ยอดชายาของอ๋องอำมหิต Novels & Stories

ร่างกายที่แช่ในอ่างสั่นไปทั้งตัวทันที ดวงตายังคงขุ่นมัว แต่ในตาที่ขุ่นมัว เริ่มปรับภาพขึ้นมาแล้ว ในคอเองก็เริ่มมีพยางค์ความหมาย "ฆ่า...ฆ่าข้า...ซะ!" เสียงฟังแล้วแหบพร่าสุดๆ ใครจะนึกออก ว่าชินอ๋องอวี้ที่เคยยิ่งใหญ่ทรงอำนาจในเมืองหลวง จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

หงถิงยิ้ม “ท่านอ๋องไม่โกรธไม่โทษหงถิงเรื่องที่เป็นต้นเหตุทำให้ชายาเอกของท่านอ๋องตายแล้วหรือไร” “นางเจ็บป่วยปางตายข้าทำได้เพียงเฝ้ามองนาง คงเหมือนที่กัวเฉาพูดข้าเพียงแค่ต้องการ หาใครสักคนมารับผิดเรื่องที่ข้าไม่สามารถยื้อชีวิตเซี่ยนเซี่ยนไว้ได้ แต่เจ้ารู้ไหม เมื่อเซี่ยนเซ ี่ยนจากไป ทำให้ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นของข้าเป็นสมบัติของข้า ข้าไม่ต้องกลัวว่าหากข้าร่วมหลับนอนกับเจ้าอย่างที่เคยต้องการตอนที่เซี่ยนเซี่ยนอยู่แล้วเผลอมีใจให้เจ้า เซี่ยนเซี่ยนจะเจ็บซ้ำอีกต่อไป” “ท่านอ๋องนอกใจ พระชายาเอก เพราะเห็นว่าหงถิงยังสาวยังสวยกว่า”

ตำหนักท่านอ๋อง ท่านอ๋องอุ้มพระชายาที่ตัวเปื้อนเลือดเข้ามา หมัวมัวและสาวใช้ต่างตกใจกันจนทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นพระชายาในสภาพเช่นนี้ "รีบตามหมอหลวงมาเร็ว ๆ เข้า!!" “พะ เพคะท่านอ๋อง แย่แล้วเร็ว ๆ เข้ารีบให้คนไปตามท่านหมอ เจ้าน่ะ รีบไปเตรียมน้ำอุ่นและผ้ามา จินฝู!! เร็วเข้าเจ้า รีบไปเตรียมชุดมาเปลี่ยนให้พระชายาเร็ว”

ไม่รอให้หลี่เจียนเจียนได้พูดจบประโยคลงดีด้วยซ้ำ ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงได้ก้มพระพักตร์ลงมาพร้อมใช้ฝ่ามือใหญ่โอบประคองใบหน้าเล็กเอาไว้ เริ่มวิธีการบทลงโทษ พระชายาผู้ไม่รู้จักความด้วยความดุดันเร่าร้อนยิ่ง “ว้าย ตายแล้ว ท่านอ๋องทรงจุมพิตพระชายาท่ามกลางตอนกลางวันแส ก ๆ เลยหรือนี่” เอ้อหมัวมัวว่าพลางดิ้นเร่าและกระทืบเท้าไปมา

องค์ชายใหญ่เหยียดยิ้มร้ายกาจ หันไปชี้หน้าบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนกอดอกนิ่งสงบอยู่อีกฝั่งหนึ่งของท้องพระโรง “ผู้นั้นก็คือ ชินอ๋อง หยางจิ้งหรัน พ่ะย่ะค่ะ” ข้อกล่าวหาที่ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำเอาขุนนางทั้งท้องพระโรงเบิกตากว้างแทบถลน! ไม่มีใครคาดคิดว่าองค์ชายใหญ่จะก ล้าพุ่งเป้าไปที่ชินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารและเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด

ายในหัวใจ ซ้ำใบหูนั้นก็พลันร้อนราวกับมีไฟกำลังจะพวยพุ่งออกมาได้อย่างไรอย่างนั้น แล้วกว่าชินอ๋องหนุ่มจะทราบว่าตนเองนั้นก้าวเดินตรงองอาจผึ่งผายไปยืนทะมึนอยู่ด้านหลังของว่าที่พระชายาเอกของตน แล้วยังไปแผ่ขยายกลิ่นอายอำมหิตข่มขวัญหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ตลอดจนแก่เฒ่าเพ ียงใดเขาก็ไม่มีละเว้นทั้งสิ้น!

ดวงตาแดงก่ำจากความเคียดแค้นระคนโกรธเกรี้ยวปิดลง วันเวลาหมุนวนหวนคืนสู่อดีต นางคือพระชายาชินอ๋อง ส่วนเขาคือพระสวามีของนาง ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เขาจะบีบปลายคางนางเช่นนี้ จากนั้นตะคอกเสียงเย็น ‘หลิวหมิงหย่วน ตำแหน่งพระชายาชินอ๋อง ข้าให้เจ้าได้ก็สามารถเอาคืนได้เช่น กัน เป็นถึงชายาเอกแต่ไม่มีปัญญาจัดการเรือนหลังให้เรียบร้อย ข้าแต่งเจ้าเข้ามานับมีประโยชน์อะไร อย่าทำตัวเป็นกระสอบหญ้าฟาง[1] เพราะจุดจบของมันคือกองขยะข้างทาง หากอยู่ที่นี่แล้วไม่มีความสุข จะกลับบ้านเดิมข้าไม่ว่า ถึงอย่างไรจวนชินอ๋องแห่งนี้ มีหรือไม่มีเจ้าก็ไม่ต่างกัน’

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดไปล้อเลียนท่านอ๋องกับพระชายา” “นางหาใช่พระชายาไม่ ก็แค่สาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋องเท่านั้น” “แล้วเจ้าเคยเห็นท่านอ๋องทำแบบนี้กับสตรีคนอื่นหรือไม่”

อ๊าค ชายทั้งสองที่แขนชาเพราะฤทธิ์ยาชาที่นางอาบไว้กับอาวุธเหล่านั้นทำให้หยิบจับอาวุธขึ้นต่อสู้ไม่ได้ ซ้ำร้ายยังถูกศิษย์ของสำนักคุ้มภัยจับให้คุกเข่ารอรับโทษต่อหน้าฮูหยินน้อย ที่ยืนถือมีดคมกริบ ความงามอ่อนหวานกลายเป็นความงามกระชากวิญญาณในพริบตา ร่างอรชรอ้อ นแอ้นดังกิ่งหลิวก้าวอาดๆ ก้มลงมองพวกมันราวกับสมเพช

บัดนี้ความรู้สึกของนางพังทลายจนหมด ความเมตตาทั้งหมดถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เหลือเพียงจิตสังหารอันเงียบงัน ริมฝีปากแดงชาดค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงาม และน่าสะพรึงกลัวที่สุด 'กู้เย่ว์เสวียน...' 'ฮูหยินเฒ่ากู้...' 'พวกเจ้าคิดจะหลอกข้าให้เป็นหม้ายใช่หรือไม่' 'ดี...' 'เ ช่นนั้นข้าจะจัดงานศพให้พวกเจ้าอย่างสมเกียรติที่สุด'