روايات وقصص ضمن พ่ายรักนางบำเรอ

สิ้นเสียงร่างสูงแก้มหวานก็ตอบกลับทันควันเชิงกระแทกแดกดัน ทว่าภายในใจกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ อย่างบอกไม่ถูกกับคำว่านางบำเรอที่ตัวเองเป็นคนพูดออกมา ริมฝีปากเอิบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงเมื่อรู้สึกว่าขอบตาเริ่มร้อนผ่าวคล้ายจะมีน้ำสีใสไหลออกมาเธอสูดลมหายใจเข้าปอดเ ฮือกใหญ่พยายามข่มความรู้สึกภายในใจที่กำลังตีกันมั่วไปหมด ก่อนหลบหน้าลงต่ำแล้วยกมือขึ้นเช็คน้ำสีใสที่กำลังไหลเอ่อล้นขอบตา ทว่าการกระทำของเธอหาได้รอดพ้นสายตาดุดั่งพญาเหยี่ยวของร่างสูงไปได้ไม่

ใบหน้าของน้ำตาลร้อนจัดด้วยความอับอาย สายตาของนักศึกษาที่อยู่ในละแวกนั้นเริ่มจับจ้องมองมา “นางบำเรอชั้นต่ำ ที่อีกไม่นานพี่กลางก็จะเฉดหัวทิ้ง” “ถ้าคุณผิงจะมาหาเรื่อง ตาลขอตัวนะคะ” หล่อนรู้ดีว่าการโต้ตอบกลับไปไม่มีทางทำให้อะไรดีขึ้น สู้เดินหนีดีกว่า

"หึ วันนี้นางบำเรอของฉันทำตัวไม่น่ารักเลยรู้ไหม ร่างกายของเธอเป็นของฉันคนเดียว เธอไม่มีสิทธิ์เอามันไปให้ใครแตะต้อง เพราะตอนนี้เธอคือนางบำเรอของฉัน เป็นนางบำเรอที่มีหน้าที่ทำให้ฉันพึงพอใจ" คำพูดของเรย์ทำเอาพลอยไพลินรู้สึกเจ็บแปลบในอกเล็กน้อย ถึงตอนนี้เธอยอมรับอ ย่างไม่อายเลยว่า เธอหลงเสน่ห์ความหล่อและเอาใจใส่ของเขาเข้าแล้ว แล้วตัวเขาเองเล่านอกจากมองเธอเป็นเพียงนางบำเรอแล้ว เขาเคยมีความรู้สึกเกินเลยให้เธอไหมนะ ร่างบางได้แต่คิดอยู่ในใจอย่างไร้คำตอบ

หน้าชัดเจนมากขึ้น เพียงแต่ว่า...ทุกอย่างมันดันกลับถูกกดเอาไว้ด้วยคำว่าของสนองตัณหา หรือถ้าจะเรียกสั้น ๆ ง่าย ๆ เลยก็คือ นางบำเรอ นั่นเอง และด้วยคำตราหน้าเหล่านั้นที่ผุดขึ้นมามันจึงทำให้ทุกครั้งที่เมื่อไรความรู้สึกมันเริ่มอยากจะขยับสถานะขึ้น ตัวหญิงสาวเองก็จำต้องพยายา มกดมันเอาไว้ด้วยความจริงที่ว่า...อีกไม่ช้าไม่นานเธอก็จะโดนเขาเขี่ยทิ้งไปเหมือนกับผู้หญิงมากมายที่เคยผ่านมาในชีวิตของเขา...และถึงวันนั้นเธอเองจะได้ไม่ต้องเสียใจไปมากกว่านี้

คำว่านางบำเรอทำให้อัญชันชะงักไปทันที รู้สึกหน้าชายิ่งกว่าโดนตบหน้าด้วยความแรงเสียอีก แข้งขาอ่อนแรง มือไม้เธอสั่นจนควบคุมแทบไม่ได้ คำนี้มันเจ็บรุนแรงเสียยิ่งกว่าคำว่าขายตัว มันเป็นการที่เธอต้องยอมบำเรอความใคร่ของเขาแลกกับที่เธอไม่ต้องทุกข์ทรมานใจเรื่องแม่ของเธออีกเลย เข

ลานดาวมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า เธอรู้แล้วว่าความฝันเธอตายไปแล้ว การสู้กับความคลั่งรักบิดเบี้ยวแบบนี้มันไม่มีวันชนะ “ค่ะนายหัว! หนูจะไม่ไปไหน จะอยู่กับคุณที่นี่ตลอดไป หนูจะเป็นนางบำเรอของคุณ... ตลอดไปค่ะ!”

ร้ายพ่ายรัก 14 NC "แต่ฉันไม่ชอบรอ" แพทริเซียแบะปากก่อนจะถลกกระโปรงของเธอขึ้น พร้อมกับย้ายมาขึ้นคร่อมตักเจเลอร์ในทันที

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมสันไม่ได้กลับบ้าน จังหวะชีวิตนั้นไม่หวือหวาอย่างคนเมืองด้วยอยู่กลางป่ากลางเขาแม้สตรีใดไม่เคยข้องแวะ ความแวดล้อมเช่นนี้เองได้หล่อหลอมให้บุตรชายคนหัวปีของคุณหญิงปารมีกลายเป็นคนเย็นชาและดุดันเพราะจุดมุ่งหมายในชีวิตของราม วิเศษณ์ธาดาคืองานแ ละงานเท่านั้น “ความรักทำให้คนดีเป็นคนบ้า ตาสว่างก็มืดบอด คนเป็นก็กลายเป็นคนตาย เจ้าราชมันอ่อนแอ มันยอมให้ความหลอกลวงนั่นมามีอำนาจเหนือมัน ฉันคนหนึ่งจะไม่มีวันให้สิ่งบังตามาทำให้ฉันอ่อนแอเช่นนั้น ฉันจะไม่มีวันทุ่มเทความรักให้ใครจนไม่เหลืออะไรไว้ให้ตัวเองเด็ดขาด”

เขายืนกรานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและท่าทางคล้ายลูกแมว “พี่เป็นยาที่ดีที่สุดแล้ว” ฉือเส่าอวี่ถูกบังคับให้ทำการรักษาตามใจซ่งเหวินจิ่ง จนกระทั่งหมดแรง และต้องนอนหลับพักฟื้นไปยาวนาน กว่าจะกลับมาฟื้นตัวได้ดังเดิม

เดินเข้าไปทุบตีแฟนหนุ่มทั้งน้ำตา "เปล่าแต่ผมเบื่อคุณแล้ว" ผลักร่างกิ่งออกแรงๆ "ฉันอุตส่าห์ให้อภัยคุณทุกครั้ง แต่คุณมันเห็นแก่ตัวไปเที่ยวนอนกับผู้หญิงจนทั่ว ไม่นึกถึงจิตใจฉันบ้างเลย"