ยอดชายาของอ๋องอำมหิต 소설 & 이야기

ตงไฮ่อธิบายพลางมองสหายราวกับกำลังมองหมูโง่ก็มิปาน หยางเซิง ข้ารู้นะ ว่าเจ้ากำลังด่าข้าอยู่ แน่จริง เจ้าก็อย่าแอบอ้างพระชายาสิ เจ้าคนชั่วช้าแอบอ้าง เอ่ยถึงพระชายาทุกคำ คิดจะประจบท่านอ๋องหรือ?

'หม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องต้องการกำจัดพระชายา แต่ให้ท้ายพระชายากู่แบบวันนั้นก็ดูจะเกินไปหน่อย แถมยังลงโทษพระชายาให้ไปทำความสะอาดไม่ต่างจากสาวใช้คนหนึ่ง แต่อีกคนกลับไม่โดนอะไรเลย' 'ช่างเถอะ ต่อให้ค้านไปก็เท่านั้น ท่านอ๋องของเจ้าคงยกเรื่องที่ข้าแสดงกิริยาไม่เหมาะสมขึ้นม าตำหนิข้าอีกอยู่ดี เขาเป็นถึงชินอ๋อง อดีตก็มิใช่สามัญทั่วไป เป็นถึงอ๋องที่เลื่อนยศมาจากการเป็นองค์ชายมาก่อน แต่ข้ากลับปิดประตูใส่หน้าเขา ไล่คนจากไป โดนลงโทษเช่นนี้ก็ถือว่าเบาแล้ว"

นางบอกพระสวามี "ไม่เป็นไรข้าอยากเดินพร้อมเจ้า" ชายหนุ่มตอบน่าตายคนสนิทที่ได้ยินได้แต่มองหน้ากันเพราะท่านอ๋องจะไม่ชอบคุยกับสตรีเกินสามคำ นี้อะไรกันตั้งแต่แต่งกับพระชายาท่านอ๋องกับหน้ามือเป็นหลังมือ มีแต่ที่จะคอยพูดกับพระชายามากกว่าแล้วสายตาที่มองก็มีแต่ความอ่อนโยนต่างกับเวลาสั ่งงานกับพวกเขายิ่งนัก การมีภรรยานี้มันดีขนาดนั้นเลยหรือพวกเขาได้แต่คิดในใจ

หยวนซางหมายถึงทั้งอ๋องที่เกิดจากฮองเฮา รวมถึงเหล่านางสนมทั้งสาม “หึๆ ข้าน่ะหรือที่จะทำให้ทุกคนมีความสุข” น้ำเสียงชายหนุ่มในตอนนี้เยียบเย็นชวนขนหัวลุกโดยแท้

ในตอนนี้อารมณ์ชายฉกรรจ์บุรุษกลัดมันถูกปลุกเร้า มีรึจะยอมให้นางปรามาสอยู่ฝ่ายเดียวจวิ้นอ๋องผลักไหล่นางออกเพียงนิด แท่งหยกร้อนของเขาเริ่มตื่นตัวจนเยว่เล่อเผลอตาโตห่อปากนางรู้สึกว่ามันชักจะใหญ่โตจนเกินไป จนเผลอยกมือไปกอบกุมอย่างนึกสงสัย “อ๊ะ เจ้าพะพอแล้ว อย่าจ ับ อื้ม” ตอนนี้จวิ้นอ๋องก็ไม่สนสิ่งใดแล้ว ปากหนาโฉบครอบครองยอดอกที่มีผลอิงเถาสีแดงฉ่ำเล็กหลอกล่อให้เขารีบเข้าครอบครองมัน อ๋องรูปงามทั้งดูดทั้งดึงทั้งขบกัดอย่างนึกสั่งสอนสตรีตัวน้อยน่าตายที่อาจหายกระทำเรื่องเช่นนี้กับเขาอย่างไม่กลัวตาย

บทเพลงรักอันเร่าร้อนระหว่างพ่อหมีกับนางแมวป่าก็เริ่มขึ้น เสียงหอบกระเส่าเคล้าเสียงครางหวานดังขึ้นภายในห้องทรงอักษร และไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ถูกลงโทษ… องครักษ์หนุ่มคนสนิททั้งสองหน้าแดงหูแดงไปตามๆกัน คำกล่าวที่ว่า วีรบุรุษยากผ่านด่านสาวงามฉันใด ท่านอ๋องของพวกเขาก็พ่ายแพ ้แก่พระชายาฉันนั้น…แล้วเสียงร้อง ง้าววว นั่นหมายความว่าอย่างไรพะย่ะค่ะท่านอ๋อง?!

ภายในรถม้า ชินอ๋องกับพระชายาสวมชุดคู่สีฟ้าคราม ชินอ๋องมองพระชายาอย่างไม่วางตา ต่างกับอีกฝ่ายที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ "ไม่คิดว่าพระชายาของข้า พอแต่งองค์ทรงเครื่องขึ้นมาเช่นนี้ จะยิ่งงดงามราวกับเทพเซียนบนทรวงสวรรค์ ข้าชักรู้สึกว่ากำลังตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่เสียแล้ วสิ..." ชินอ๋องรีบช่วยพระชายาปิดบังใบหน้า ให้เหลือเพียงแค่ดวงตา

องค์รัชทายาทคำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นตุบ ๆ เขารู้ได้ในทันทีว่าตัวเองตกหลุมพรางของน้องชายอย่างจัง เขาถูกปั่นหัว เขาถูกหลอกให้มาแสดงละครเป็นตัวตลกน่าสมเพชอยู่ตรงนี้ "ข้าไม่ได้หลอกท่าน" อ๋องสี่กล่าวเรียบ ๆ แต่ทุกถ้อยคำคมกริบราวกับมีด "ข้าเพียงแค่แสดงให้ท่านเห็น ในส ิ่งที่ท่านอยากจะเห็นเท่านั้น" เขากระชับอ้อมแขนที่โอบเอวซินซินแน่นขึ้นอีกนิด เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "ตอนนี้หากท่านไม่มีธุระอันใดแล้ว... ข้าคงต้องขอตัวพา 'พระชายาที่รัก' ของข้ากลับไปพักผ่อนเสียก่อน"

‘ตอนกลางวันก็หาว่าเขายากจนข้นแค้น ตกเย็นก็บอกอาหารที่จวนข้าจืดชืดเหมือนใบหน้าของข้า นางเอาตาตุ่มมองหรือไง ใบหน้าของข้าออกจากหล่อเหล่าเยี่ยงชายองอาจ’ “เรื่องนี้มัน...” เสี่ยวหยวนจื่อก็ไม่รู้จะพูดเช่นไรดี แต่หากจะให้ชมก็ควรคิดว่าท่านอ๋องเป็นคนที่ใบหน้างดงามผู้หนึ่ง แต่ว่าไม่ใช ่แบบที่นางหลงใหลจึงเห็นด้วยกับพระชายาอยู่เล็กน้อยที่บอกว่าท่านอ๋องจืดชืดเพราะหากไม่ตรากตรำทำศึก ผิวกายของท่านอ๋องก็ขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี แต่ลักษณะนี้นางไม่ชอบเท่าไหร่

“หม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องทรงจริงใจ แต่วันหน้าท่านอ๋องทรงต้องมีพระชายาเอก พระชายารอง และอาจจะมีชายาอีกหลายตำแหน่งนัก หม่อมฉันคงไม่อาจจะทนอยู่ในฐานะเช่นนี้ได้ หม่อมฉันอยากจะมีชีวิตคู่หนึ่งสามีหนึ่งภรรยาเพคะ” ชายหนุ่มเลื่อนสองมือมาจับต้นแขนของนาง “เจ้าไม่อยากเป็น ชายาของข้าหรือ ”