Novel & Cerita ภรรยาที่ถูกทิ้ง? ทำเอาพวกเจ้าตาแทบบอด

นางหยางเจี่ยพูดก่อนจะฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง “อ้อ...ฉันลืมไปว่าเธอตาบอด เธอคงแหกตาดูอะไรไม่ได้” เจ้าของร่างได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าพูดว่าอะไร ในใจของเธอนั้นเจ็บปวดอยู่ลึก ๆ จากคำพูดของแม่สามี เรื่องที่เธอตาบอดแม้จะเป็นความจริง แต่เธอก็ไม่คิดว่าแม่สามีจะต้องดูถูกเธอถึ งขนาดนี้

ภูริวัฒน์ขยับตัวขึ้นมาบังภรรยา “แม่ครับ อย่าพูดกับตาลแบบนี้สิครับ” “นี่ภู ลูกบ้าไปแล้วเหรอ นังผู้หญิงคนนี้ทิ้งลูกไปนะ ไปตั้งหลายปี ไม่รู้ป่านนี้จะมีผัวใหม่แล้วกี่คน แล้วลูกจะปล่อยให้หล่อนกลับมาในชีวิตลูกง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง ลืมไปแล้วรึไงว่าหล่อนทำให้ลูกเจ็ บปวดแค่ไหน”

ทายาทคนนั้นนั่งกะพริบตาพลางพยายามมองให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป “เป็นอะไรไปคะ? ทำไมตาคุณกระตุกขนาดนั้น?” ภรรยาของทายาทคนนั้นถามอย่างสงสัย

พวกเขาต้องการอะไร ไยจึงได้ทิ้งนางไปเล่า ผู้ที่กำลังตกใจกะพริบตาแรงๆ นางไม่ควรคิดมากเกินไป เด็กที่กำพร้าไม่ได้หมายความว่าพ่อกับแม่ที่แท้จริงจะต้องตายเสียหน่อย

ภรรยาร้องอุทานเสียดัง เมื่อเห็นว่ากายสาวของนางเป็นเช่นไร “อุจาดตาข้ายิ่งนัก ไสหัวเจ้าออกไปให้พ้นหน้าข้า”

"ไม่จำเป็นข้าไม่ได้อยากรับฟังอยู่แล้ว ตัวข้าท่านก็ได้ไปแล้วน่าจะพอได้แล้วนะไม่ควรที่จะมายุ่งเกี่ยวกันอีก" "มีแต่ผัวที่ทิ้งเมีย…แต่นี่เมียจะทิ้งผัว เจ้าจะใจร้ายเกินไปแล้ว คิดบ้างไหมว่าพี่จะรู้สึกเช่นไร คนที่เมียมันทิ้งน่ะเจ็บจะตาย"จางเจี้ยนเวยร้องไห้ออกมาไม่อายผีป่าที่ไหน เมียทิ้งก็ว ่าหนักแล้ว นี่ยังจะมาตัดขาดกันอีกใครมันจะไปยอมรับได้กัน

แววตาของคนเป็นสามีมองมายังคนตามตื๊อด้วยความเย็นชา วูบหนึ่งเขาใจกระตุกกับน้ำตาที่เอ่อขอบตาสวยของหญิงสาว แต่ก็ไม่คิดจะแก้ไขอะไร “วะ วา...ไม่ทิ้งวาได้ไหม ฮึก...”

หญิงสาวแสร้งทำตาโต ยกมือหนึ่งทาบอก อุทานออกมา “เอ๋ ท่านอ๋องกล่าวหาข้าแรงไปหรือไม่ นั่นเป็นเงินที่ใต้เท้าทั้งสองเมตตาหญิงถูกสามีทิ้งอย่างข้าต่างหาก” อ๋องหยางถลึงตาใส่นาง “เจ้าได้จากข้าไปสามหมื่นตำลึงแล้ว ยังไปเอาจากผู้อื่นอีก ช่างไม่มีความละอายใจ”

ภัสสรามัวแต่ถลึงตาใส่เอเดน ไม่ทันเห็นน้องสาวที่ค่อยๆ ลุกออกจากเก้าอี้แล้วหลบเข้าไปในบ้าน ขวัญรดาพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อหลุดพ้นจากพี่สาวมาได้ เธอกำลังจนมุม จนป่านนี้ยังไม่กล้าบอกใครว่าเธอถูกสามีทิ้งให้เฝ้าบ้านตามลำพัง โชคดีที่เมื่อวานแม่ไม่ทันจับสังเกตได้ แม่ได ้แต่กำชับให้เธอกลับบ้านตัวเองเสียไวๆ หากคิดถึงบ้านนี้เมื่อไรก็ให้ชวนติณณ์มาด้วย เพราะแม่ถือนักหนาว่าสามีภรรยาไม่ควรแยกห่าง...เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ขวัญรดาจะบอกความจริงกับแม่ได้อย่างไร

ทำสายตาอดอ้อนแบบที่ทำประจำเวลาต้องการอะไรจากโบตั๋น “ค่ะ เข้าใจสิค่ะ” ภรรยาคนสวยยิ้มหวานตอบสามีสุดหล่อ “แล้วมาหาผมถึงที่ทำงานมีอะไรหรือเปล่าครับ” “เรื่องตำแหน่งกับโอนบริษัทนะสิคะ”