พลอยแก้ว Novels & Stories

เบนท์แกล้งแหย่เพื่อนสนิท ปลาหันมายักไหล่ “โอ๊ย...จะไปอิจฉาทำไม สวยกว่าแล้วไง เงินเดือนก็เท่ากันนะยะ แต่ฉันน่ะไม่ชอบหล่อน คิดดูว่านางน่ะชอบเลียแข้งเลียขาผู้จัดการห้องอาหาร มีอะไรคุณพอลลี่ก็จะเรียกใช้นางตลอด ดูอย่างวันก่อนที่ประธานคนใหม่ของโรงแรมเดินทางมาถึงนางก็เสนอหน้าจ นได้เข้าไปเสิร์ฟในห้องจัดเลี้ยงคนเดียว คงอยากให้ผู้บริหารคนใหม่รู้จักมั้ง แบบนี้ไม่เรียกว่าอยากเด่นอยากดังแล้วจะเรียกว่าอะไร”

งก้าวกระโดด สมบัติวารีลูกแก้วธาตุน้ำบริสุทธิ์ เป็นสมบัติระดับตำนาน ด้วยอายุอันยาวนาน ทำให้มันมีความคิดก่อจิตวิญญาณขึ้นมานานแล้ว ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงพลังธาตุของเทพชั้นสูงผู้หนึ่ง ต่อมาเมื่อเทพท่านนั้นละทิ้งกายหยาบ ไม่ต้องการเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง จึงทำล ายดวงจิตของตัวเอง ตัวมันที่เป็นธาตุน้ำประจำกายของคนผู้นั้นไม่ได้ถูกทำลายไปด้วย เพียงกลับมาอยู่ในรูปแบบลูกแก้วพลังธาตุ รอคนเหมาะสมมาค้นพบ เพื่อหลอมรวมสืบทอดแก่นวารี ให้ใต้หล้าได้จดจำ ว่าธาตุน้ำไม่ใช่ธาตุที่อ่อนแออย่างที่คิด

นางนำจี้หยกกลมใสดั่งลูกแก้วมาแสดงให้หมากับแมวโง่ดู “นี่มันสมบัติเทพกราะแก้วคุ้มกาย เจ้าเป็นคนของตำหนักเทียนฝูรึ” พยัคฆ์นิลกาฬเดินวนรอบตัวเยว่เล่ออย่างพิจารณา

เขาก็หมั้นหมายกับผู้หญิงที่สวยและโดดเด่นที่สุดในจังหวัด เธอชื่อ แก้วกัลยา พิมุกมนตรี เจ้าหล่อนเป็นลูกสาวของนายโชคชัย พิมุกมนตรี พี่ชายต่างแม่ของบิดา หากว่ากันตามสายเลือด เธอกับแก้วกัลยาเป็นญาติกัน แต่ในสังคม แก้วกัลยาไม่นับญาติกับเธอ นั่นเพราะบิดาของเธอเป็นแค ่ลูกเมียน้อย เขาจึงได้ใช้แค่นามสกุลของตระกูลที่ทรงเกียรตินั่นเท่านั้น คุณปู่คุณย่าของเธอก็ระดับเศรษฐีเหมือนกัน “แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันอายได้ยังไง” เจ้าหล่อนเป่าลมออกจากปาก หัวใจเต้นเร็วขึ้นในทุกวินาทีที่ข้ามผ่าน “หวังว่า เขาคงจะจำฉันไม่ได้นะ”

ชายหนุ่มวางช้อนกับส้อม ยกน้ำขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะตอบ "ไม่ใช่ครับแม่ ผมซื้อจี้พลอย เส้นเล็ก ๆ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก" "พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะธาม ไม่มีอะไรในเวลูร่าที่ 'ไม่มีราคาค่างวด' หรอกนะคะ คุณก็รู้ว่าร้านนี้ที่คุณแม่เปิดให้ ไม่ได้เอาเพชรพลอยเกรดต่ำ ๆ มาขาย แ ม้แต่จี้พลอยที่คุณซื้อไป ก็ไม่ใช่พลอยพื้น ๆ หรอกค่ะ แล้วก็ไม่ต้องโกรธคนที่ร้านเพราะเครื่องประดับทุกชิ้นจะต้องออกใบรับรอง เพิร์ลแค่เช็คดูก็ต้องรู้แล้ว"

นางหันไปถามเจ้าแมวสุดสวยของนาง นางมั่นใจว่ามันต้องมีคำตอบให้นางแนๆ เจ้าแมวหุ่นเพียวลมก็กระโดดมาดูลูกแก้วแล้วมานั้งตักเจ้านายเพื่อส่งกระแสจิตบอกว่า 'ลูกแก้วเป็นของวิเศษ สามารถทำให้พืชผักงอกงามแต่ต้องคนที่มีธาตุไม้ถึงสามารถควบคุมลูกแก้วชิ้นนี้ได้ ของชิ้นนี้มาจากเปอ ร์เซีย เป็นของที่ใครก็อยากเป็นเจ้าของแต่ลูกแก้วจะเลือกเจ้านายเอง ท่านหลินหลานถือว่าเป็นผู้ถูกเลือกเจ้าค่ะ'

บทที่ 20 แย่งชิงหินธาตุ “อ๊ะ!…ข้าจำได้แล้ว มีเครื่องแก้วชุดหนึ่งที่เจ้าได้มาจากดินแดนโพ้นทะเลเมื่อตอนวันเกิด หากเจ้าพ่ายแพ้ข้าเอาแก้วชุดนั้น” ฉือจี้ผ่าแววตาเป็นประกาย เมื่อนึกถึงชุดแก้วที่ใสกระจ่างเป็นทรงดอกไม้ ประดับฐานแก้วเป่าลวดลายของผีเสื้องดงามเกินบรรยาย

ณหทัยดูเหมือนจะดูเป็นมิตรกว่าเพื่อนเล็กน้อยได้แนะนำตัวขึ้นมา “เราชื่อปิ่นแก้ว เรียกง่าย ๆ ว่าแก้ว มาจากจังหวัด s” “เชย” เสียงพูดเบา ๆ หลุดออกจากจริยาอีกครั้ง ปิ่นแก้วทำเพียงแค่ยิ้มเฉย

อรมองข้าวต้มปลาในชามกระเบื้องสีขาวที่หน่อยยกไปเสิร์ฟเดือนอ้าย “เฮ้อ” หน่อยถอนหายใจยาว พลางหันไปมองคนที่นั่งเหงาอยู่บนเก้าอี้ริมระเบียงด้วยสายตาสงสาร

ปองภพเอ่ยถามอย่างสนใจ “ก็ดีว่ะน้องแก้วน่ารักดีว่ะ ช่างเอาใจ อ่อนหวานน่ารัก แต่งตัวเก่ง เห็นแล้วเจริญหูเจริญตา” แม้จะพูดคุยกันอยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับแก้วอัปสรพักใหญ่เพราะยอมรับว่าติดใจรสรักของเมียแสนเชยจนต้องรีบกลับบ้าน และช่วงนี้พลอยฟ้าก็น่ารักตามใจเข าทุกอย่างโดยเฉพาะเรื่องบนเตียง “น้องเชยก็เรียบร้อยอ่อนหวานไม่ใช่เหรอ”