริง ๆ กระทั่งสีและแสงสะท้อนยังคล้าย หากมองเพียงภายนอก คงมิเจอข้อแตกต่าง

“ผมมั่นใจว่ายังไงในท้องของแก้วเกล้าก็เป็นลูกของผม แก้วเกล้าเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แล้วพลอยก็เป็นฆาตกรที่พรากลูกเมียผมไป สมควรแล้วครับที่เธอถูกผมทรมาน เธอทำให้ผมเหมือนตายทั้งเป็น เธอก็ต้องตายทั้งเป็นเหมือนกัน” เพียะ เป็นครั้งแรกเห็นจะได้ที่ลาวัลย์ตบหน้าของภูมินทร์ด้วยคว

คนเป็นพ่อเอ่ยออกมาทันที “ช้าง ชื่อจริงว่า คชสาร ที่แปลว่าช้างใหญ่ ดีไหมจ๊ะใบบัว” “เพราะมากจ้ะ ใบบัวชอบมาก” ใบบัวยิ้มกว้าง แม้จะเหนื่อยอ่อนจากการคลอดลูกชายแต่ใบหน้ากลับอิ่มเอิบไปด้วยความสุข