Romans & histoires พลังเวท

เย่ซิวเข้าใจทันทีว่าวงเวทย์นี้มีไว้ทำอะไร มันช่วยเพิ่มความทนทาน พลังงาน และพละกำลังให้กับผู้ใช้ และก็เพิ่มในระดับที่ไม่เลวเลยทีเดียว สำหรับเย่ซิวอาจไม่ได้ช่วยเพิ่มมากนัก แต่ถ้าผู้ใช้เป็นจอมยุทธ์ระดับสี่หรือห้า อย่างน้อยก็เพิ่มพลังได้ถึงครึ่งหนึ่ง

แรงกระเพื่อมไหวของน้ำตามแรงโยกขึ้นลงของร่างกายฉัน พี่ดินโน้มใบหน้ามาดูดเลียน่าอกคู่งามของฉันอย่างคนที่หิวกระหาย "อื้อ อ๊า อ๊า อ๊าง ~" ฉันร้องครางออกมาเสียงดังจากความเจ็บกายเป็นความเสียวซ่าน "อ๊า แบบนั้นบัว ตอดชิบหาย ซี๊ด~"

เยี่ยหยางตอบแทนเฉิงเยว่ “เสี่ยวเฉิงพี่จะให้เจ้าทำสมาธิจับกระแสเวทในร่างกายของตัวเองให้ได้ก่อน แล้วค่อยเริ่มฝึก มันคล้ายกับการฝึกลมปราณยุทธ เพียงแต่เป็นพลังคนละสาย ปราณยุทธเสมือนพลังกายที่อยู่ในร่าง แต่เวทมนตร์คือพลังวิญญาณที่อยู่ในจิตวิญญาณของเรา”

ตเนิ่นนานตรงแอ่งชีพจร กายสาวดิ้นเร่ากับสัมผัสแสนวาบหวามสุดใจนั้นจนไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาอีกต่อไป หลังจากถูกจุดไฟจนเพลิงพิศวาสลุกโชนจนยากดับได้ ยามนี้หญิงสาวสิ้นไร้ความเขินอายบิดกายแอ่นอกเข้าบดเบียดเสียดสีกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นราวต ้องการให้อาการรุ่มร้อนทุเลาลง แต่ก็เพียงช่วยผ่อนคลายให้เบาบางลงเพียงชั่วขณะ

พลังเวทสามสาย—มังกรน้ำแข็ง, มังกรเงา, และมารแห่งแสง—กำลังแผ่กระจาย ลานรบเริ่มสั่นอีกครั้งจากแรงเวทที่แปรปรวน กลางวงเวท พวกเขาทั้งสาม ยืนประจันหน้าหลงเทียนเจิน—ผู้ซึ่งไม่ยอมล้มง่าย ๆ

พฤกษา:อย่าบอกนะมึง ปรัชญา:ชัวร์ ไอ้เวรนั่นร้ายจะตาย เวทย์:ว่าไงไอ้เพลิง อย่าบอกนะเรมิของมึงด้วย พฤกษา:อ่านไม่ตอบนะมึง ปรัชญา:สงสัยชักเว่าอยู่มั้ง เปลวเพลิง:อ่านไม่ตอบเหี้ยไรกูเพิ่งกดเข้ามาอ่าน เวทย์:ก็มันขึ้นว่ามึงเห็นแล้ว เปลวเพลิง:สงสัยมีเด็กแอบดูหนั งโป๊มั้ง

เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมกับออกแรงกระแทกอีกครั้งแต่ในครั้งนี้เขาไม่ได้กระแทกเพียงอย่างเดียว เอวสอบหมุนควงแก่นกายเพื่อเพิ่มความเสียวให้กับอันดา “อื้อ…คุณเวย์อย่าควง” “ไม่ชอบหรอ” “ชอบแต่มันเสียว…อ๊า คุณเวย์” “ขอกระแทกแรงๆนะทะเล คุณเวย์จะเสร็จแล้ว” เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมกับจับอันดาหัน หน้ากลับมาตามเดิมอีกครั้งโดยที่แก่นกายไม่หลุดออกจากกัน

เสียงของนางเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งบาดลึก “ข้ามาไกลเกินกว่าจะถอยกลับแล้ว!” สิงขรไม่ยอมแพ้ตวัดดาบอัตนิบาสในมือ ปะทะกับกระแสพลังงานสีดำที่ปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว แสงสีทองจากดาบปะทะกับรังสีของเวทมนตร์ที่เป็นสีดำทมึน เกิดเป็นประกายไฟลุกโชน เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากร่างขอ งเขา พลังแห่งนักรบโบราณกำลังปะทุขึ้นเพื่อต่อต้านอำนาจชั่วร้าย

ยูริมองต่ำลงไปดูว่าเธอมีจุดไหนล่อแหลมไหม เพราะเห็นสายตาเขามองสำรวจร่างกายของเธอ "เธอมีแฟนหรือยัง" "เกี่ยวอะไรกับมีแฟน" "ก็ฉันเล็งเห็นความสามารถพิเศษในตัวเธอไง" "ความสามารถในตัวฉันมันคืออะไร?" "ไม้กันหมา" "ไม้กันหมา ฉันต้องถือไม้ไว้ตีหมาแบบนี้เหรอ?"

ภควัตจับเอวคอดกิ่ว สมองขาวโพลนไม่คิดเรื่องอะไรทั้งนั้นนอกจากจัดการกับแม่แมวน้อยตรงหน้า มวลมัดกล้ามเกร็งตึงเปี่ยมด้วยเม็ดเหงื่อมหาศาล เขาขบกัดสันกรามแน่นขณะเร่งจังหวะถี่รัวยิ่งทำให้กายกำยำดูเซ็กซี่ “อ๊ะ…อีกนิด” เล็บคมจิกเบา ๆ บนลาดไหล่สง่าเพราะใกล้แตะขอบสวรรค์ ‘� �ควัต’ บังคับเรียวขาขาวให้อ้าออกอีกนิดในจังหวะสุดท้ายก่อนถึงฝั่งฝัน แก่นกายร้อนผ่าวผ่านเครื่องป้องกันโรมรันโพรงอ่อนนุ่มอย่างป่าเถื่อน