ภรรยาพิษแห่งตระกูลแม่ทัพลืมตาขึ้นมา ชายผู้งดเว้นราคะถูกหย่า Novels & Stories

ฟางชุนตอบกลับผู้เป็นแม่เสียงดังก่อนจะเบนสายตามองหน้าภรรยาด้วยความกรุ่นโกรธที่เธอมักจะหาโอกาสขอหย่าขาดกับเขาอยู่ตลอด นั่นยิ่งทำให้เขาคิดหวงก้างว่าเธอมีคนอื่นลับหลังเขา “แล้วแกจะให้มันถอนหงอกม้าของแกต่อไปหรือไง! ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรเหมาะสมกับตระกูลของเราเลยสักอ ย่าง เลิกโง่งมได้แล้ว!”

ราวกับสตรีข้างกายเป็นของร้อนที่ห้ามแตะต้อง หรือไม่นางก็หาใช่ภรรยาที่เขาเพิ่งร่วมกราบไว้ฟ้าดินเมื่อวานนี้ ท่าทีนิ่งเฉยและความเคร่งขรึมที่เคยมีของท่านแม่ทัพผู้คุมทัพกองกำลังทหารนับหมื่นคนในมือพลันหายไปสิ้นชื่อในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับภรรยาที่ตนเพิ่งจะแสดงความเถื่อนดิบใส่ไปเม ื่อคืน

"แม่ทัพเผยอี้ หลงอนุทำลายภรรยาเอก มิอาจแบกรับภารกิจใหญ่หลวงได้" "วันนี้จึงอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้ท่านหญิงเจียเหอหยุนชี หย่าขาดจากสามีกลับจวน นับจากนี้การออกเรือนของทั้งสองฝ่ายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป..." อากาศราวกับแข็งตัวในพริบตา

เผยอิงซวงแม้ชาที่ใบหน้าแต่ก็บีบน้ำตาได้อย่างแนบเนียน ดูสิคราวนี้ลูกชายจะเห็นเมียดีกว่าแม่ได้อย่างไร “ใช่ข้าตบแม่ท่าน ท่านจะหย่ากับข้าหรือไม่เล่า” หลันฮุ้ยเจินยอมรับตรง ๆ นางทำอะไรเปิดเผยไม่เหมือนแม่สามีใจร้ายนี่หรอก ชอบทำอันใดลับหลัง “ข้าไม่หย่า!”

นเขาที่ต้องฟิตตัวเองตลอดเวลาก็เพื่อจุดประสงค์นี้ ยิ่งมาเจอความสดความอวบของสะใภ้สาวด้วยแล้วทำให้เขาลืมเมียตัวเอง และลืมลูกชายที่เป็นผัวของหล่อนไปเสียสนิท ตอนนี้ความมืดบอดและตัณหามันบดบังทุกอย่าง และสำหรับไอญาดาหล่อนเองก็ลืมความเมามันส์และความหวานฉ่ำที่เคยมีก ับผัวตัวเอง

ชายหนุ่มพาพิพัฒน์ไปไว้ที่คฤหาสน์ตระกูลพงศ์กฤตกุลก่อนหย่าด้วยซ้ำ ส่วนดาหลาหลังหย่าหายเข้ากลีบเมฆ ไม่นึกเลยว่าพอโผล่หัวมา คนที่ควรถูกเรียกว่า ‘แม่’ จะกลายเป็น ‘พี่พาย’

กลับจากเชียงใหม่ครั้งนี้นายแพทย์สิทธิเดชมีหัวใจห่อเหี่ยว ไม่มีความสุขในการทำงานและการใช้ชีวิต เจอหน้าใครพาลโกรธ พาลโมโห ไม่มีใครเข้าหน้าท่านติดยกเว้นเพียงคุณกาญจนา ภรรยาหลวงกลับมาร่วมเรียงเคียงหมอน นอนข้างกันไร้ซึ่งความรัก แต่ให้หย่าขาดปล่อยมือ ทำไม่ได้ ‘รบกวนเวลาท่า นไม่นานหรอกค่ะ ดิฉันมีเรื่องสอบถาม’ ‘ว่ามา’ ‘ปลื้ม ลูกชายท่านหย่ากับภรรยากี่เดือนแล้วคะ’ ‘หนูถามทำไม’

คราวนี้คนที่ยังไม่รู้ว่าปิยฉัตรกับจอมพลหย่ากันแล้วเช่นเดียวกับพัดชาเอ่ยเสียงเครียด ส่วนภรรยาก็ถึงกับอ้าปากค้าง พอจะก้มลงต่อว่าคนที่ซุกอกอยู่ก็ใช้ไม้ตายบีบน้ำตาออกมา “ชู่ว์…ไม่เอา ไม่ร้องนะลูก” “โอ๋กันเข้าไป! เที่ยวไปทำกร่างไม่ดูตาม้าตาเรือ สักวันมันคงไม่ได้ตายดี!” เสียงกระด้างสาดใ ส่สองแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยความขัดหูขัดตา อีกทั้งโมโหที่เลี้ยงลูกไม่ได้ดั่งใจ

คราวนี้คนที่ยังไม่รู้ว่าปิยฉัตรกับจอมพลหย่ากันแล้วเช่นเดียวกับพัดชาเอ่ยเสียงเครียด ส่วนภรรยาก็ถึงกับอ้าปากค้าง พอจะก้มลงต่อว่าคนที่ซุกอกอยู่ก็ใช้ไม้ตายบีบน้ำตาออกมา “ชู่ว์…ไม่เอา ไม่ร้องนะลูก” “โอ๋กันเข้าไป! เที่ยวไปทำกร่างไม่ดูตาม้าตาเรือ สักวันมันคงไม่ได้ตายดี!” เสียงกระด้างสาดใ ส่สองแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยความขัดหูขัดตา อีกทั้งโมโหที่เลี้ยงลูกไม่ได้ดั่งใจ

โม่หงชวนประกาศก้อง “ข้าเองก็เบื่อสะใภ้ไร้ประโยชน์ที่เป็นดั่งหอกข้างแคร่เช่นเจ้าเต็มทนแล้ว! ท่านผู้ใหญ่บ้านโปรดเป็นพยานด้วย! ตระกูลสวี่ของข้าขอขับไล่สตรีอกตัญญูผู้นี้ออกจากตระกูล! เป็นการตัดหางปล่อยวัดนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป!” สวี่จื่อเหวินเองก็เห็นด้วยกับมารดา เขามองหล ี่ชิงอีด้วยสายตาดูแคลน “ดี! ไสหัวไปเลย! ข้าจะดูซิว่าหญิงที่ถูกหย่า ไร้ที่ซุกหัวนอนอย่างเจ้าจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไร! อย่าซมซานกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนข้าทีหลังก็แล้วกัน!”